ตอนที่ 24: FRONT MATTER (part 24)

"แน่นอนครับ แต่ที่ผมหมายถึงคือ ผมหวังว่าในจดหมายของกัปตันเวนท์เวิร์ธจะไม่มีอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกว่าเขาคิดว่าตัวเองถูกเพื่อนหักหลัง เพราะบางครั้งความรู้สึกแบบนั้นมันสื่อออกมาได้โดยไม่ต้องพูดตรงๆ ผมคงเสียใจมากถ้ามิตรภาพที่ยาวนานระหว่างเขากับกัปตันเบนวิคต้องพังทลาย หรือแม้แต่รอยร้าวเพียงเล็กน้อยจากเรื่องแบบนี้"

"ค่ะ ฉันเข้าใจที่คุณกังวล แต่ในจดหมายไม่มีอะไรแบบนั้นเลยค่ะ เขาไม่ได้พาดพิงถึงเบนวิคในทางไม่ดีเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่แม้แต่จะพูดว่า 'ฉันแปลกใจกับเรื่องนี้' หรือ 'ฉันมีเหตุผลที่ต้องแปลกใจ' คุณไม่มีทางเดาออกเลยว่าเขาเคยคิดจะจีบคุณหนู… ชื่ออะไรนะ? สำหรับตัวเอง เขาเขียนแสดงความยินดีและหวังให้ทั้งคู่มีความสุขด้วยกันอย่างสุภาพที่สุด ฉันว่านั่นคือการให้อภัยที่ใจกว้างมากแล้วค่ะ"

แอนน์ไม่ได้รู้สึกคล้อยตามคำพูดของท่านนายพลอย่างเต็มที่นัก แต่เธอก็รู้ว่าการซักไซ้ต่อคงไม่มีประโยชน์ จึงทำเพียงตอบรับตามมารยาทและรับฟังอย่างสงบ ปล่อยให้ท่านนายพลพูดในสิ่งที่เขาต้องการต่อไป

"เฟรเดอริกผู้น่าสงสาร!" ในที่สุดท่านนายพลก็โพล่งออกมา "ตอนนี้เขาต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่กับใครสักคนแล้ว ผมว่าเราต้องหาทางให้เขามาที่บาธ โซฟีต้องเขียนจดหมายชวนเขามาที่นี่ ที่นี่มีสาวสวยๆ เยอะแยะไปหมด ไม่จำเป็นต้องกลับไปที่อัปเปอร์ครอสหรอก เพราะคุณหนูมัสโกรฟอีกคนเห็นว่าถูกลูกพี่ลูกน้องที่เป็นบาทหลวงหนุ่มจองไว้แล้ว คุณไม่คิดว่าเราควรชวนเขามาที่บาธเหรอครับ คุณเอลเลียต?"

บทที่ 19

ในขณะที่ท่านนายพลครอฟต์กำลังเดินเล่นกับแอนน์และบ่นอยากให้กัปตันเวนท์เวิร์ธมาที่บาธ กัปตันเวนท์เวิร์ธก็ได้เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว และในวันที่แอนน์ออกไปเดินเล่นครั้งถัดมา เธอก็ได้พบกับเขา

วันนั้นคุณเอลเลียตกำลังเดินอยู่กับลูกพี่ลูกน้องสองคนและคุณนายเคลย์ที่ถนนมิลซอม ทันใดนั้นฝนก็เริ่มตก แม้จะไม่หนักมากแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกผู้หญิงต้องหาที่หลบฝน และเป็นโอกาสดีที่มิสเอลเลียตจะได้นั่งรถม้าของเลดี้ดัลริมเพิลกลับบ้าน ซึ่งจอดรออยู่ไม่ไกล แอนน์ คุณนายเคลย์ และมิสเอลเลียตจึงเลี้ยวเข้าไปในร้านโมลแลนด์ ขณะที่คุณเอลเลียตเดินไปขอความช่วยเหลือจากเลดี้ดัลริมเพิล และเขาก็กลับมาพร้อมข่าวดีว่าเลดี้ดัลริมเพิลยินดีจะส่งพวกเธอที่บ้านและจะมารับในอีกไม่กี่นาที

รถม้าของเลดี้ดัลริมเพิลเป็นแบบบารูช ซึ่งนั่งได้เพียงสี่คนถึงจะสบาย มิสคาร์เทอเร็ตนั่งมากับแม่ของเธอ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่สุภาพสตรีจากบ้านแคมเดนเพลสทั้งสามคนจะนั่งไปด้วยกันได้ทั้งหมด แน่นอนว่ามิสเอลเลียตต้องได้ที่นั่ง ส่วนใครจะต้องเสียสละเดินตากฝนนั้นต้องใช้เวลาตกลงกันสักพัก ฝนตกเพียงเล็กน้อยและแอนน์ก็ยินดีที่จะเดินไปกับคุณเอลเลียตจริงๆ แต่คุณนายเคลย์เองก็ทำเป็นไม่สนใจฝนเช่นกัน เธออ้างว่ารองเท้าของเธอพื้นหนากว่าของแอนน์มาก และด้วยความ "เกรงใจ" เธอจึงพยายามผลักดันให้แอนน์เป็นฝ่ายเดินไปกับคุณเอลเลียตแทน ทั้งสองฝ่ายต่างแสดงความใจกว้างอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด จนคนอื่นต้องช่วยตัดสินใจ โดยมิสเอลเลียตอ้างว่าคุณนายเคลย์เริ่มมีอาการหวัด ส่วนคุณเอลเลียตก็สรุปว่ารองเท้าของแอนน์น่าจะทนทานที่สุด

สรุปได้ว่าคุณนายเคลย์จะได้นั่งรถม้า และในขณะที่แอนน์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอก็เหลือบไปเห็นกัปตันเวนท์เวิร์ธกำลังเดินมาตามถนนอย่างชัดเจน

แอนน์สะดุ้งจนตัวโยน แม้คนอื่นจะไม่สังเกตเห็น แต่เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาและไร้สติที่สุดในโลก วินาทีนั้นทุกอย่างรอบตัวดูสับสนวุ่นวายไปหมด จนเมื่อเธอเริ่มดึงสติกลับมาได้ ก็พบว่าคนอื่นๆ ยังคงรอรถม้าอยู่ และคุณเอลเลียต (ผู้แสนดีเสมอ) กำลังเดินไปถนนยูเนียนเพื่อทำธุระให้คุณนายเคลย์

จู่ๆ เธอก็อยากจะเดินออกไปที่ประตูร้านเพื่อดูว่าฝนตกไหม เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ได้มีแรงจูงใจอื่น กัปตันเวนท์เวิร์ธคงพ้นสายตาไปแล้ว เธอตัดสินใจลุกจากที่นั่ง เพราะไม่อยากให้ใจฝั่งหนึ่งมีอำนาจเหนืออีกฝั่ง หรือคอยระแวงตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอแค่อยากไปดูว่าฝนตกหรือไม่ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อกัปตันเวนท์เวิร์ธเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนชายหญิงที่เขาเพิ่งร่วมทางมา เขาดูตกใจและสับสนเมื่อเห็นเธอมากกว่าครั้งไหนๆ ที่เธอเคยเห็น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด เป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับมาเจอกันที่เธอรู้สึกว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าเขา เพราะเธอมีเวลาเตรียมใจในไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา ความตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงความปั่นป่วน ทั้งความเจ็บปวด ความยินดี และความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความสุขกับความทุกข์

เขาพูดกับเธอสั้นๆ แล้วเบือนหน้าหนี ท่าทางของเขาดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด จะบอกว่าเย็นชาหรือเป็นมิตรก็พูดได้ไม่เต็มปาก สิ่งเดียวที่ชัดเจนคือเขาทำตัวไม่ถูก

ครู่หนึ่งเขาก็เดินกลับมาหาเธอและเริ่มชวนคุยเรื่องทั่วไป ทั้งคู่ต่างพูดไปโดยที่แทบไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แอนน์รู้สึกได้ว่าเขาไม่ผ่อนคลายเหมือนเมื่อก่อน แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะคุยกันด้วยท่าทีเฉยเมยและสงบได้ แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้ เวลาได้เปลี่ยนเขาไป หรือไม่ก็เป็นเพราะลูอิซาที่เปลี่ยนเขา เขามีท่าทีบางอย่างที่ปิดไม่มิด แม้ว่าเขาจะดูสุขภาพดีและอารมณ์ดี เขาพูดถึงอัปเปอร์ครอส ตระกูลมัสโกรฟ และแม้แต่ลูอิซา พร้อมกับส่งสายตามีเลศนัยในแบบของเขาเมื่อเอ่ยชื่อเธอ แต่กัปตันเวนท์เวิร์ธคนนี้ดูไม่สบายใจ ไม่ผ่อนคลาย และไม่สามารถแสร้งทำเป็นว่าปกติได้เลย

แอนน์ไม่ได้แปลกใจ แต่รู้สึกเสียใจที่เห็นว่าเอลิซาเบธทำเป็นไม่รู้จักเขา เธอเห็นว่าทั้งคู่ต่างจำกันได้ดี แต่พี่สาวของเธอกลับเบือนหน้าหนีด้วยความเย็นชาอย่างที่สุด

รถม้าของเลดี้ดัลริมเพิลที่มิสเอลเลียตเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อก็มาถึง คนรับใช้เข้ามาแจ้งข่าว ฝนเริ่มตกอีกครั้ง ท่ามกลางความวุ่นวายและการพูดคุยที่ทำให้คนในร้านรู้ว่าเลดี้ดัลริมเพิลมารับมิสเอลเลียต ในที่สุดมิสเอลเลียตและเพื่อนของเธอก็เดินออกไปโดยมีเพียงคนรับใช้ติดตาม กัปตันเวนท์เวิร์ธมองตามพวกเขาไป แล้วหันมาหาแอนน์ พร้อมกับเสนอตัวจะช่วยเหลือเธอผ่านท่าทางมากกว่าคำพูด

"ขอบคุณมากค่ะ" แอนน์ตอบ "แต่ฉันไม่ได้ไปกับพวกเขา รถม้านั่งไม่พอหรอกค่ะ ฉันขอเดินดีกว่า"

"แต่ฝนตกนะครับ"

"โอ้ ตกนิดเดียวเองค่ะ ไม่เป็นปัญหาหรอก"

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ถึงผมจะเพิ่งมาถึงเมื่อวาน แต่ผมก็เตรียมตัวสำหรับบาธมาพร้อมแล้ว" เขาชี้ไปที่ร่มคันใหม่ "ถ้าคุณยืนยันจะเดิน ผมอยากให้คุณใช้ร่มคันนี้ แต่ผมว่าให้ผมเรียกจ้างรถม้าให้คุณจะรอบคอบกว่านะครับ"

แอนน์ขอบคุณเขาแต่ปฏิเสธทุกข้อเสนอ โดยย้ำว่าฝนคงไม่ตกหนัก และเสริมว่า "ฉันกำลังรอคุณเอลเลียตค่ะ อีกเดี๋ยวเขาก็คงมา"

พอพูดจบ คุณเอลเลียตก็เดินเข้ามาพอดี กัปตันเวนท์เวิร์ธจำเขาได้ทันที เขาดูไม่ต่างจากชายคนที่ยืนมองแอนน์ด้วยความชื่นชมที่ไลม์เลย ยกเว้นเพียงท่าทางที่ดูเป็นญาติและเพื่อนสนิทที่ได้รับสิทธิพิเศษ เขาเดินเข้ามาด้วยความกระตือรือร้น ให้ความสำคัญกับแอนน์เพียงคนเดียว ขอโทษที่ปล่อยให้รอ และรีบพาเธอออกไปก่อนที่ฝนจะตกหนักขึ้น เพียงชั่วครู่พวกเขาก็เดินออกไปพร้อมกัน แอนน์คล้องแขนเขาไว้ เธอหันไปมองกัปตันเวนท์เวิร์ธด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและประหม่า พร้อมกับกล่าว "สวัสดีค่ะ" ก่อนจะจากไป

ทันทีที่ทั้งคู่พ้นสายตา กลุ่มผู้หญิงที่มากับกัปตันเวนท์เวิร์ธก็เริ่มซุบซิบ

"ดูเหมือนคุณเอลเลียตจะไม่เกลียดลูกพี่ลูกน้องคนนี้เลยนะ?"

"โอ้ แน่นอนอยู่แล้ว เดาได้เลยว่าเรื่องจะจบยังไง เขาอยู่กับพวกเธอตลอดเวลา แทบจะใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวนั้นเลยล่ะ แถมยังเป็นผู้ชายที่ดูดีมากด้วย!"

"ใช่ค่ะ มิสแอตคินสันที่เคยทานมื้อค่ำกับเขาที่บ้านวอลลิสบอกว่า เขาเป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาเลย"

"ฉันว่าแอนน์ เอลเลียต ก็สวยนะ สวยมากถ้าลองมองดูดีๆ ถึงจะไม่ใช่แบบที่คนสมัยนี้ชอบกัน แต่ฉันยอมรับว่าฉันชื่นชมเธอมากกว่าพี่สาวเสียอีก"

"โอ้ ฉันก็คิดแบบนั้น"

"ฉันด้วย เทียบกันไม่ได้เลย แต่พวกผู้ชายต่างรุมล้อมมิสเอลเลียตกันหมด แอนน์ดูบอบบางเกินไปสำหรับพวกเขา"

แอนน์คงจะขอบคุณคุณเอลเลียตมากถ้าเขาเดินเคียงข้างเธอไปจนถึงบ้านแคมเดนเพลสโดยไม่พูดอะไรเลย ปกติเธอไม่เคยรู้สึกว่าการฟังเขาพูดเป็นเรื่องยาก เพราะเขาใส่ใจและดูแลเธออย่างดีเยี่ยม และหัวข้อที่เขาคุยก็มักจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจเสมอ เช่น การชื่นชมเลดี้รัสเซลอย่างจริงใจ หรือการวิจารณ์คุณนายเคลย์อย่างมีเหตุผล แต่ในตอนนี้ ในหัวของเธอมีแต่เรื่องของกัปตันเวนท์เวิร์ธ เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาในตอนนี้ว่าเขากำลังเจ็บปวดจากความผิดหวังมากน้อยเพียงใด และตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจน เธอก็ไม่สามารถกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้

เธอหวังว่าเวลาจะทำให้เธอมีสติและมีเหตุผลมากขึ้น แต่โธ่… เธอต้องยอมรับกับตัวเองว่าตอนนี้เธอยังไม่ฉลาดพอ

อีกเรื่องที่เธออยากรู้มากคือเขาจะอยู่ในบาธนานแค่ไหน เขาไม่ได้บอก หรือเธออาจจะจำไม่ได้ เขาอาจจะแค่เดินทางผ่าน หรืออาจจะมาพำนักอยู่ที่นี่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลัง ในเมืองที่ทุกคนต้องเดินสวนกันอย่างบาธ เลดี้รัสเซลคงได้เจอเขาเข้าสักวัน เธอจะจำเขาได้ไหม? แล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป?

แอนน์เพิ่งบอกเลดี้รัสเซลไปว่าลูอิซามัสโกรฟจะแต่งงานกับกัปตันเบนวิค ซึ่งเธอต้องรับมือกับความตกใจของเลดี้รัสเซลอย่างหนัก และตอนนี้หากเธอต้องเผชิญหน้ากับกัปตันเวนท์เวิร์ธ การที่เธอรู้ข้อมูลไม่ครบถ้วนอาจทำให้เลดี้รัสเซลยิ่งมีอคติต่อเขามากขึ้นไปอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น แอนน์ออกไปข้างนอกกับเพื่อน เธอคอยสอดส่องหาเขาตลอดชั่วโมงแรกอย่างกังวลแต่ก็ไม่พบ จนกระทั่งตอนเดินกลับบนถนนพัลเทนีย์ เธอเห็นเขาเดินอยู่บนทางเท้าฝั่งขวาในระยะที่มองเห็นได้เกือบตลอดทั้งถนน แม้จะมีผู้ชายคนอื่นและกลุ่มคนเดินไปทางเดียวกันมากมาย แต่เธอไม่มีทางจำคนผิดแน่นอน เธอหันไปมองเลดี้รัสเซลโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะคิดว่าเลดี้รัสเซลจะจำเขาได้ทันทีเหมือนเธอ แต่เธอแค่กังวลและคอยลอบมองเป็นระยะ จนกระทั่งถึงจังหวะที่ต้องเห็นเขา แอนน์ไม่กล้ามองอีกเพราะรู้ว่าสีหน้าของตัวเองตอนนี้ดูไม่ได้ แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าสายตาของเลดี้รัสเซลกำลังจ้องมองไปทางเขาอย่างตั้งใจ

แอนน์เข้าใจดีว่ากัปตันเวนท์เวิร์ธต้องมีเสน่ห์ดึงดูดใจเลดี้รัสเซลมากแค่ไหน จนท่านไม่อาจละสายตาได้ และคงจะทึ่งที่เวลาผ่านไปแปดเก้าปี ทั้งที่ต้องไปอยู่ในดินแดนห่างไกลและปฏิบัติหน้าที่อย่างหนัก แต่เขากลับยังคงความสง่างามไว้ได้ทุกประการ!

ในที่สุด เลดี้รัสเซลก็ละสายตาออกไป "แล้วท่านจะพูดถึงเขาว่ายังไงนะ?"

"คุณคงสงสัย" เลดี้รัสเซลพูด "ว่าทำไมฉันถึงจ้องตรงนั้นนานจัง ฉันกำลังมองหาม่านหน้าต่างที่เลดี้อลิเซียกับคุณนายแฟรงก์แลนด์เล่าให้ฟังเมื่อคืนนี้ค่ะ พวกเธอบอกว่าม่านห้องรับแขกของบ้านหลังหนึ่งในย่านนี้สวยและแขวนได้ดีที่สุดในบาธ แต่จำเลขที่บ้านไม่ได้ ฉันเลยลองมองหาดู แต่สารภาพเลยว่าไม่เห็นม่านผืนไหนที่ตรงตามคำบรรยายเลยสักนิด"

แอนน์ถอนหายใจ หน้าแดง และยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกสมเพช ทั้งต่อเพื่อนของเธอและต่อตัวเอง สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดที่สุดคือ ในขณะที่เธอระมัดระวังและเตรียมตัวมาอย่างดี เธอกลับพลาดจังหวะสำคัญที่จะดูว่าเขาเห็นพวกเธอหรือไม่