บทที่ 30 กล้องยาสูบ

เมื่อสตับบ์จากไปแล้ว อาแฮบยืนพิงราวระเบียงเรืออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเรียกกะลาสีเวรคนหนึ่งให้ลงไปนำเก้าอี้งาช้างและกล้องยาสูบของเขาขึ้นมา ดังที่เขามักทำเป็นปกติในช่วงหลังมานี้ เขาจุดกล้องยาสูบด้วยตะเกียงที่เข็มทิศ แล้ววางเก้าอี้ลงบนดาดฟ้าเรือด้านที่รับลม จากนั้นจึงนั่งลงและสูบยา

ตามตำนานเล่าว่า ในสมัยนอร์สโบราณ พระราชบัลลังก์ของกษัตริย์เดนมาร์กผู้รักท้องทะเลนั้นสร้างขึ้นจากงาของนาร์วาล เมื่อเห็นอาแฮบนั่งอยู่บนเก้าอี้สามขาที่ทำจากกระดูกเช่นนั้น จะไม่ให้หวนนึกถึงความโอ่อ่าที่มันเป็นสัญลักษณ์ได้อย่างไร เพราะอาแฮบคือข่านแห่งแผ่นไม้ คือกษัตริย์แห่งท้องทะเล และเป็นจอมทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งเหล่าเลอไวอาธาน

เวลาผ่านไปชั่วขณะ ควันหนาทึบพ่นออกมาจากปากของเขาเป็นจังหวะเร็วและต่อเนื่อง ซึ่งถูกลมพัดย้อนกลับมาโดนใบหน้า “อย่างไรกัน” ในที่สุดเขาก็รำพึงกับตนเองขณะดึงกล้องยาสูบออก “การสูบยานี้ไม่ช่วยให้คลายทุกข์อีกต่อไป โอ้ กล้องยาสูบของข้า! หากมนต์ขลังของเจ้าเลือนหายไป ข้าคงต้องเผชิญกับความยากลำบากยิ่งนัก! ที่ผ่านมาข้าตรากตรำโดยไม่รู้ตัว มิได้เสพสุขเลย—ใช่ และสูบยาโง่ๆ ให้ลมพัดย้อนกลับมาตลอดเวลา พัดย้อนกลับมาด้วยการสูดดมที่เคร่งเครียด ราวกับว่าพ่นลมหายใจสุดท้ายออกมาอย่างรุนแรงและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม เช่นเดียวกับวาฬที่กำลังจะตาย ข้าจะเอาสิ่งนี้มาทำไมกัน?

สิ่งที่ควรจะนำมาซึ่งความสงบ เพื่อพ่นไอสีขาวละมุนท่ามกลางเส้นผมสีขาวนวล มิใช่ท่ามกลางเส้นผมสีเทาเหล็กที่หลุดลุ่ยเช่นของข้า ข้าจะไม่สูบมันอีกต่อไป—”

เขาโยนกล้องยาสูบที่ยังมีไฟติดอยู่ลงสู่ทะเล ไฟนั้นส่งเสียงฉ่าในเกลียวคลื่น และในชั่วพริบตานั้น เรือก็แล่นผ่านฟองอากาศที่เกิดจากกล้องยาสูบซึ่งกำลังจมลง อาแฮบสวมหมวกกดต่ำ เดินโซเซไปตามแผ่นไม้บนดาดฟ้าเรือ