บทที่ 7

แต่เธอก็ปาดน้ำตา พาสมุนผู้ถืออาวุธติดตามไปด้วย แล้วมุ่งหน้าไปหาจูรันด์เพื่อแจ้งข่าว เธอพบเขานั่งอยู่ในห้องที่สว่างไสว โดยมีหมาป่าเลี้ยงหมอบอยู่ที่เท้า เขานั่งอยู่กับบาทหลวงคาเล็บ โทลิมาผู้เฒ่า และซีเอตเชโควา ทุกคนต่างเท้าคางจมอยู่ในห้วงความคิดด้วยความโศกเศร้า และกำลังรับฟังบทกวีที่ผู้ช่วยเจ้าหน้าที่หมู่บ้านซึ่งเป็นริบาลต์ด้วย ร้องขับขานพร้อมดีดลูทบรรเลง เล่าถึงวีรกรรมในอดีตของจูรันด์ที่ต่อสู้กับ “พวกอัศวินกางเขนผู้ชั่วช้า” แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง หลังจากวันที่ร้อนระอุตามมาด้วยคืนที่อบอุ่นและเงียบสงัด หน้าต่างเปิดกว้าง และเห็นแมลงปีกแข็งจากต้นลินเดนในลานบ้านคลานอยู่บนพื้น ตรงหน้าเตาผิงที่ยังมีถ่านคุโชนอยู่ประปราย คนรับใช้นั่งจิบเครื่องดื่มผสมระหว่างน้ำผึ้งร้อน ไวน์ และเครื่องเทศ

ริบาลต์ หรือผู้ช่วยเจ้าหน้าที่และคนรับใช้ของบาทหลวงคาเล็บ กำลังจะเริ่มร้องเพลงอีกเพลงหนึ่งที่มีชื่อว่า “การพบพานอันเป็นสุข” “จูรันด์ควบม้า ควบม้าสีเกาลัด…” ทันใดนั้น ยาเกียนกา ก็ก้าวเข้ามาและกล่าวว่า

“ขอสรรเสริญพระเยซูคริสต์เจ้า!”

“ตลอดกาลและตลอดไป” บาทหลวงคาเล็บตอบ จูรันด์นั่งอยู่บนเก้าอี้นวม วางศอกไว้บนที่เท้าแขน แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงของเธอ เขาก็หันมาหาเธอทันที และเริ่มทักทายด้วยการพยักศีรษะที่มีผมสีขาวราวหิมะ

“สมุนผู้ถืออาวุธของซบิชโกเดินทางมาจากชชิตโนแล้วค่ะ” หญิงสาวกล่าว “และนำข่าวจากพระสงฆ์มาด้วย มาคโคจะไม่กลับมาที่นี่ เขาเดินทางไปหาเจ้าชายวิทอลด์แล้ว”

“ทำไมเขาถึงไม่กลับมาที่นี่เล่า?” บาทหลวงคาเล็บถาม

จากนั้นเธอจึงเล่าทุกสิ่งที่ได้ยินมาจากชาวโบฮีเมียน เธอเล่าว่าซิกฟรีดล้างแค้นให้กับการตายของร็อตเกียร์อย่างไร เล่าว่าคอมทูร์ผู้เฒ่าตั้งใจจะทำลายดานูเซียเพื่อให้ร็อตเกียร์ได้ดื่มเลือดผู้บริสุทธิ์ของเธอ และเล่าว่าเพชฌฆาตได้ปกป้องเธอไว้ได้อย่างไร เธอยังบอกพวกเขาถึงความหวังของมาคโคที่จะตามหาดานูเซียด้วยความช่วยเหลือของซบิชโก เพื่อช่วยเธอและพากลับมายังสปิโคว และด้วยเหตุนั้นเองเขาจึงไปหาซบิชโกและสั่งให้เธอพำนักอยู่ที่นี่

ไม่ว่าจะเป็นเพราะความโศกเศร้าหรือความทุกข์ระทม เสียงของเธอก็สั่นเครือในช่วงท้าย เมื่อเธอเล่าจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอยู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิิ้งหรีดจากต้นลินเดนในลานบ้านที่ลอดผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่เข้ามา ดังระรัวราวกับสายฝนที่ตกหนัก ทุกสายตาจับจ้องไปที่จูรันด์ ผู้ซึ่งหลับตาและเอนศีรษะไปด้านหลัง โดยไม่มีสัญญาณของการมีชีวิตอยู่

“ท่านได้ยินไหม?” ในที่สุดบาทหลวงก็ถาม

แต่จูรันด์ยังคงเอนศีรษะอยู่อย่างนั้น เขายกมือซ้ายขึ้นและชี้ไปยังท้องฟ้า แสงจันทร์ตกลงบนใบหน้า บนเส้นผมสีขาว และบนดวงตาที่บอดสนิท และบนใบหน้านั้นปรากฏความทุกข์ทรมานที่ไม่อาจพรรณนาได้ พร้อมกับความหวังและการยอมจำนนต่อพระประสงค์ของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง จนผู้ที่อยู่ในที่นั้นทุกคนรู้สึกว่า เขามองเห็นได้เพียงด้วยจิตวิญญาณที่หลุดพ้นจากพันธนาการของร่างกาย และได้ละทิ้งชีวิตทางโลกซึ่งไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้เขาอีกต่อไปแล้ว

ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง และเสียงจิ้งหรีดยังคงแว่วมาให้ได้ยิน

ทว่าด้วยความรักราวกับลูกสาว ยาเกียนกาก็ถูกความสงสารอย่างท่วมท้นต่อชายชราผู้โชคร้ายเข้าจู่โจม ด้วยสัญชาตญาณแรก เธอโผเข้าไปข้างกายเขา กุมมือเขาไว้ และพรมจูบพร้อมกับน้ำตา

“และฉันเองก็เป็นกำพร้าเช่นกัน!” เธออุทานด้วยหัวใจที่พองโต “ฉันไม่ใช่เด็กผู้ชาย แต่คือยาเกียนกาแห่งซกอร์เซลิเซ มาคโครับฉันไว้เพื่อปกป้องฉันจากคนชั่ว ตอนนี้ฉันจะอยู่กับท่าน จนกว่าพระเจ้าจะทรงนำดานูเซียกลับมาคืนให้ท่าน”

จูรันด์ไม่มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย เขาดูราวกับจะรู้อยู่ก่อนแล้ว เขาเพียงแต่โอบกอดเธอและกดร่างเธอแนบอก ขณะที่เธอยังคงจุมพิตมือเขาและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสะอื้นว่า

“ฉันจะอยู่กับท่าน ดานุสกาจะกลับมา… แล้วฉันจึงจะกลับไปยังซกอเซลีตเซ พระเจ้าทรงคุ้มครองเหล่ากำพร้า! พวกเยอรมันได้ฆ่าบิดาของฉันเช่นกัน แต่ผู้เป็นที่รักของท่านยังมีชีวิตอยู่และจะกลับมา ขอพระองค์ทรงประทานพรนี้เถิด ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเมตตายิ่ง! ขอพระองค์ทรงประทานพรนี้เถิด ข้าแต่พระมารดาผู้ศักดิ์สิทธิ์และเปี่ยมด้วยความกรุณา!…” ทันใดนั้น บาทหลวงคาเล็บก็คุกเข่าลงและเริ่มสวดภาวนาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“ขอพระเจ้าทรงเมตตาเราเถิด!”

“ขอพระคริสต์ทรงเมตตาเราเถิด!” ชาวโบฮีเมียนและโตลิมาขานรับทันที จากนั้นทุกคนก็คุกเข่าลง เพราะนี่คือบทสวดวิงวอน ซึ่งมิได้สวดเพียงในยามใกล้ตายเท่านั้น แต่ยังสวดเพื่อขอให้บุคคลอันเป็นที่รักและใกล้ชิดพ้นจากภยันตรายแห่งความตาย ยากีเอนกาคุกเข่าลง จูรันด์เลื่อนตัวลงจากที่นั่งและคุกเข่า และทุกคนก็เริ่มสวดภาวนาพร้อมกันว่า

“ขอพระเจ้าทรงเมตตาเราเถิด!”

“ขอพระคริสต์ทรงเมตตาเราเถิด!”

“ข้าแต่พระบิดาเจ้าบนสวรรค์ ขอทรงเมตตาเราเถิด!”

“พระบุตรของพระเจ้า ผู้ไถ่โลก ขอทรงเมตตาเราเถิด!”

เสียงสวดภาวนาที่ว่า “ขอทรงเมตตาเราเถิด!” ผสมผสานไปกับเสียงเรไรที่ร้องระงม

ทันใดนั้น แม่หมาป่าที่เชื่องก็ลุกขึ้นจากหนังหมีที่มันหมอบอยู่เบื้องหน้าจูรันด์ มันเดินตรงไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่ ยันตัวขึ้นบนขอบหน้าต่าง หันกรามรูปสามเหลี่ยมของมันไปยังดวงจันทร์และหอนด้วยเสียงต่ำและโศกเศร้า

จบภาคที่หก