บทที่ 5 อาหารเช้า

ข้าพเจ้าทำตามอย่างรวดเร็ว แล้วจึงลงไปยังห้องบาร์และเข้าไปทักทายเจ้าของที่พักผู้ยิ้มระรื่นอย่างสุภาพ ข้าพเจ้ามิได้ถือโกรธเคืองเขา แม้ว่าเขาจะล้อเล่นกับข้าพเจ้าอยู่ไม่น้อยในเรื่องเพื่อนร่วมเตียงของข้าพเจ้าก็ตาม

อย่างไรก็ดี เสียงหัวเราะที่เบิกบานนั้นเป็นสิ่งที่ดีเลิศ และเป็นสิ่งที่ดีเลิศซึ่งหาได้ยากยิ่งจนน่าเสียดาย ดังนั้น หากชายใดคนหนึ่งสามารถเป็นต้นเรื่องให้ผู้อื่นได้หัวเราะเยาะอย่างสนุกสนานได้ด้วยตัวเขาเอง ก็ขออย่าให้เขาได้ลังเล แต่จงยินยอมให้ตนเองถูกนำมาล้อเลียนและสละตนเพื่อความบันเทิงเช่นนั้นด้วยใจเบิกบาน และชายผู้ซึ่งมีสิ่งใดที่น่าหัวเราะอย่างเหลือล้นในตัวเขานั้น จงมั่นใจเถิดว่าในตัวชายผู้นั้นอาจมีบางสิ่งมากกว่าที่คุณคิด

บัดนี้ในห้องบาร์เต็มไปด้วยเหล่าผู้มาพักที่ทยอยกันเข้ามาตั้งแต่คืนก่อน ซึ่งข้าพเจ้ายังไม่มีโอกาสได้พินิจดูให้ถ้วนถี่ พวกเขาเกือบทั้งหมดเป็นชาวเรือล่าปลาวาฬ มีทั้งต้นหนเอก ต้นหนโท ต้นหนตรี ช่างไม้ประจำเรือ ช่างถังประจำเรือ ช่างเหล็กประจำเรือ คนปักฉมวก และผู้ดูแลเรือ เป็นกลุ่มคนผิวสีน้ำตาลกำยำ มีเคราดกครึ้ม เป็นพวกผมเผ้ายาวรุงรัง และทุกคนสวมเสื้อแจ็กเก็ตสั้นแบบกะลาสีแทนชุดคลุมสำหรับยามเช้า

ท่านสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าแต่ละคนขึ้นฝั่งมานานเพียงใด พวงแก้มที่ดูสุขภาพดีของชายหนุ่มผู้นี้มีสีราวกับลูกแพร์ที่ถูกแดดเผา และดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมมัสก์เช่นนั้นด้วย เขาคงขึ้นฝั่งจากการเดินทางไปอินเดียได้ไม่เกินสามวัน ชายที่อยู่ถัดจากเขาดูมีสีผิวอ่อนลงมาเล็กน้อย อาจกล่าวได้ว่ามีสีคล้ายไม้ซาตินวูดปนอยู่ ในขณะที่สีผิวของคนที่สามยังคงหลงเหลือความคล้ำแบบเขตร้อน ทว่าซีดจางลงไปบ้าง เขาคงพำนักอยู่บนฝั่งมาหลายสัปดาห์แล้วเป็นแน่ แต่จะมีใครที่มีพวงแก้มเช่นควีเควกเล่า?

ซึ่งมีริ้วสีสันหลากหลายสลับกัน ดูราวกับลาดเขาทางทิศตะวันตกของเทือกเขาแอนดีส ที่เผยให้เห็นภูมิอากาศที่แตกต่างกันเป็นชั้นๆ ในรูปลักษณ์เดียว

“อาหารมาแล้ว!” เจ้าของที่พักตะโกนพลางผลักประตูเปิดออก แล้วพวกเราก็เดินเข้าไปรับประทานอาหารเช้า

เขากล่าวกันว่าผู้คนที่ได้เห็นโลกกว้างจะกลายเป็นผู้ที่มีท่าทางผ่อนคลายและมีความมั่นใจในตนเองเมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คน ทว่าก็มิใช่เสมอไป เลดียาร์ด นักเดินทางผู้ยิ่งใหญ่แห่งนิวอิงแลนด์ และมุงโก พาร์ก นักเดินทางชาวสกอตแลนด์ ทั้งสองกลับเป็นผู้ที่มีความมั่นใจน้อยที่สุดเมื่ออยู่ในห้องรับแขก แต่บางที การข้ามไซบีเรียด้วยเลื่อนที่ลากโดยสุนัขดังเช่นที่เลดียาร์ดทำ หรือการเดินเท้าอย่างโดดเดี่ยวเป็นระยะทางไกลด้วยท้องที่ว่างเปล่าในใจกลางแอฟริกาซึ่งเป็นดินแดนของคนผิวดำ อันเป็นผลงานทั้งหมดของมุงโกผู้ผู้น่าสงสาร—ข้าพเจ้าขอบอกว่า การเดินทางประเภทนี้อาจมิใช่หนทางที่ดีที่สุดในการขัดเกลาให้มีมารยาททางสังคมที่สูงส่ง ถึงกระนั้น โดยส่วนใหญ่แล้ว สิ่งทำนองนั้นสามารถหาได้จากทุกหนแห่ง

การใคร่ครวญในที่นี้มีสาเหตุมาจากเหตุการณ์ที่ว่า หลังจากพวกเราทุกคนนั่งลงที่โต๊ะ และข้าพเจ้ากำลังเตรียมตัวที่จะรับฟังเรื่องเล่าอันน่าตื่นเต้นเกี่ยวกับการล่าปลาวาฬ ข้าพเจ้าก็ต้องประหลาดใจไม่น้อยเมื่อพบว่าเกือบทุกผู้คนต่างรักษาความเงียบงันอย่างล้ำลึก มิเพียงเท่านั้น แต่พวกเขายังดูขัดเขินอีกด้วย ใช่แล้ว ณ ที่นี้คือกลุ่มสุนัขทะเล ซึ่งหลายคนเคยขึ้นขี่หลังวาฬยักษ์กลางมหาสมุทรโดยไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย—ทั้งที่เป็นสัตว์แปลกหน้าสำหรับพวกเขา—และต่อสู้กับมันจนตายโดยไม่กะพริบตา

ทว่าในขณะนี้ พวกเขากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าในวงสังคม—ทุกคนล้วนประกอบอาชีพเดียวกัน มีรสนิยมคล้ายคลึงกัน—แต่กลับมองหน้ากันอย่างเคอะเขินราวกับว่าไม่เคยย่างกรายออกจากคอกแกะในแถบกรีนเมานเทนส์เลย ช่างเป็นภาพที่แปลกประหลาดนัก เหล่าหมีผู้ขี้อาย เหล่านักรบผู้ล่าปลาวาฬที่ขลาดเขลาเหล่านี้!

แต่สำหรับควีเควกนั้น—โอ้ ควีเควกนั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา—และบังเอิญว่านั่งอยู่ที่หัวโต๊ะด้วย—เขายังคงเยือกเย็นราวกับแท่งน้ำแข็ง แน่นอนว่าข้าพเจ้ามิอาจกล่าวชมเรื่องกิริยามารยาทของเขาได้นัก แม้แต่ผู้ที่ชื่นชมเขาที่สุดก็คงไม่สามารถหาเหตุผลมาสนับสนุนการที่เขานำฉมวกมาที่โต๊ะอาหารเช้า และใช้งานมันอย่างไม่เกรงใจเช่นนั้น การใช้ฉมวกเอื้อมข้ามโต๊ะซึ่งเสี่ยงต่อศีรษะของผู้คนรอบข้าง เพื่อเกี่ยวเอาเนื้อสเต็กเข้ามาหาตน ทว่าสิ่งนั้นเขากระทำได้อย่างเยือกเย็นยิ่ง และทุกคนต่างรู้ดีว่าในสายตาของคนส่วนใหญ่ การกระทำสิ่งใดด้วยความเยือกเย็นนั้น ย่อมถือเป็นการกระทำอย่างผู้ดี

เราจักไม่กล่าวถึงความพิลึกพิลั่นทั้งปวงของควีเควกในที่นี้ ทั้งเรื่องที่เขาหลีกเลี่ยงกาแฟและขนมปังอบร้อน และทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่เนื้อสเต็กแบบกึ่งสุกกึ่งดิบ เอาเป็นว่าเมื่ออาหารเช้าสิ้นสุดลง เขาก็ถอนตัวกลับไปยังห้องโถงรวมเช่นเดียวกับคนอื่นๆ จุดไฟที่กล้องยาสูบทรงโทมาฮอว์ก และนั่งย่อยอาหารพร้อมสูบยาอย่างสงบโดยสวมหมวกคู่ใจใบนั้น ในขณะที่ข้าพเจ้าก้าวออกไปเดินเล่นข้างนอก