ฉากที่ 3 ประเทศอังกฤษ

(มัลคอล์มและแมคดัฟฟ์เดินเข้ามา)

มัลคอล์ม

ให้เราเสาะหาเงาไม้ที่รกร้างสักแห่ง แล้วที่นั่น

เราจะร่ำไห้ระบายความโศกเศร้าในอกให้หมดสิ้น

แมคดัฟฟ์

ให้เรากุมดาบสังหารไว้ให้มั่นจะดีกว่า

และดั่งเช่นบุรุษผู้กล้า จงควบทะยานกลับคืนสู่แผ่นดินเกิดที่ล่มสลายของเรา

ทุกรุ่งอรุณใหม่ มีแม่หม้ายร่ำไห้เพิ่มขึ้น มีเด็กกำพร้าร้องไห้ระงม ความโศกเศร้าครั้งใหม่

ตบหน้าสวรรค์ จนสวรรค์ส่งเสียงสะท้อน

ราวกับว่ารู้สึกร่วมกับสกอตแลนด์ และกู่ร้องออกมา

เป็นถ้อยคำแห่งความทุกข์ระทม

มัลคอล์ม

สิ่งใดที่ข้าเชื่อ ข้าจะโศกเศร้าไปกับสิ่งนั้น

สิ่งใดที่ข้ารู้ ข้าจะเชื่อ และสิ่งใดที่ข้าสามารถแก้ไขได้

เมื่อข้าพบจังหวะเวลาที่เหมาะสม ข้าจะทำ

สิ่งที่ท่านกล่าวมา อาจเป็นเช่นนั้นก็ได้

ทรราชผู้นี้ ผู้ซึ่งเพียงแค่เอ่ยนามก็ทำให้ลิ้นเราพอง

ครั้งหนึ่งเคยถูกคิดว่าเป็นคนซื่อสัตย์ ท่านเองก็เคยรักเขาอย่างยิ่ง

เขายังมิได้แตะต้องท่านเลย ข้านั้นยังเยาว์วัย แต่บางที

ท่านอาจได้รับความเมตตาจากเขาผ่านทางข้า และความฉลาด

คือการถวายลูกแกะที่อ่อนแอ ยากจน และบริสุทธิ์

เพื่อปลอบประโลมเทพเจ้าที่กำลังกริ้ว

แมคดัฟฟ์

ข้ามิใช่คนทรยศ

มัลคอล์ม

แต่แมคเบ็ธเป็น

ธรรมชาติที่ดีและมีคุณธรรมอาจถดถอยลงได้

ภายใต้ภาระหน้าที่แห่งจักรพรรดิ แต่ข้าขออภัยท่าน

สิ่งที่ท่านเป็นนั้น ความคิดของข้ามิอาจเปลี่ยนแปลงได้

ทูตสวรรค์ยังคงสว่างไสว แม้ทูตที่สว่างที่สุดจะตกสวรรค์

แม้สิ่งโสมมทั้งปวงจะสวมหน้ากากแห่งความสง่างาม

แต่ความสง่างามที่แท้จริงย่อมยังคงดูเป็นเช่นนั้น

แมคดัฟฟ์

ข้าสูญสิ้นความหวังแล้ว

มัลคอล์ม

บางทีอาจเป็นจุดเดียวกับที่ข้าพบความสงสัย

เหตุใดท่านจึงทิ้งภรรยาและบุตรไว้ในที่อันตรายเช่นนั้น

ซึ่งเป็นแรงผลักดันอันล้ำค่า เป็นสายใยรักที่แน่นแฟ้น

โดยมิได้กล่าวลา?—ข้าขอร้อง