Act 4 Scene 2

(ฟัลสตาฟ และ บาร์ดอล์ฟ เข้ามา)

ฟัลสตาฟ

บาร์ดอล์ฟ เจ้าจงล่วงหน้าไปที่โคเวนทรี จัดหาเหล้าแซคให้ข้าหนึ่งขวด

ทหารของเราจะเดินทัพผ่านไป คืนนี้เราจะไปที่ซัตตัน โคฟิล

บาร์ดอล์ฟ

ท่านจะให้เงินข้าไหม ท่านกัปตัน?

ฟัลสตาฟ

จ่ายไปก่อน จ่ายไปก่อน

บาร์ดอล์ฟ

เหล้าขวดนี้ราคาหนึ่งแองเจิล

ฟัลสตาฟ

หากเป็นเช่นนั้น ก็จงรับไปเป็นค่าแรงของเจ้า หากมันราคาถึงยี่สิบ ก็เอาไปให้หมด

ข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องเงินเอง บอกให้เปโต นายร้อยของข้า มาพบข้าที่ปลายเมือง

บาร์ดอล์ฟ

ข้าจะทำตามนั้น ท่านกัปตัน ลาก่อน

(ออกไป)

ฟัลสตาฟ

หากข้าไม่ละอายใจในเหล่าทหารของข้า ข้าคงเป็นได้แค่ปลาจิ้มจุ่มเมาเหล้า ข้าใช้สิทธิ์เกณฑ์ทหารขององค์กษัตริย์ในทางที่ชั่วช้าสิ้นดี ข้าเอาเงินสามร้อยปอนด์เศษมาแลกกับทหารหนึ่งร้อยห้าสิบนาย ข้าเลือกเกณฑ์แต่พวกเจ้าของบ้านผู้มั่งคั่ง ลูกหลานพวกโยมัน ข้าสืบหาแต่พวกชายโสดที่มีพันธะสัญญา พวกที่ประกาศสมรสซ้ำสองครั้งแล้ว หรือพวกทาสผู้โง่เขลาที่ยอมฟังเสียงปีศาจพอๆ กับเสียงกลอง พวกที่กลัวเสียงปืนคาลิเวอร์ยิ่งกว่านกที่ถูกยิงหรือเป็ดป่าที่บาดเจ็บ ข้าเกณฑ์มาแต่พวกใจปลาซิวที่มีหัวใจในท้องไม่ใหญ่ไปกว่าหัวเข็มหมุด และพวกนั้นก็ยอมจ่ายเงินเพื่อไถ่ตัวออกไป

บัดนี้กองกำลังของข้าจึงเหลือแต่พวกนายกอง นายสิบ นายร้อย และสุภาพบุรุษประจำกองร้อย—พวกทาสที่รุ่งริ่งเหมือนลาซารัสในภาพวาดที่สุนัขของคนตะกละเลียแผล และพวกที่ไม่เคยเป็นทหารมาก่อน แต่เป็นคนรับใช้ที่ถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม ลูกชายคนเล็กของพี่ชายคนเล็ก พนักงานรินเหล้าที่ทรยศนาย และคนดูแลม้าที่ตกอับ พวกเขาคือมะเร็งร้ายของโลกที่สงบเงียบและสันติภาพอันยาวนาน รุ่งริ่งไร้เกียรติยิ่งกว่าทหารเก่าที่หมดสภาพถึงสิบเท่า และข้าต้องเอาคนพวกนี้มาเติมเต็มช่องว่างของคนที่จ่ายเงินไถ่ตัวออกไป จนท่านคงคิดว่าข้ามีลูกหลานจอมเสเพลขาดรุ่งริ่งหนึ่งร้อยห้าสิบคนที่เพิ่งมาจากเล้าหมู กินแต่กากและเปลือกข้าว มีคนบ้าคนหนึ่งพบข้ากลางทางและบอกว่าข้าคงไปปลดโซ่ตรวนจากตะแลงแกงแล้วเกณฑ์เอาศพมาเป็นทหาร ไม่เคยมีตาคู่ใดได้เห็นหุ่นไล่กาเช่นนี้มาก่อน ข้าจะไม่ยอมเดินทัพผ่านเมืองโคเวนทรีกับพวกนี้เด็ดขาด

นั่นคือคำขาด อีกทั้งพวกสารเลวนี่ยังเดินกางขาถ่างกว้างราวกับยังมีตรวนล่ามอยู่ เพราะความจริงข้าเกณฑ์พวกเขาส่วนใหญ่มาจากคุกนั่นแหละ ในกองร้อยของข้าไม่มีใครมีเสื้อเชิ้ตครบตัวเลยสักคน และตัวที่ว่าครึ่งตัวนั้นก็คือผ้าเช็ดหน้าสองผืนเย็บติดกันแล้วคลุมไหล่เหมือนเสื้อทูตที่ไม่มีแขน ส่วนเสื้อเชิ้ตที่ว่านั้น พูดตามตรงคือขโมยมาจากเจ้าบ้านที่เซนต์อัลบันส์ หรือไม่ก็จากเจ้าของโรงเตี๊ยมจมูกแดงที่ดาเวนทรี แต่นั่นก็ไม่สำคัญหรอก เพราะพวกเขาจะหาผ้าลินินได้ตามพุ่มไม้ทุกแห่งนั่นแหละ

เจ้าชายเฮนรี และลอร์ดแห่งเวสต์มอร์แลนด์ เสด็จเข้ามา

เจ้าชาย

เป็นอย่างไรบ้าง แจ็คพุงพลุ้ย? เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าผ้าห่มผืนยักษ์?

ฟัลสตาฟ

อะไรกัน ฮัล! เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าตัวตลกวิปลาส? เจ้ามาทำอะไรที่วอร์ริคเชียร์กันเนี่ย? ท่านลอร์ดแห่งเวสต์มอร์แลนด์ผู้ใจดี ข้าต้องขออภัยท่าน ข้านึกว่าท่านเดินทางถึงชรูว์สเบอรีแล้วเสียอีก

เวสต์มอร์แลนด์

ให้ตายเถอะ เซอร์จอห์น มันเลยเวลาที่ข้าควรจะอยู่ที่นั่นมานานแล้ว และท่านด้วยเช่นกัน แต่กองกำลังของข้าไปถึงที่นั่นแล้ว ข้าบอกท่านได้เลยว่าองค์กษัตริย์ทรงรอพวกเราทุกคนอยู่ เราต้องรีบเดินทางตลอดทั้งคืนนี้

ฟัลสตาฟ

โธ่ อย่ากังวลเรื่องข้าเลย ข้าตื่นตัวเหมือนแมวที่จ้องจะขโมยครีม

เจ้าชาย

ข้าว่าจ้องจะขโมยครีมจริงๆ นั่นแหละ เพราะการขโมยของเจ้านั้นทำให้เจ้ากลายเป็นก้อนเนยไปแล้ว แต่บอกข้าที แจ็ค พวกที่ตามหลังมานั่นคือพรรคพวกของใคร?

ฟัลสตาฟ

ของข้า ฮัล ของข้านี่แหละ

เจ้าชาย

ข้าไม่เคยเห็นพวกสถุลที่น่าสมเพชเช่นนี้มาก่อนเลย

ฟัลสตาฟ

โธ่ โธ่ ดีพอจะส่งไปตายได้ พวกเขาคืออาหารของดินปืน อาหารของดินปืน จะลงหลุมศพได้ดีพอๆ กับพวกที่เก่งกว่านั่นแหละ โธ่เอ๋ย คนเราก็ต้องตายกันทั้งนั้น

เวสต์มอร์แลนด์

ใช่ แต่เซอร์จอห์น ข้าว่าพวกเขาดูยากจนและเปลือยเปล่าเกินไป ดูเหมือนขอทานเสียมากกว่า

ฟัลสตาฟ

สาบานได้ เรื่องความจนนั้นข้าไม่รู้ว่าพวกเขาไปเอามาจากไหน แต่เรื่องความเปลือยเปล่านั้น ข้ามั่นใจว่าพวกเขาไม่ได้เรียนรู้มาจากข้าแน่นอน

เจ้าชาย

ไม่ ข้าขอสาบานเลย เว้นแต่ท่านจะเรียกการที่เห็นซี่โครงสามซี่ว่าเปลือยเปล่า แต่เจ้าคนโง่ รีบเร่งมือเข้า เพอร์ซีย์ออกศึกอยู่ในสนามรบแล้ว

[ออกไป]

ฟัลสตาฟ

อะไรนะ องค์กษัตริย์ตั้งค่ายแล้วหรือ?

เวสต์มอร์แลนด์

ใช่แล้ว เซอร์จอห์น ข้าเกรงว่าเราจะรั้งรออยู่นานเกินไป

[ออกไป]

ฟัลสตาฟ

เอาเถอะ

ช่วงท้ายของการสู้รบและจุดเริ่มต้นของงานเลี้ยง

ช่างเหมาะเจาะสำหรับนักรบผู้เฉื่อยชาและแขกผู้หิวโหย

[ออกไป]