ตอนที่ 7: Letter II. To Eloisa.

จดหมายฉบับที่ 2 ถึงเอลัวอิซา

ผมช่างเข้าใจผิดอย่างมหันต์ในจดหมายฉบับแรก แทนที่มันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด กลับกลายเป็นว่าผมยิ่งทำให้ตัวเองทุกข์หนักขึ้นเมื่อทำให้คุณไม่พอใจ และให้ตายเถอะ ความรู้สึกนี้แหละคือสิ่งที่ทนรับได้ยากที่สุดในบรรดาทุกข์ทั้งหมดที่ผมเจอ ความเงียบเฉย ท่าทางที่เย็นชาและห่างเหินของคุณ บ่งบอกถึงจุดจบของผมได้อย่างชัดเจน แม้คุณจะยอมทำตามคำขอของผมในบางเรื่อง แต่นั่นกลับกลายเป็นการลงโทษผมให้ทรมานยิ่งกว่าเดิม

_E poi ch’ amor di me vi fece accorta
Fur i biondi capelli allor velati,
E l’amorosi sguardo in se raccolto._

ในที่สาธารณะ คุณถอนความสนิทสนมที่เคยมีให้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมเคยบ่นถึงอย่างโง่เขลา แต่ในที่ลับตาคน คุณกลับยิ่งเข้มงวดกับผมมากขึ้น คุณช่างใจร้ายได้อย่างแยบยล จนความใจดีที่คุณหยิบยื่นให้ในบางครั้งนั้น ทรมานไม่แพ้การถูกปฏิเสธเลย

หากคุณรับรู้ได้ว่าความเฉยเมยของคุณส่งผลต่อผมเพียงใด คุณคงจะรู้สึกว่าบทลงโทษนี้มันรุนแรงเกินไป ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้ถอนคำพูดในจดหมายฉบับนั้นคืนมา และขอให้ตัวเองอดทนต่อความทุกข์ที่ผ่านมาโดยไม่ปริปากบ่น ผมกลัวเหลือเกินว่าจะยิ่งทำผิดซ้ำซ้อน จนแทบไม่กล้าเขียนจดหมายฉบับที่สองนี้มาหา หากไม่ใช่เพราะผมยังแอบหวังลึกๆ ว่าจะสามารถไถ่โทษในสิ่งที่ทำผิดไปในฉบับแรกได้ คุณจะพอใจไหมถ้าผมสารภาพว่าผมเข้าใจเจตนาตัวเองผิด? หรือจะให้ผมปฏิเสธว่าไม่เคยรักคุณเลย? โอ ไม่ ผมไม่มีวันทำเรื่องโกหกที่น่ารังเกียจแบบนั้นได้ หัวใจที่ประทับภาพลักษณ์อันงดงามของคุณไว้ จะยอมให้มลทินด้วยคำลวงได้อย่างไร หากโชคชะตากำหนดให้ผมต้องเป็นทุกข์ ก็ขอให้เป็นเช่นนั้น ผมจะไม่ลดตัวลงไปใช้วิธีการต่ำต้อยหรือหลอกลวงเพื่อลดทอนความผิดของตัวเอง ปากกาของผมไม่ยอมปฏิเสธความผิดที่หัวใจของผมถูกกล่าวหาได้อย่างถูกต้องที่สุดแล้ว

ผมรู้สึกได้ถึงความโกรธเคืองของคุณ และกำลังรอคอยผลลัพธ์สุดท้ายราวกับเป็นความเมตตาที่ผมพึงได้รับ เพราะความรักที่แผดเผาผมอยู่นี้สมควรถูกลงโทษ แต่ไม่สมควรถูกรังเกียจ ขอร้องล่ะ อย่าปล่อยให้ผมเผชิญหน้ากับตัวเองเพียงลำพัง อย่างน้อยก็ช่วยตัดสินชะตาชีวิตของผม หรือบอกให้ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร ผมจะน้อมรับคำสั่งทุกอย่างที่คุณเห็นสมควร หากคุณสั่งให้ผมเงียบตลอดกาล ผมก็จะเงียบเหมือนคนตาย หากคุณขับไล่ผมออกไปจากชีวิต ผมสาบานว่าจะไม่ปรากฏตัวให้คุณเห็นอีก หรือหากความตายของผมจะทำให้คุณพอใจ นั่นคงเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดในบรรดาทุกสิ่ง ผมพร้อมยอมรับทุกเงื่อนไข ยกเว้นเพียงเรื่องเดียวคือการสั่งไม่ให้ผมรักคุณ ซึ่งถึงอย่างนั้น หากเป็นไปได้ ผมก็จะพยายามทำตามคำสั่งของคุณ

วันหนึ่งผมมีความรู้สึกอยากจะโผเข้าที่แทบเท้าคุณนับร้อยครั้ง เพื่อชำระล้างเท้าของคุณด้วยน้ำตา และอ้อนวอนขอการอภัย หรือไม่ก็ขอให้คุณประหารผมเสีย แต่ความหวาดกลัวที่จู่โจมเข้ามาก็ทำให้ความตั้งใจนั้นพังทลาย เข่าของผมสั่นจนไม่มีแรงจะคุกเข่า คำพูดจุกอยู่ที่ริมฝีปาก และจิตวิญญาณของผมก็ไม่มีที่ยึดเหนี่ยวเมื่อต้องเผชิญกับความกลัวที่จะทำให้คุณขุ่นเคือง

จะมีมนุษย์คนไหนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้บ้าง หัวใจของผมรู้ซึ้งถึงความผิดของตน แต่กลับไม่สามารถหยุดทำผิดได้ ความผิดบาปและความรู้สึกผิดต่างรุมเร้าจนใจสั่นไหว และเมื่อไม่รู้ว่าชะตากรรมจะเป็นอย่างไร ผมจึงถูกแขวนไว้ด้วยความทรมาน ระหว่างความหวังในความเมตตาและความกลัวต่อบทลงโทษ

แต่ไม่หรอก ผมไม่หวัง และไม่มีสิทธิ์จะหวังด้วยซ้ำ ผมไม่ได้ขอความเมตตาใดๆ นอกจากขอให้คุณรีบตัดสินโทษผมเสียที ให้การล้างแค้นที่ยุติธรรมของคุณบรรลุผล คุณคิดว่าผมน่าสมเพชจนถึงขั้นต้องมาอ้อนวอนขอให้คุณลงทัณฑ์ตัวเองอย่างนั้นหรือ? ลงโทษผมเถอะ เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณควรทำ แต่หากคุณยังมีความเมตตาเหลืออยู่บ้าง ผมขอร้อง อย่าขับไล่ผมให้จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังด้วยสายตาที่เย็นชาและท่าทางห่างเหินเช่นนั้นเลย เพราะเมื่อนักโทษถูกตัดสินประหารชีวิตแล้ว ความโกรธแค้นทั้งปวงควรจะสิ้นสุดลง