ฉากที่ 4 เบลมอนต์ ห้องหนึ่งในบ้านของพอร์เชีย

พอร์เชีย, เนริสซา, ลอเรนโซ, เจสสิกา และบัลทาซาร์ เดินเข้ามา

โลเรนโซ

คุณผู้หญิง แม้ข้าพเจ้าจะกล่าวต่อหน้าท่าน แต่ท่านมีความคิดอันสูงส่งและเที่ยงแท้ในเรื่องมิตรภาพอันบริสุทธิ์ดุจเทพเจ้า ซึ่งปรากฏชัดแจ้งที่สุดในการที่ท่านอดทนต่อการห่างหายของท่านลอร์ด แต่หากท่านทรงทราบว่าท่านกำลังมอบเกียรติยศนี้แก่ใคร ทรงทราบว่าสุภาพบุรุษผู้ได้รับความช่วยเหลือจากท่านนั้นซื่อสัตย์เพียงใด และเป็นผู้ที่รักใคร่ในตัวสามีของท่านเพียงไหน ข้าพเจ้าเชื่อว่าท่านจะทรงภูมิใจในสิ่งที่ทรงกระทำยิ่งกว่าที่ความใจกว้างตามปกติจะผลักดันให้เป็น

พอร์เชีย

ข้าไม่เคยนึกเสียใจในการทำความดี และตอนนี้ก็จะไม่เสียใจ เพราะในหมู่มิตรสหายที่สนทนาและใช้เวลาร่วมกัน ผู้ซึ่งมีดวงวิญญาณที่แบกรับแอกแห่งความรักในระดับเดียวกัน ย่อมต้องมีสัดส่วนที่ใกล้เคียงกันทั้งในด้านรูปลักษณ์ กิริยามารยาท และจิตวิญญาณ สิ่งนี้ทำให้ข้าคิดว่า อันโตนิโอผู้นี้ ในฐานะที่เป็นเพื่อนรักสนิทของสามีข้า ย่อมต้องมีลักษณะคล้ายคลึงกับสามีของข้า หากเป็นเช่นนั้นจริง สิ่งที่ข้าเสียสละไปนั้นช่างน้อยนิดนัก เมื่อเทียบกับการได้ซื้อภาพลักษณ์ของจิตวิญญาณข้าคืนมาจากสภาวะแห่งความโหดร้ายราวกับนรก!

เรื่องนี้เริ่มจะกลายเป็นการยกยอตัวเองเสียแล้ว ดังนั้นพอแค่นี้เถิด ฟังเรื่องอื่นต่อ โลเรนโซ ข้าขอมอบหมายการดูแลและจัดการบ้านเรือนของข้าไว้ในมือท่าน จนกว่าสามีของข้าจะกลับมา ส่วนตัวข้านั้น ข้าได้ลอบตั้งสัตย์ปฏิญาณต่อสรวงสวรรค์ว่าจะใช้ชีวิตอยู่กับการสวดมนต์และการวิปัสสนา โดยมีเพียงเนริสซาคอยปรนนิบัติอยู่ที่นี่ จนกว่าสามีของนางและสามีของข้าจะกลับมา มีอารามแห่งหนึ่งอยู่ห่างออกไปสองไมล์ และเราจะพำนักอยู่ที่นั่น ข้าขอให้ท่านอย่าปฏิเสธคำสั่งนี้ ซึ่งความรักและความจำเป็นบางประการได้มอบหมายให้ท่านในขณะนี้

โลเรนโซ

คุณผู้หญิง ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามคำสั่งอันเหมาะสมทุกประการด้วยความเต็มใจยิ่ง

พอร์เชีย

คนของข้ารู้ใจข้าดีอยู่แล้ว และจะยอมรับท่านกับเจสสิกาในฐานะตัวแทนของท่านลอร์ดบัสสานิโอและตัวข้า ดังนั้น ขอให้ท่านโชคดีจนกว่าเราจะได้พบกันอีก

โลเรนโซ

ขอให้ความคิดอันงดงามและชั่วโมงแห่งความสุขสถิตอยู่กับท่าน!

เจสสิกา

ข้าพเจ้าขอให้ท่านผู้หญิงมีความสุขสมปรารถนาในทุกสิ่งในใจเจ้าค่ะ

พอร์เชีย

ขอบใจสำหรับคำอวยพร และข้าก็ยินดีที่จะอวยพรนั้นกลับคืนสู่เจ้าเช่นกัน ลาก่อน เจสสิกา

[เจสสิกาและโลเรนโซออกไป]

บัดนี้ บัลทาซาร์ เนื่องจากข้าพบว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์เสมอมา ขอให้เจ้ายังคงเป็นเช่นนั้นต่อไป จงนำจดหมายฉบับนี้ไป และใช้ความพยายามอย่างที่สุดในฐานะบุรุษเพื่อเร่งเดินทางไปยังเมืองปาดัว จงส่งจดหมายนี้ให้ถึงมือลูกพี่ลูกน้องของข้า ดอกเตอร์เบลลาริโอ และดูว่าเขามอบบันทึกหรือเครื่องแต่งกายใดๆ ให้เจ้าบ้าง โปรดนำสิ่งเหล่านั้นกลับมาด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ยังจุดข้ามฟาก ท่าเรือสาธารณะที่มุ่งหน้าสู่เวนิส อย่าเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง จงรีบไปเสีย ข้าจะไปถึงที่นั่นก่อนเจ้า

บัลทาซาร์

คุณผู้หญิง ข้าจะรีบไปด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

[ออกไป]

พอร์เชีย

มาเถิด เนริสซา ข้ามีงานที่ต้องทำซึ่งเจ้ายังไม่รู้ เราจะไปพบสามีของเราก่อนที่พวกเขาจะทันนึกถึงเราเสียอีก

เนริสซา

พวกเขาจะยอมให้เราพบหรือเจ้าคะ?

พอร์เชีย

พวกเขาจะพบเรา เนริสซา แต่ในรูปลักษณ์ที่พวกเขาจะคิดว่าเรามีในสิ่งที่ขาดหายไป ข้ากล้าพนันกับเจ้าเลยว่า เมื่อเราทั้งคู่แต่งกายเป็นชายหนุ่ม ข้าจะเป็นคนที่ดูน่ารักกว่าในสองคน และจะพกมีดสั้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามกว่า จะพูดด้วยน้ำเสียงที่ก้ำกึ่งระหว่างชายหนุ่มกับเด็กชาย จะเปลี่ยนย่างก้าวที่แช่มช้อยให้เป็นการก้าวย่างอย่างบุรุษ จะพูดถึงการทะเลาะวิวาทราวกับชายหนุ่มที่ชอบโอ้อวด และจะเล่าเรื่องโกหกที่พิสดารว่ามีเลดี้ผู้สูงศักดิ์มากมายตามรักข้า แต่ข้าปฏิเสธจนพวกนางล้มป่วยและตายไป ข้าช่วยไม่ได้จริงๆ

จากนั้นข้าจะแสร้งเสียใจ และปรารถนาว่าข้าไม่ควรฆ่าพวกนางเลย ข้าจะเล่าเรื่องโกหกเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้สักยี่สิบเรื่อง จนผู้คนต้องสาบานว่าข้าเพิ่งออกจากโรงเรียนมาได้เพียงปีเดียว ในใจข้ามีเล่ห์เหลี่ยมดิบๆ ของพวกชายหนุ่มขี้โอ้อวดนับพันอย่าง ซึ่งข้าจะนำมาฝึกฝน

เนริสซา

อะไรนะเจ้าคะ เราจะปลอมเป็นผู้ชายหรือเจ้าคะ?

พอร์เชีย

พุทโธ่ ช่างเป็นคำถามที่น่ารังเกียจนัก

หากเจ้าอยู่ใกล้ล่ามที่กามราคะจัด!

แต่เอาเถิด ข้าจะบอกแผนการทั้งหมดให้เจ้าฟัง

เมื่อข้าขึ้นรถม้า ซึ่งจอดรอเราอยู่

ที่ประตูสวน ดังนั้นจงรีบไปเสีย

เพราะวันนี้เราต้องเดินทางไกลถึงยี่สิบไมล์

[ออกไป]