บทที่สอง

นางฟ้าปรากฏกายขึ้นและกล่าวว่า

“ของขวัญยังเหลืออยู่อีกสี่ชิ้น จงเลือกอีกครั้ง และโอ้ จงจำไว้ว่า—เวลากำลังโบยบิน และมีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้นที่ล้ำค่า”

ชายผู้นั้นพิจารณาอยู่นาน แล้วจึงเลือกความรัก โดยไม่ได้สังเกตเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นในดวงตาของนางฟ้า

หลายปีผ่านพ้นไปเนิ่นนาน ชายผู้นั้นนั่งอยู่ข้างโลงศพในบ้านที่ว่างเปล่า

เขารำพึงกับตนเองว่า “ทีละคน ทีละคน พวกเขาจากฉันไปจนหมด และบัดนี้เธอก็นอนอยู่ที่นี่ ผู้เป็นที่รักยิ่งและเป็นคนสุดท้าย ความอ้างว้างซัดสาดเข้าใส่ฉันระลอกแล้วระลอกเล่า เพราะทุกชั่วโมงแห่งความสุขที่ ‘ความรัก’ พ่อค้าจอมปลิ้นปล้อนขายให้ฉัน ฉันต้องจ่ายคืนด้วยความโศกเศร้าถึงพันชั่วโมง จากส่วนลึกที่สุดของหัวใจ ฉันขอสาปแช่งมัน”