ฉากที่ 5

(หลุยส์และขบวนติดตามเข้ามา)

หลุยส์

ข้าว่าดวงตะวันบนสรวงสวรรค์คงนึกเสียดายที่จะลับขอบฟ้า

จึงรั้งรออยู่ และทำให้ท้องนภาทิศตะวันตกระเรื่อแดง

ยามที่กองทัพอังกฤษถอยร่นกลับไปยังที่ตั้งของตน

ด้วยความอ่อนล้า โอ เราถอนตัวออกมาได้อย่างกล้าหาญ

เมื่อเราระดมยิงกระสุนที่เกินความจำเป็นออกไปเป็นชุดสุดท้าย

หลังจากตรากตรำกรำศึกนองเลือด เพื่อกล่าวราตรีสวัสดิ์แก่ศัตรู

แล้วจึงม้วนธงที่สะบัดพลิ้วขึ้นอย่างสง่างาม

เป็นกลุ่มสุดท้ายที่อยู่ในสนามรบ และเกือบจะได้เป็นเจ้าของชัยชนะในที่แห่งนั้น!

(ผู้ส่งสารเข้ามา)

ผู้ส่งสาร

เจ้าชายของข้าพเจ้า เจ้าชายโดฟินอยู่ที่ใด?

หลุยส์

อยู่นี่ มีข่าวอะไร?

ผู้ส่งสาร

เคานต์เมลุนถูกสังหารแล้ว และเหล่าขุนนางอังกฤษ

ถูกเขาเกลี้ยกล่อมจนถอนตัวกลับไปอีกครั้ง

ส่วนกองหนุนที่ท่านเฝ้ารอคอยมาแสนนาน

กลับถูกพัดพาหายไปและจมลงที่สันทรายกูดวิน

หลุยส์

อา ข่าวร้ายช่างอัปยศยิ่งนัก! ขอให้หัวใจเจ้าจงถูกสาป!

ข้าไม่คิดเลยว่าคืนนี้จะต้องโศกเศร้า

เท่ากับที่ข่าวนี้ทำให้ข้าเป็น ใครกันที่บอกว่า

กษัตริย์จอห์นทรงหลบหนีไปเมื่อชั่วโมงหรือสองชั่วโมงก่อน

ที่ราตรีกาลอันมืดมิดจะพรากกองกำลังที่เหนื่อยล้าของเราให้แยกจากกัน?

ผู้ส่งสาร

ไม่ว่าใครจะเป็นผู้พูด แต่มันเป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ นายท่าน

หลุยส์

เอาเถิด คืนนี้จงระแวดระวังและดูแลตนเองให้ดี

รุ่งอรุณคงไม่มาถึงเร็วเท่ากับตัวข้า

ที่จะได้ลองเสี่ยงโชคในวันพรุ่งนี้

(ออกไป)