องก์ที่ 4: ฉากที่ 1

ลอร์ดคนแรก และทหารห้าหรือหกนาย เข้ามาในที่ซุ่มโจมตี

ลอร์ดคนแรก

เขาไม่สามารถมาทางอื่นได้นอกจากมุมพุ่มไม้ตรงนี้ เมื่อพวกเจ้าจู่โจมเขา

จงพูดจาด้วยภาษาที่น่าสะพรึงกลัวเท่าที่เจ้าจะทำได้ แม้พวกเจ้าจะ

ไม่เข้าใจสิ่งที่พูดก็ตาม ไม่เป็นไร เพราะเราต้องทำเป็นไม่เข้าใจเขา

เว้นแต่จะมีใครคนหนึ่งในหมู่เรา ซึ่งเราจะส่งตัวออกไปเป็นล่าม

ทหารคนแรก

ท่านกัปตันผู้ใจดี ให้ข้าเป็นล่ามเถิด

ลอร์ดคนแรก

เจ้าไม่รู้จักเขาหรือ เขาไม่จำเสียงของเจ้าได้รึ

ทหารคนแรก

ไม่ครับท่าน ข้ารับประกันได้

ลอร์ดคนแรก

แล้วเจ้ามีภาษาพื้นบ้านอะไรจะมาพูดกับพวกเราอีกเล่า

ทหารคนแรก

ก็เหมือนกับที่ท่านพูดกับข้านี่แหละครับ

ลอร์ดคนแรก

เขาต้องคิดว่าเราเป็นกลุ่มคนแปลกหน้าที่อยู่ในความดูแลของฝ่ายศัตรู

เขามีความรู้ในภาษาเพื่อนบ้านทุกภาษา ดังนั้นเราแต่ละคน

ต้องสวมบทบาทตามที่เขาจินตนาการไว้ การที่เรารู้ว่าเราพูดอะไรต่อกัน

จะทำให้เขารู้ถึงจุดประสงค์ของเราทันที ภาษาของนกกา แค่พูดจาเลอะเทอะ

ก็เพียงพอแล้ว ส่วนเจ้า ล่าม เจ้าต้องทำตัวให้ดูฉลาดหลักแหลม

แต่จงเงียบไว้ ชู่ว! เขามาแล้ว เพื่อจะหลอกให้ตัวเองได้หลับสักสองชั่วโมง

แล้วจึงกลับไปสาบานคำลวงที่เขาปั้นแต่งขึ้น

พาโรลเลส เข้ามา

พาโรลเลส

สี่ทุ่มแล้ว ภายในสามชั่วโมงนี้ก็น่าจะถึงเวลาที่กลับบ้านได้พอดี

ข้าควรจะบอกว่าข้าทำอะไรไปบ้างดีนะ ต้องเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาให้ดูน่าเลื่อมใส

ถึงจะเอาตัวรอดได้ พวกเขาเริ่มสงสัยข้าแล้ว และความอัปยศก็มาเคาะ

ประตูบ้านข้าบ่อยครั้งเกินไปในช่วงนี้ ข้าพบว่าลิ้นของข้านั้นบ้าบิ่นเกินไป

แต่หัวใจของข้ากลับมีความกลัวต่อเทพมาร์สและบริวารของท่าน

ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่ลิ้นของข้าป่าวประกาศไว้

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] นี่เป็นความจริงข้อแรกที่ลิ้นของเจ้าเคยยอมรับผิด

พาโรลเลส

ผีสางตัวใดกันที่ผลักดันให้ข้ารับปากจะกู้กลองใบนี้คืนมา

ทั้งที่ข้าไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ และรู้ดีว่าข้าไม่มีเจตนาเช่นนั้นเลย

ข้าต้องสร้างบาดแผลให้ตัวเองเสียหน่อย และบอกว่าได้มาจากการสู้รบ

แต่ถ้าแผลเล็กน้อยเกินไปคงไม่เนียน พวกเขาจะถามว่า “เจ้ากลับมาพร้อมแผลเพียงเท่านี้รึ”

ส่วนแผลฉกรรจ์ข้าก็ไม่กล้าทำ แล้วจะเอายังไงดีล่ะ เจ้าลิ้นเอ๋ย

ข้าต้องส่งเจ้าไปอยู่ในปากของแม่ค้าเนย และหาลิ้นอันใหม่จากล่อของบาจาเซตมาแทน

หากเจ้ายังพล่ามจนพาข้ามาตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] เป็นไปได้หรือที่เขาจะรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ยังเป็นในสิ่งที่เขาเป็นอยู่

พาโรลเลส

ข้าอยากให้การฉีกขาดของเสื้อผ้าช่วยแก้ปัญหาได้ หรือไม่ก็ให้ดาบสเปนของข้าหักเสีย

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] เราไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้นหรอก

พาโรลเลส

หรือจะให้ข้าโกนเคราทิ้ง แล้วบอกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] ไม่ได้ผลหรอก

พาโรลเลส

หรือจะทำให้เสื้อผ้าเปียกโชก แล้วบอกว่าข้าถูกปล้นจนเปลือยเปล่า

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] แทบจะไม่ได้ผลเลย

พารอลเลส

แม้ข้าจะสาบานว่าข้ากระโดดลงมาจากหน้าต่างของป้อมปราการ—

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] ลึกแค่ไหนเล่า?

พารอลเลส

สามสิบฟาทอม

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] ต่อให้สาบานหนักหนาถึงสามครา ก็คงยากที่จะเชื่อได้

พารอลเลส

ข้าปรารถนาให้มีกลองของศัตรูสักใบ ข้าจะสาบานว่าข้าเป็นผู้ชิงมันมาได้

ลอร์ดคนแรก

[พูดกับตัวเอง] ประเดี๋ยวเจ้าจะได้ยิน

พารอลเลส

นั่นไง กลองของศัตรู!

[เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นภายใน]

ลอร์ดคนแรก

โธรคา โมวูซุส, คาร์โก, คาร์โก, คาร์โก

ทุกคน

คาร์โก, คาร์โก, คาร์โก, วิลเลียนดา พาร์ คอร์โบ, คาร์โก

[พวกเขาจับตัวเขาและใช้ผ้าปิดตาเขาไว้]

พารอลเลส

โอ้ ค่าไถ่ ค่าไถ่! อย่าปิดตาข้าเลย

ทหารคนแรก