Scene 2

เสียงสัญญาณเตือนและเสียงการสู้รบ กษัตริย์เอ็ดเวิร์ดเสด็จเข้ามาพร้อมกับนำตัววอริคที่บาดเจ็บออกมาด้วย

กษัตริย์เอ็ดเวิร์ด

จงนอนอยู่ตรงนั้นเถิด จงตายเสีย และความกลัวของเราก็จงตายตามไปด้วย

เพราะวอริคเป็นเพียงตัวประหลาดที่ทำให้เราทุกคนหวาดกลัว

บัดนี้ มอนตากิว จงนอนนิ่งๆ ข้าตามหาเจ้าจนเจอแล้ว

เพื่อให้กระดูกของวอริคได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า

[เสด็จออกไป]

วอริค

อา ใครอยู่ใกล้ๆ บ้าง? เข้ามาหาข้าเถิด ไม่ว่ามิตรหรือศัตรู

และบอกข้าทีว่าใครคือผู้ชนะ ยอร์กหรือวอริค?

เหตุใดข้าจึงถามเช่นนั้น? ร่างกายที่แหลกเหลวของข้าบ่งบอกแล้ว

เลือดของข้า ความอ่อนแรง และหัวใจที่ร่วงโรยบอกข้าว่า

ข้าต้องคืนร่างนี้ให้แก่ผืนดิน

และด้วยความพ่ายแพ้ของข้า ชัยชนะจึงตกเป็นของศัตรู

ดั่งเช่นต้นซีดาร์ที่ยอมสยบต่อคมขวาน

กิ่งก้านที่เคยให้ที่พักพิงแก่พญาอินทรีผู้สูงศักดิ์

ร่มเงาที่สิงโตผู้ผยองเคยหลับใหล

ยอดกิ่งที่เคยสูงเด่นเหนือพฤกษาของจูปิเตอร์

และช่วยกำบังพุ่มไม้เตี้ยจากลมหนาวอันเกรี้ยวกราด

ดวงตาคู่นี้ ซึ่งบัดนี้มัวหม่นด้วยม่านดำแห่งความตาย

ครั้งหนึ่งเคยแหลมคมดุจดวงตะวันยามเที่ยงวัน

เพื่อสืบเสาะหาการทรยศที่ซ่อนเร้นในโลกหล้า

รอยย่นบนหน้าผากของข้า ซึ่งบัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือด

มักถูกเปรียบเปรยว่าเป็นดั่งสุสานของกษัตริย์

เพราะจะมีกษัตริย์องค์ใดที่ข้ามิอาจขุดหลุมฝังศพให้ได้?

และใครเล่าจะกล้ายิ้มยามที่วอริคขมวดคิ้ว?

ดูเถิด บัดนี้เกียรติยศของข้าแปดเปื้อนด้วยฝุ่นและเลือด!

สวนป่า ทางเดิน และคฤหาสน์ที่ข้าเคยครอบครอง

บัดนี้ต่างทอดทิ้งข้า และจากที่ดินทั้งหมดที่ข้ามี

มิเหลือสิ่งใดให้ข้าเลย นอกจากพื้นที่เพียงความยาวของร่างกาย

โอ้ ความโอ่อ่า อำนาจ และการครองราชย์คืออะไรกันเล่า หากมิใช่เพียงดินและฝุ่นผง?

เราจะมีชีวิตอยู่เช่นไรก็ได้ แต่สุดท้ายเราทุกคนต้องตาย

ออกซ์ฟอร์ดและซอมเมอร์เซ็ตเข้ามา

ซอมเมอร์เซ็ต

อา วอริค วอริค หากท่านยังเป็นดังเช่นพวกเรา

เราคงกอบกู้สิ่งที่สูญเสียไปทั้งหมดกลับคืนมาได้

พระราชินีทรงนำกองกำลังอันเกรียงไกรมาจากฝรั่งเศส

เราเพิ่งได้รับข่าวเมื่อครู่นี้เอง อา หากท่านสามารถบินหนีไปได้!

วอริค

ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่หนี อา มอนตากิว!

หากเจ้าอยู่ที่นั่น พี่ชายที่รัก จงกุมมือข้าไว้

และใช้ริมฝีปากของเจ้าช่วยรั้งวิญญาณของข้าไว้ชั่วครู่

เจ้าคงมิได้รักข้า เพราะพี่ชายเอ๋ย หากเจ้ารักข้า

น้ำตาของเจ้าคงจะช่วยชะล้างเลือดที่เย็นชืดและแข็งตัวนี้

ที่เกาะติดริมฝีปากจนข้ามิอาจเอื้อนเอ่ยคำใด

รีบมาเถิด มอนตากิว มิฉะนั้นข้าคงต้องตาย

ซอมเมอร์เซ็ต

อา วอริค มอนตากิวสิ้นลมหายใจแล้ว

และจนถึงลมหายใจสุดท้าย เขาก็ยังร้องเรียกหาวอริค

และกล่าวว่า “ฝากคำลาข้าถึงพี่ชายผู้กล้าหาญด้วย”

เขายังอยากจะกล่าวมากกว่านี้ และได้พูดออกมา

แต่มันดังก้องราวกับเสียงปืนใหญ่ในห้องใต้ดิน

จนมิอาจแยกแยะคำพูดได้ ทว่าในท้ายที่สุด

ข้าได้ยินชัดเจนพร้อมกับเสียงคร่ำครวญว่า

“โอ้ ลาก่อน วอริค!”

วอริค

ขอให้วิญญาณของเขาได้พักผ่อนอย่างสงบ! ไปเถิดเหล่าลอร์ด จงหนีไปรักษาชีวิตตนเอง

เพราะวอริคขอลาพวกท่านทุกคน เพื่อไปพบกันในสรวงสวรรค์

[เขาสิ้นใจ]

ออกซ์ฟอร์ด

ไปเถิด ไปพบกับกองกำลังอันยิ่งใหญ่ของพระราชินี!

[พวกเขาหามร่างของเขาออกไป ทุกคนออกไป]