บทที่ 1

แสดงให้เห็นว่าประวัติศาสตร์เรื่องนี้เป็นประเภทใด มีลักษณะคล้ายสิ่งใด และไม่คล้ายสิ่งใด

แม้ว่าเราจะตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้ว่า ประวัติศาสตร์ ซึ่งเหมาะสมดีแล้ว และไม่ใช่ ชีวประวัติ หรือ คำขอขมาต่อชีวิต ดังที่นิยมกันในปัจจุบัน แต่เราตั้งใจที่จะดำเนินตามแนวทางของผู้เขียนที่มุ่งเปิดเผยความผันผวนของบ้านเมือง มากกว่าจะเลียนแบบนักประวัติศาสตร์ผู้ตรากตรำและเขียนงานเล่มโต ผู้ซึ่งคิดว่าตนจำเป็นต้องเติมรายละเอียดของเดือนและปีที่ไม่มีเหตุการณ์สำคัญใดๆ ลงในกระดาษให้เต็ม เพื่อรักษาความต่อเนื่องของลำดับเหตุการณ์ ให้มากพอๆ กับที่เขาใช้เขียนถึงยุคสมัยสำคัญที่มีเหตุการณ์ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นบนเวทีแห่งมนุษยชาติ

ประวัติศาสตร์เช่นนี้ ในความเป็นจริงแล้วมีความคล้ายคลึงกับหนังสือพิมพ์อย่างยิ่ง ซึ่งมีจำนวนคำเท่าเดิมไม่ว่าจะมีข่าวสารหรือไม่ก็ตาม หรืออาจเปรียบได้กับรถม้าโดยสารที่วิ่งไปตามเส้นทางเดิมเสมอ ไม่ว่าจะมีผู้โดยสารเต็มคันหรือว่างเปล่า ผู้เขียนดูเหมือนจะคิดว่าตนจำเป็นต้องก้าวเดินให้ทันกับเวลาในฐานะอาลักษณ์ และเช่นเดียวกับเจ้านายของเขา เขาเดินทางผ่านศตวรรษแห่งความซ้ำซากจำเจของเหล่านักบวชในยามที่โลกดูเหมือนจะหลับใหล อย่างเชื่องช้าพอๆ กับที่เดินทางผ่านยุคสมัยอันรุ่งโรจน์และวุ่นวาย ซึ่งกวีชาวละตินผู้เลิศเลอได้พรรณนาไว้อย่างสง่างาม—

_Ad confligendum venientibus undique poenis,

Omnia cum belli trepido concussa tumultu

Horrida contremuere sub altis aetheris auris;

In dubioque fuit sub utrorum regna cadendum

Omnibus humanis esset, terraque marique._

ซึ่งเราปรารถนาจะมอบคำแปลที่เหมาะสมกว่าฉบับของนายครีชให้แก่ผู้อ่านของเรา—

เมื่อคาร์เธจอันน่าสะพรึงข่มขวัญโรมด้วยศาสตรา

โลกทั้งใบสั่นสะท้านด้วยสัญญาณเตือนอันดุร้าย

ขณะที่ยังมิอาจตัดสินได้ว่าฝ่ายใดจักต้องพ่าย

และชาติใดจักผงาดขึ้นเป็นเจ้าเหนือหัวผู้รุ่งโรจน์เหนือมวลมนุษย์

บัดนี้ เรามีความตั้งใจว่า ในหน้าถัดๆ ไปนี้ จะใช้วิธีการที่ตรงกันข้าม เมื่อใดก็ตามที่มีฉากอันไม่ธรรมดาปรากฏขึ้น (ซึ่งเราเชื่อว่าคงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง) เราจะไม่ละเว้นความพยายามหรือเปลืองกระดาษที่จะขยายความให้ผู้อ่านได้รับทราบอย่างละเอียด แต่หากปีทั้งปีผ่านพ้นไปโดยไม่มีสิ่งใดคู่ควรแก่การสังเกต เราก็จะไม่หวั่นเกรงต่อช่องว่างในประวัติศาสตร์ของเรา แต่จะเร่งรุดไปยังเหตุการณ์สำคัญ และปล่อยให้ช่วงเวลาเหล่านั้นผ่านพ้นไปโดยมิได้กล่าวถึงเลย

สิ่งเหล่านี้ควรถูกถือว่าเป็นช่องว่างในลอตเตอรี่อันยิ่งใหญ่แห่งกาลเวลา ดังนั้น เราผู้เป็นผู้บันทึกลอตเตอรี่นั้น จะเลียนแบบเหล่าผู้ชาญฉลาดที่ค้าขายสิ่งที่ถูกสุ่มได้ที่กิลด์ฮอลล์ ซึ่งไม่เคยทำให้สาธารณชนต้องวุ่นวายกับช่องว่างจำนวนมากที่ตนถือครอง แต่เมื่อรางวัลใหญ่ถูกสุ่มขึ้นมา หนังสือพิมพ์จะเต็มไปด้วยข่าวนี้ทันที และโลกย่อมได้รับแจ้งว่าตั๋วนั้นถูกขายที่สำนักงานใด อันที่จริง มักจะมีสำนักงานสองสามแห่งอ้างสิทธิ์ในเกียรติยศของการเป็นผู้ขายตั๋วนั้น ซึ่งข้าพเจ้าสันนิษฐานว่า เพื่อให้เหล่านักเสี่ยงโชคเข้าใจว่านายหน้าบางรายนั้นล่วงรู้ความลับของโชคชะตา และล่วงรู้ไปถึงสภาที่ปรึกษาลับของนางด้วยซ้ำ

ดังนั้น ผู้อ่านของข้าพเจ้าจึงไม่ควรแปลกใจ หากในระหว่างการอ่านงานชิ้นนี้ เขาจะพบว่าบางบทนั้นสั้นยิ่งนัก และบางบทกลับยาวเหยียด บางบทบรรจุเพียงเวลาในหนึ่งวัน และบางบทครอบคลุมเวลาหลายปี กล่าวโดยสรุปคือ หากประวัติศาสตร์ของข้าพเจ้าบางครั้งดูเหมือนจะหยุดนิ่ง และบางครั้งดูเหมือนจะโบยบินไป สำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ ข้าพเจ้าจะไม่ถือว่าตนเองต้องรับผิดชอบต่อศาลแห่งการวิจารณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เพราะในความเป็นจริง เมื่อข้าพเจ้าเป็นผู้ก่อตั้งมณฑลแห่งการเขียนขึ้นมาใหม่ ข้าพเจ้าจึงมีอิสระที่จะตรากฎหมายใดๆ ตามใจชอบในมณฑลนั้น และกฎหมายเหล่านี้ ผู้อ่านของข้าพเจ้าซึ่งข้าพเจ้าถือว่าเป็นราษฎรของข้าพเจ้า จำต้องเชื่อมั่นและปฏิบัติตาม และเพื่อให้พวกเขาปฏิบัติตามได้อย่างง่ายดายและเบิกบานใจ ข้าพเจ้าขอให้คำมั่น ณ ที่นี้ว่า ข้าพเจ้าจะคำนึงถึงความสะดวกและประโยชน์ของพวกเขาเป็นสำคัญในการตรากฎเกณฑ์ทั้งปวง เพราะข้าพเจ้ามิได้จินตนาการว่าพวกเขาเป็นทาสหรือเป็นสินค้าของข้าพเจ้า เหมือนดั่งทรราชผู้ถืออำนาจโดยเทวสิทธิ์

แต่ข้าพเจ้าถูกตั้งให้ปกครองพวกเขาเพื่อประโยชน์ของพวกเขาเองเท่านั้น และถูกสร้างมาเพื่อการใช้สอยของพวกเขา มิใช่พวกเขาถูกสร้างมาเพื่อข้าพเจ้า และข้าพเจ้าไม่สงสัยเลยว่า ในขณะที่ข้าพเจ้าถือเอาผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นกฎเกณฑ์สำคัญในการเขียน พวกเขาจะร่วมใจกันสนับสนุนเกียรติยศของข้าพเจ้า และมอบความเคารพทั้งหมดที่ข้าพเจ้าสมควรได้รับหรือปรารถนา