ฉากที่ 2

เลดี้แม็คเบ็ธ เข้ามา

เลดี้แม็คเบ็ธ:

สิ่งที่ทำให้พวกเขาเมามาย กลับทำให้ข้ากล้าหาญ

สิ่งที่ดับสติพวกเขา กลับจุดไฟในตัวข้า—ฟังดู!—เงียบก่อน!

นั่นคือเสียงนกเค้าแมวกรีดร้อง ผู้ส่งสัญญาณความตาย

ผู้มอบคำบอกลาคืนสุดท้ายที่เด็ดขาดที่สุด เขากำลังลงมือแล้ว

ประตูเปิดอยู่ และเหล่ามหาดเล็กที่ดื่มจนเมามาย

ต่างเย้ยหยันหน้าที่ด้วยการกรนสนั่น ข้าได้ใส่ยาในเครื่องดื่มของพวกเขา

จนความตายและธรรมชาติกำลังยื้อแย่งกัน

ว่าพวกเขาจะอยู่หรือตาย

แม็คเบ็ธ:

[จากด้านใน] ใครอยู่ตรงนั้น?—นั่นใคร!

เลดี้แม็คเบ็ธ:

อนิจจา! ข้าเกรงว่าพวกเขาจะตื่นแล้ว

และการกระทำยังไม่ลุล่วง เพียงแค่ความพยายามแต่ไร้ซึ่งผลลัพธ์

จะทำให้เราพินาศ—ฟังดู!—ข้าเตรียมกริชไว้พร้อมแล้ว

เขาไม่มีทางพลาด—หากเขาไม่ดูคล้าย

บิดาของข้ายามหลับใหล ข้าคงลงมือเอง—ท่านพี่!

แม็คเบ็ธ เข้ามา

แม็คเบ็ธ:

ข้าลงมือแล้ว—เจ้าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรือ?

เลดี้แม็คเบ็ธ:

ข้าได้ยินเสียงนกเค้าแมวกรีดร้องและเสียงจิ้งหรีดระงม

ท่านไม่ได้พูดอะไรหรือ?

แม็คเบ็ธ:

เมื่อไหร่?

เลดี้แม็คเบ็ธ:

เมื่อครู่นี้

แม็คเบ็ธ:

ตอนที่ข้าเดินลงมาหรือ?

เลดี้แม็คเบ็ธ:

ใช่

แม็คเบ็ธ:

ฟังดู!—ใครนอนอยู่ในห้องที่สอง?

เลดี้แม็คเบ็ธ:

โดนัลเบน

แม็คเบ็ธ:

นี่เป็นภาพที่น่าสลดใจยิ่งนัก

[มองดูมือของตนเอง]

เลดี้แม็คเบ็ธ:

ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลานัก ที่บอกว่าเป็นภาพที่น่าสลดใจ

แม็คเบ็ธ:

มีคนหนึ่งหัวเราะในขณะหลับ และอีกคนร้องว่า “ฆาตกรรม!”

จนพวกเขาปลุกกันและกัน ข้ายืนฟังพวกเขาอยู่

แต่แล้วพวกเขาก็สวดมนต์ และกลับเข้าสู่

ห้วงนิทราอีกครั้ง

เลดี้แม็คเบ็ธ:

มีสองคนพักอยู่ด้วยกัน

แม็คเบ็ธ:

คนหนึ่งร้องว่า “ขอพระเจ้าอวยพรเรา!” และอีกคนตอบว่า “อาเมน”

ราวกับว่าพวกเขาเห็นข้าพร้อมด้วยมือของเพชฌฆาตนี้

เมื่อได้ยินความหวาดกลัวของพวกเขา ข้ากลับไม่อาจกล่าวคำว่า “อาเมน” ได้

ในยามที่พวกเขากล่าวว่า “ขอพระเจ้าอวยพรเรา”

เลดี้แม็คเบ็ธ:

อย่าได้คิดถึงเรื่องนี้ให้ลึกซึ้งนักเลย

แม็คเบ็ธ:

แต่เหตุใดข้าจึงไม่สามารถเปล่งคำว่า “อาเมน” ออกมาได้?

ข้าเป็นผู้ที่ต้องการคำอวยพรมากที่สุด แต่คำว่า “อาเมน”

กลับติดอยู่ที่ลำคอของข้า

เลดี้แม็คเบ็ธ:

การกระทำเหล่านี้ต้องไม่ถูกคิด

ในลักษณะนี้ มิเช่นนั้น มันจะทำให้เราเสียสติ

แม็คเบ็ธ

ข้าพเจ้าคล้ายได้ยินเสียงตะโกนว่า “จงอย่าได้หลับใหลอีกเลย!

แม็คเบ็ธได้สังหารการหลับใหลเสียแล้ว”—การหลับใหลอันบริสุทธิ์

การหลับใหลที่ช่วยถักทอความกังวลที่รุ่ยร่ายให้กลับคืนดี

คือความตายของชีวิตในแต่ละวัน คืออ่างชำระล้างความเหนื่อยยาก

คือยาขจัดความทุกข์ในใจ คืออาหารจานหลักของธรรมชาติ

คือเครื่องหล่อเลี้ยงสำคัญในงานเลี้ยงแห่งชีวิต

เลดี้แม็คเบ็ธ

ท่านหมายความว่าอย่างไร?

แม็คเบ็ธ

เสียงนั้นยังคงตะโกนก้องไปทั่วบ้านว่า “จงอย่าได้หลับใหลอีกเลย!”

“แกลมิสได้สังหารการหลับใหลแล้ว ดังนั้นคาวดอร์

จักมิได้หลับใหลอีก แม็คเบ็ธจักมิได้หลับใหลอีกเลย!”

เลดี้แม็คเบ็ธ

ใครกันที่ตะโกนเช่นนั้น? ไฉนเล่า ท่านท่านผู้ทรงเกียรติ

ท่านกลับปล่อยให้ความเข้มแข็งอันสูงส่งของท่านคลายลง

ด้วยการคิดฟุ้งซ่านราวกับคนเสียสติเช่นนี้ จงไปเอาน้ำมา

แล้วล้างพยานอันโสโครกนี้ออกจากมือท่านเสีย—

เหตุใดท่านจึงนำกริชเหล่านี้ออกมาจากที่นั่น?

พวกมันควรจะวางอยู่ที่นั่น จงนำพวกมันกลับไป และป้ายเลือด

ลงบนตัวมหาดเล็กที่กำลังหลับใหล

แม็คเบ็ธ

ข้าจะไม่ไปอีกแล้ว

ข้าหวาดกลัวเกินกว่าจะคิดถึงสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป

ข้าไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองมันอีก

เลดี้แม็คเบ็ธ

ช่างใจปลาซิวเสียจริง!

ส่งกริชมาให้ข้า คนที่หลับและคนที่ตาย

ก็เป็นเพียงดั่งรูปภาพเท่านั้น มีแต่ดวงตาของเด็กน้อย

ที่หวาดกลัวปีศาจในภาพวาด หากเขามีเลือดไหล

ข้าจะใช้เลือดนั้นระบายบนใบหน้าของมหาดเล็ก

เพื่อให้ดูเหมือนว่าเป็นความผิดของพวกเขา

[ออกไป มีเสียงเคาะประตูจากด้านใน]

แม็คเบ็ธ

เสียงเคาะนั้นมาจากที่ใด?

ข้าเป็นอะไรไป เหตุใดทุกเสียงที่ได้ยินจึงทำให้ข้าขวัญผวา?

มือเหล่านี้คือมือของใคร? ฮ่า พวกมันกำลังควักดวงตาข้าออก!

มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ของเนปจูนจะล้างเลือดนี้

ให้สะอาดจากมือข้าได้หรือไม่? ไม่เลย มือของข้าจะทำให้

ท้องทะเลอันมหาศาลกลายเป็นสีเลือด

เปลี่ยนสีเขียวให้กลายเป็นสีแดง

เลดี้แม็คเบ็ธ เข้ามา

เลดี้แม็คเบ็ธ

มือของข้าก็สีเดียวกับท่าน แต่ข้าละอาย

ที่จะมีหัวใจที่ขาวซีดขลาดกลัวเช่นนี้ [เสียงเคาะจากด้านใน] ข้าได้ยินเสียงเคาะ

ที่ทางเข้าทิศใต้—เรากลับห้องกันเถิด

น้ำเพียงเล็กน้อยก็ล้างมลทินจากการกระทำนี้ได้

มันช่างง่ายดายเพียงนี้! ความมั่นคงของท่าน

ได้ทอดทิ้งท่านไปเสียแล้ว—[เสียงเคาะจากด้านใน] ฟังสิ เสียงเคาะอีกแล้ว

จงสวมชุดนอนเสีย มิเช่นนั้นหากมีคนเรียกเรา

จะทำให้เห็นว่าเราเฝ้ารออยู่ อย่าได้จม

อยู่ในความคิดของท่านจนเกินไปนัก

แม็คเบ็ธ

หากจะรับรู้ถึงสิ่งที่ข้าทำ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้ข้ารู้จักตัวเองเลย [เสียงเคาะจากด้านใน]

จงปลุกดันแคนด้วยเสียงเคาะของเจ้าเถิด! ข้าปรารถนาให้เจ้าทำได้เช่นนั้น!

[ออกไป]