บทที่ 2

การนิยามความหมายของพลเมืองโดยทั่วไปนั้น คือผู้ที่เกิดจากบิดาและมารดาที่เป็นพลเมืองทั้งสองฝ่าย มิใช่เพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น บางคนยังขยายความลึกลงไปกว่านั้น โดยสืบสาวไปว่าบรรพบุรุษกี่ชั่วคนที่เป็นพลเมือง ไม่ว่าจะเป็นปู่ ตา ทวด หรือลำดับถัดไป ทว่าบางคนก็ได้ตั้งคำถามว่า ตามคำนิยามที่แพร่หลายและหยาบโลนเช่นนี้ บรรพบุรุษคนแรกของตระกูลจะพิสูจน์ตนเองว่าเป็นพลเมืองได้อย่างไร กอร์เกียสแห่งเลอนเทียม ซึ่งมีความสงสัยในทำนองเดียวกันและกึ่งจะล้อเลียน ได้กล่าวว่า เช่นเดียวกับที่ครกถูกสร้างขึ้นโดยช่างทำครก พลเมืองย่อมถูกสร้างขึ้นโดยผู้สร้างพลเมือง และชาวลาริสซา ย่อมถูกสร้างขึ้นโดยผู้สร้างชาวลาริสซา นี่เป็นคำอธิบายที่เรียบง่ายยิ่งนัก เพราะหากพลเมืองเป็นเช่นนั้นตามนิยามนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะนำไปใช้กับผู้ก่อตั้งกลุ่มแรกหรือผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกของรัฐ ซึ่งไม่สามารถอ้างสิทธิ์จากบิดาหรือมารดาได้เลย และอาจเป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าในการกำหนดสิทธิ์ความเป็นพลเมืองของผู้ที่ได้รับอิสรภาพภายหลังการปฏิวัติในรัฐ ดังเช่นในเอเธนส์ หลังจากที่เหล่าทรราชถูกขับไล่ เมื่อคลิสเธนีสได้ขึ้นทะเบียนชาวต่างชาติและทาสในเมืองจำนวนมากเข้าเป็นสมาชิกของเผ่า ซึ่งข้อสงสัยในกรณีของคนเหล่านี้มิใช่ว่าพวกเขาเป็นพลเมืองหรือไม่

แต่คือการเป็นพลเมืองโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ แม้ว่าบางคนอาจมีความสงสัยเพิ่มเติมว่า พลเมืองจะยังคงเป็นพลเมืองได้หรือไม่หากถูกทำให้เป็นพลเมืองโดยมิชอบ ราวกับว่าพลเมืองที่ผิดกฎหมายกับผู้ที่ไม่ใช่พลเมืองเลยนั้นตกอยู่ในสถานะเดียวกัน แต่เมื่อเราเห็นว่ามีบางคนที่ปกครองอย่างไม่ยุติธรรม ทว่าเรายังยอมรับให้พวกเขาปกครอง แม้จะไม่ยุติธรรมก็ตาม และเมื่อนิยามของพลเมืองคือผู้ที่ปฏิบัติหน้าที่บางประการ ตามที่เราได้นิยามไว้ จึงเป็นที่ประจักษ์ว่า พลเมืองที่ถูกสร้างขึ้นโดยมิชอบยังคงเป็นพลเมืองอยู่ ส่วนจะเป็นพลเมืองโดยชอบหรือมิชอบนั้น เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาในการไต่สวนก่อนหน้านี้