บทที่ 2

เมื่อฉันเติบโตเต็มที่ ในที่สุดฉันก็ถูกขายและถูกพรากจากไป และฉันไม่ได้พบเธออีกเลย เธอใจสลาย และฉันก็เช่นกัน เราต่างร้องไห้ แต่เธอปลอบโยนฉันอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และบอกว่าเราถูกส่งมายังโลกนี้เพื่อจุดประสงค์ที่ชาญฉลาดและดีงาม และต้องทำหน้าที่ของตนโดยไม่ตัดพ้อ ยอมรับชีวิตในแบบที่พบเจอ ใช้ชีวิตเพื่อประโยชน์สูงสุดของผู้อื่น และไม่ต้องกังวลกับผลลัพธ์ เพราะนั่นไม่ใช่ธุระของเรา เธอบอกว่าผู้ที่ทำเช่นนี้จะได้รับรางวัลอันสูงส่งและงดงามในโลกหน้า และแม้ว่าพวกเราที่เป็นสัตว์จะไม่ได้ไปที่นั่น

แต่การทำความดีและสิ่งที่ถูกต้องโดยไม่หวังผลตอบแทน จะทำให้ชีวิตอันสั้นของพวกเรามีคุณค่าและศักดิ์ศรี ซึ่งในตัวมันเองก็คือรางวัลแล้ว เธอรวบรวมสิ่งเหล่านี้เป็นครั้งคราวเมื่อได้ไปโรงเรียนวันอาทิตย์กับพวกเด็กๆ และเก็บสะสมไว้ในความทรงจำอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าคำและวลีอื่นๆ และเธอได้ศึกษาเรื่องเหล่านี้อย่างลึกซึ้ง เพื่อประโยชน์ของเธอและของพวกเรา จากจุดนี้ ใครๆ ก็คงเห็นได้ว่าเธอมีสติปัญญาที่ชาญฉลาดและรู้จักคิด แม้ว่าในหัวของเธอจะมีความเบาปัญญาและความหลงตัวอยู่มากก็ตาม

เรากล่าวคำอำลาและมองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายผ่านม่านน้ำตา และสิ่งสุดท้ายที่เธอพูด—ซึ่งฉันคิดว่าเธอเก็บไว้พูดเป็นคำสุดท้ายเพื่อให้ฉันจดจำได้ดียิ่งขึ้น—คือ “เพื่อเป็นที่ระลึกถึงแม่ เมื่อถึงคราวที่ผู้อื่นตกอยู่ในอันตราย อย่าคิดถึงแต่ตัวเอง ให้คิดถึงแม่ และจงทำในสิ่งที่แม่จะทำ”

คุณคิดว่าฉันจะลืมเรื่องนั้นได้หรือ? ไม่มีทาง