ตอนที่ 52: FRONT MATTER (part 52)

ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้นในใจ แคทเธอรีนแทบไม่ทันสังเกตเลยว่าเวลาผ่านไปสองสามวันแล้วโดยที่เธอไม่ได้เจออิซาเบลลาเกินกว่าไม่กี่นาที จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งขณะเดินเคียงข้างคุณนายอัลเลนในห้องอาบน้ำแร่ เธอเริ่มรู้สึกตัวและโหยหาการได้พูดคุยกับเพื่อนสาว แต่ยังไม่ทันจะเหงาได้ถึงห้านาที อิซาเบลลาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกวักมือเรียกเธอไปคุยความลับที่ม้านั่งตัวหนึ่ง

"ฉันชอบตรงนี้ที่สุดเลย" อิซาเบลลากล่าวขณะนั่งลงบนม้านั่งระหว่างประตูสองบาน ซึ่งสามารถมองเห็นทุกคนที่เดินเข้าออกได้อย่างชัดเจน "มันลับตาคนดี"

แคทเธอรีนสังเกตเห็นว่าสายตาของอิซาเบลลาคอยชำเลืองมองไปที่ประตูบานนั้นบานนี้อย่างจดจ่อเหมือนกำลังรอใครบางคน และเมื่อนึกได้ว่าเธอมักถูกหาว่าชอบพูดจาหยอกล้อเสียดสีอยู่บ่อยๆ ทั้งที่ไม่ได้ทำ ครั้งนี้เธอจึงถือโอกาสลองทำจริงๆ ดูบ้างด้วยการพูดอย่างร่าเริงว่า "ไม่ต้องกังวลไปหรอกอิซาเบลลา เดี๋ยวเจมส์ก็คงมาถึงแล้ว"

"โธ่ แม่คนดี" อิซาเบลลาตอบ "อย่าคิดว่าฉันซื่อบื้อขนาดที่ต้องคอยเกาะติดเขาเป็นเงาตามตัวตลอดเวลาสิ มันจะดูน่าเกลียดเกินไปถ้าเราตัวติดกันตลอด เดี๋ยวจะกลายเป็นตัวตลกของคนที่นี่เอาได้… ว่าแต่เธอจะไปนอร์ทแองเกอร์แล้วใช่ไหม! ฉันดีใจด้วยจริงๆ เห็นว่าที่นั่นเป็นหนึ่งในคฤหาสน์เก่าที่สวยที่สุดในอังกฤษเลยนะ ฉันจะรอฟังคำบรรยายอย่างละเอียดจากเธอเลย"

"ฉันจะเล่าให้ฟังให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยล่ะ แต่ว่าเธอกำลังรอใครอยู่เหรอ พี่สาวของเธอจะมาหรือเปล่า"

"เปล่า ไม่ได้รอใครหรอก คนเรามันก็ต้องมองอะไรสักอย่างเป็นธรรมดานี่นา และเธอก็รู้ว่าฉันมีนิสัยเสียอย่างหนึ่งคือชอบเหม่อมองไปเรื่อยเปื่อยเวลาใจลอยไปไกล ฉันนี่เป็นคนที่ใจลอยที่สุดในโลกเลยล่ะ คุณทิลนีย์บอกว่าคนที่มีลักษณะนิสัยแบบฉันมักจะเป็นแบบนี้กันหมด"

"แต่ฉันนึกว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะบอกฉันเสียอีก อิซาเบลลา"

"โอ้! ใช่ ฉันมีเรื่องจะบอกจริงๆ ด้วย เห็นไหมล่ะว่าที่ฉันพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริง สมองน้อยๆ ของฉันลืมไปเสียสนิทเลย เอาล่ะ เรื่องมันเป็นแบบนี้ คือฉันเพิ่งได้รับจดหมายจากจอห์น เธอคงเดาออกนะว่าข้างในเขียนว่าอะไร"

"ไม่เลย ฉันเดาไม่ออกจริงๆ"

"ที่รัก อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลย เขาจะเขียนเรื่องอะไรได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องของเธอ เธอก็รู้ว่าเขาหลงรักเธอหัวปักหัวปำ"

"รักฉันเหรอ อิซาเบลลา!"

"โธ่ แคทเธอรีนที่รัก อย่าทำเป็นเรื่องตลกหน่อยเลย ความถ่อมตัวน่ะมันก็ดีอยู่หรอก แต่บางครั้งการยอมรับความจริงตรงๆ มันดูน่ารักกว่านะ อย่ามาทำเป็นเล่นตัวเลย การทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพื่อให้อีกฝ่ายชมเนี่ยมันไม่เนียนหรอก การกระทำของเขามันชัดเจนจนเด็กยังดูออก และก่อนที่เขาจะออกจากบาธเพียงครึ่งชั่วโมง เธอก็ให้ความหวังเขาอย่างชัดเจนด้วย ในจดหมายเขาบอกว่าเขาแทบจะขอเธอแต่งงานแล้ว และเธอก็ตอบรับท่าทีของเขาอย่างใจดีที่สุด ตอนนี้เขาเลยอยากให้ฉันช่วยเป็นแม่สื่อ พูดจาหว่านล้อมให้เธอใจอ่อน ดังนั้นเลิกทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว"

แคทเธอรีนยืนยันด้วยความสัตย์จริงว่าเธอตกใจมากที่ถูกกล่าวหาเช่นนี้ เธอปฏิเสธว่าไม่เคยคิดเลยว่าคุณธอร์ปจะรักเธอ และไม่มีทางที่จะให้ความหวังเขาด้วย "เรื่องที่ว่าเขาแสดงท่าทีใส่ฉัน ฉันขอสาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกเลยสักนิด ยกเว้นตอนที่เขาชวนฉันเต้นรำวันแรกที่เขามาถึง ส่วนเรื่องที่ว่าเขาขอฉันแต่งงานหรืออะไรทำนองนั้น มันต้องมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันไม่มีทางเข้าใจผิดหรอก และฉันขอปฏิญาณเลยว่าไม่มีคำพูดแบบนั้นหลุดออกมาจากปากเขาสักคำเดียว ยิ่งช่วงครึ่งชั่วโมงก่อนเขาจะจากไปน่ะเหรอ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะทั้งเช้านั้นฉันไม่ได้เจอหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ"

"แต่เธอเจอเขานะ เพราะเธอใช้เวลาทั้งเช้าอยู่ที่ตึกเอ็ดการ์ ซึ่งเป็นวันที่พ่อของเธออนุญาตให้ไป และฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเธอกับจอห์นอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องรับแขกพักหนึ่งก่อนจะออกจากบ้าน"

"จริงเหรอ ถ้าเธอว่าอย่างนั้นก็คงใช่ แต่สาบานได้เลยว่าฉันจำไม่ได้จริงๆ ฉันจำได้แค่ว่าอยู่กับเธอและเห็นเขาอยู่กับคนอื่นๆ แต่เรื่องที่ว่าอยู่กันสองต่อสองสักห้านาทีเนี่ย… ช่างเถอะ ไม่เห็นต้องเถียงกันเลย ไม่ว่าเขาจะคิดยังไง แต่การที่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยก็น่าจะพิสูจน์ได้ว่าฉันไม่เคยคิด ไม่เคยคาดหวัง และไม่เคยปรารถนาอะไรแบบนั้นจากเขาเลย ฉันลำบากใจมากที่เขารู้สึกแบบนั้นกับฉัน แต่มันไม่ใช่ความตั้งใจของฉันจริงๆ ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย รบกวนเธอช่วยบอกให้เขาตาสว่างโดยเร็วที่สุด และฝากขอโทษเขาด้วย… คือ ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดว่าอะไรดี แต่ช่วยทำให้เขาเข้าใจเจตนาของฉันในแบบที่เหมาะสมที่สุดที ฉันไม่อยากพูดจาไม่ดีถึงพี่ชายของเธอหรอกนะอิซาเบลลา แต่เธอก็รู้ดีว่าถ้าฉันจะชอบใครสักคน เขาไม่ใช่คนนั้นแน่นอน" อิซาเบลลานิ่งเงียบไป "เพื่อนรัก อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันไม่คิดว่าพี่ชายเธอจะชอบฉันขนาดนั้น และเธอก็รู้ว่ายังไงเราก็จะได้เป็นพี่น้องกันอยู่ดี"

"ใช่ ใช่" อิซาเบลลาตอบพร้อมกับหน้าแดง "มีหลายวิธีที่เราจะได้เป็นพี่น้องกัน… แต่ฉันพูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่เนี่ย เอาล่ะ แคทเธอรีน ดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจปฏิเสธจอห์นผู้โชคร้ายแล้วใช่ไหม"

"ฉันไม่สามารถรักเขาตอบได้ และไม่เคยตั้งใจจะให้ความหวังเขาด้วย"

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่เซ้าซี้เธออีก จอห์นขอให้ฉันช่วยพูดเรื่องนี้ ฉันก็เลยทำ แต่สารภาพตามตรงว่าทันทีที่อ่านจดหมาย ฉันก็คิดว่าเรื่องนี้มันช่างโง่เขลาและขาดความยั้งคิด ไม่น่าจะส่งผลดีกับใครเลย เพราะถ้าพวกเธอลงเอยกันจริงๆ จะเอาอะไรกินล่ะ? ถึงทั้งคู่จะมีเงินอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ใช่จำนวนที่จะเลี้ยงครอบครัวในสมัยนี้ได้ และไม่ว่าพวกนักเขียนนิยายเพ้อฝันจะว่ายังไง แต่ในความเป็นจริงเราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเงิน ฉันแค่แปลกใจว่าจอห์นคิดอะไรอยู่ เขาคงยังไม่ได้รับจดหมายฉบับล่าสุดของฉัน"

"ถ้าอย่างนั้นเธอก็เชื่อแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด เธอเชื่อแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่เคยคิดหลอกพี่ชายเธอ และไม่เคยระแคะระคายเลยว่าเขาชอบฉันจนกระทั่งตอนนี้"

"โอ๊ย เรื่องนั้นน่ะ" อิซาเบลลาตอบพลางหัวเราะ "ฉันไม่อยากจะตัดสินหรอกว่าที่ผ่านมาเธอคิดหรือวางแผนอะไรไว้ เรื่องนั้นมีแต่เธอที่รู้ดีที่สุด การหว่านเสน่ห์เล่นๆ ขำๆ มันเกิดขึ้นได้ และบางครั้งคนเราก็เผลอให้ความหวังมากกว่าที่ตั้งใจไว้ แต่เชื่อเถอะว่าฉันเป็นคนสุดท้ายในโลกที่จะตัดสินเธออย่างรุนแรง เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติของวัยรุ่นที่ร่าเริง สิ่งที่คิดว่าใช่ในวันนี้ พรุ่งนี้อาจจะไม่ใช่ก็ได้ สถานการณ์เปลี่ยน ความคิดก็เปลี่ยน"

"แต่ความรู้สึกที่ฉันมีต่อพี่ชายเธอน่ะไม่เคยเปลี่ยน และมันเป็นแบบเดิมเสมอ สิ่งที่เธอพูดมันไม่เคยเกิดขึ้นเลย"

"แคทเธอรีนที่รัก" อีกฝ่ายพูดต่อโดยไม่ฟังเธอเลย "ฉันไม่มีทางยอมให้เธอรีบร้อนหมั้นหมายโดยที่ยังไม่รู้ใจตัวเองหรอก ฉันไม่คิดว่ามีเหตุผลอะไรที่จะให้เธอต้องเสียสละความสุขทั้งชีวิตเพียงเพื่อทำตามใจพี่ชายฉัน เพียงเพราะเขาเป็นพี่ชายฉัน และบางทีเขาก็อาจจะมีความสุขได้โดยไม่มีเธอก็ได้ เพราะคนเรา โดยเฉพาะพวกผู้ชาย มักจะโลเลและเปลี่ยนใจง่ายอย่างน่าเหลือเชื่อ สิ่งที่ฉันจะบอกคือ ทำไมฉันต้องให้ความสำคัญกับความสุขของพี่ชายมากกว่าความสุขของเพื่อนรักล่ะ? เธอก็รู้ว่าฉันให้ค่ากับมิตรภาพสูงมาก แต่เหนือสิ่งอื่นใด แคทเธอรีน อย่ารีบร้อน เชื่อฉันเถอะว่าถ้าเธอรีบเกินไป เธอจะต้องเสียใจภายหลัง คุณทิลนีย์บอกว่าไม่มีอะไรที่คนเราจะเข้าใจผิดได้บ่อยเท่ากับเรื่องความรู้สึกของตัวเอง และฉันเชื่อว่าเขาพูดถูก… อ๊ะ เขามาโน่นแล้ว ไม่เป็นไรหรอก ฉันมั่นใจว่าเขาไม่เห็นเราหรอก"

แคทเธอรีนเงยหน้าขึ้นมองและเห็นกัปตันทิลนีย์ ส่วนอิซาเบลลาที่จ้องมองเขาอย่างตั้งใจขณะพูดก็ทำให้เขาหันมาเห็นทันที เขาเดินตรงเข้ามาและนั่งลงตรงที่อิซาเบลลาเชื้อเชิญด้วยท่าทาง คำทักทายแรกของเขาทำให้แคทเธอรีนสะดุ้ง แม้จะพูดเสียงเบา แต่เธอก็ได้ยินชัดเจนว่า "อะไรกัน! ต้องถูกจับตามองตลอดเวลา ไม่ว่าจะด้วยตัวเองหรือผ่านตัวแทนแบบนี้เลยเหรอ!"

"โธ่ ไร้สาระ!" อิซาเบลลาตอบกลับด้วยเสียงกระซิบเช่นกัน "ทำไมต้องเอาเรื่องแบบนี้มาใส่หัวฉันด้วย ถ้าฉันเชื่อเรื่องแบบนั้นล่ะก็… เธอก็รู้ว่าฉันเป็นคนรักอิสระแค่ไหน"

"ผมอยากให้ *หัวใจ* ของคุณรักอิสระมากกว่า แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว"

"หัวใจงั้นเหรอ! คุณจะมาพูดเรื่องหัวใจทำไม พวกผู้ชายน่ะไม่มีหัวใจกันหรอก"

"ถ้าเราไม่มีหัวใจ เราก็ยังมีดวงตา และดวงตานี่แหละที่สร้างความทรมานให้เรามากพอแล้ว"

"งั้นเหรอคะ เสียใจด้วยนะที่ดวงตาของคุณต้องมาเจอสิ่งที่น่ารังเกียจในตัวฉัน งั้นฉันจะมองไปทางอื่นแล้วกัน หวังว่าคงจะถูกใจคุณนะ" (เธอหันหลังให้เขา) "หวังว่าตอนนี้ดวงตาของคุณคงจะไม่ทรมานแล้วนะ"

"ไม่ทรมานเลยครับ เพราะผมยังเห็นพวงแก้มระเรื่ออยู่เลย… มันช่างดูมากเกินไปและน้อยเกินไปในเวลาเดียวกัน"

แคทเธอรีนได้ยินทั้งหมดนั้นและรู้สึกทำตัวไม่ถูกจนทนฟังต่อไม่ไหว เธอทั้งตกใจที่อิซาเบลลายอมทนให้เขาพูดแบบนั้น และรู้สึกห่วงแทนพี่ชายของเพื่อน เธอจึงลุกขึ้นและบอกว่าจะไปหาคุณนายอัลเลน พร้อมชวนอิซาเบลลาเดินไปด้วยกัน แต่อิซาเบลลาไม่มีท่าทีอยากจะลุกเลย เธออ้างว่าเหนื่อยมากและไม่อยากเดินไปมาในห้องอาบน้ำแร่ให้เมื่อย อีกอย่างถ้าลุกจากที่นั่งตอนนี้อาจจะคลาดกับพี่สาวที่กำลังจะมาถึง ดังนั้นแคทเธอรีนที่รักต้องขอโทษด้วย และต้องนั่งลงตามเดิม แต่แคทเธอรีนเองก็มีความดื้อรั้นอยู่เหมือนกัน ประจวบกับคุณนายอัลเลนเดินเข้ามาชวนกลับบ้านพอดี เธอจึงขอตัวตามคุณนายอัลเลนออกไป ทิ้งให้อิซาเบลลานั่งอยู่กับกัปตันทิลนีย์เพียงลำพัง

เธอจากมาด้วยความไม่สบายใจอย่างยิ่ง ในสายตาของเธอ กัปตันทิลนีย์กำลังตกหลุมรักอิซาเบลลา และอิซาเบลลาก็เผลอให้ความหวังเขาโดยไม่รู้ตัว มันต้องเป็นความไม่รู้ตัวแน่ๆ เพราะความรักที่อิซาเบลลามีต่อเจมส์นั้นชัดเจนและเป็นที่ยอมรับพอๆ กับการหมั้นหมายของทั้งคู่ การจะสงสัยในความซื่อสัตย์หรือเจตนาของเพื่อนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น ตลอดการสนทนา ท่าทางของอิซาเบลลาก็ดูแปลกไป เธออยากให้อิซาเบลลาพูดจาเป็นธรรมชาติเหมือนปกติ ไม่พูดเรื่องเงินทองมากขนาดนั้น และไม่ดูดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อเห็นกัปตันทิลนีย์ แปลกจริงๆ ที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังชื่นชมเธออยู่ แคทเธอรีนอยากจะเตือนเพื่อนให้ระวังตัว เพื่อป้องกันความเจ็บปวดที่อาจเกิดขึ้นกับทั้งตัวกัปตันเองและพี่ชายของอิซาเบลลา จากท่าทางที่ร่าเริงเกินพอดีของเธอ

ความรู้สึกดีใจที่ได้รู้ว่าจอห์น ธอร์ป มีใจให้ ไม่ได้ช่วยชดเชยความรู้สึกแย่ๆ ที่มีต่อความไม่ระมัดระวังของพี่สาวเขาเลย เธอแทบไม่เชื่อและไม่อยากเชื่อว่าความรู้สึกของเขานั้นเป็นเรื่องจริง เพราะเธอไม่ลืมว่าเขาเป็นคนที่เข้าใจอะไรผิดได้ง่าย และการที่เขาอ้างว่าเคยขอเธอแต่งงานและเธอให้ความหวัง ยิ่งตอกย้ำว่าความเข้าใจผิดของเขานั้นรุนแรงเพียงใด ดังนั้นเธอจึงไม่ได้รู้สึกภูมิใจอะไรนัก สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกคือความประหลาดใจ เธอแปลกใจมากที่เขาคิดว่าตัวเองตกหลุมรักเธอได้ อิซาเบลลาพูดถึงการเอาใจของเขา แต่เธอไม่เคยรู้สึกถึงมันเลยสักนิด แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่อิซาเบลลาพูดมาทั้งหมดนั้น เธอหวังว่ามันจะเป็นเพียงคำพูดที่พลั้งปากออกมาด้วยความรีบร้อน และจะไม่ถูกพูดถึงอีก ซึ่งแคทเธอรีนก็ยินดีที่จะปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นเพื่อความสบายใจในตอนนี้

บทที่ 19