ตอนที่ 18: Letter XIII. From Eloisa.

จดหมายฉบับที่ 13 จากเอโลอิซา

ฉันเคยบอกคุณว่าเรามีความสุข และไม่มีอะไรจะพิสูจน์เรื่องนี้ได้ดีไปกว่าความกระวนกระวายใจที่เราต่างรู้สึกเพียงแค่สถานการณ์เปลี่ยนไปนิดเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเรามีความรู้สึกต่อกันจริง การแยกจากกันแค่สองวันจะทำให้เราเจ็บปวดขนาดนี้เชียวหรือ ฉันใช้คำว่า เรา เพราะฉันรู้ว่าคุณเองก็คงใจร้อนไม่แพ้กัน คุณคงรู้สึกถึงความกระวนกระวายของฉัน และกำลังเป็นทุกข์ในแบบของคุณเอง แต่การจะมานั่งย้ำเรื่องนี้ตอนนี้คงเป็นเรื่องเกินจำเป็น

ฉันมาถึงบ้านนอกตั้งแต่เมื่อคืนนี้เอง และยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะได้พบคุณเหมือนตอนที่เราอยู่ในเมือง แต่ถึงอย่างนั้น ระยะทางที่ห่างกันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าการขาดคุณไปนั้นแทบจะทนไม่ได้ ถ้าคุณไม่ห้ามฉันเรื่องวิชาเรขาคณิต ฉันคงจะบอกว่าความว้าวุ่นใจของฉันมันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณตามระยะทางและเวลาที่ผ่านไป ฉันสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่า ยิ่งห่างกันมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดจากการคิดถึงก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น ฉันพกจดหมายของคุณและแผนการเรียนที่คุณวางไว้มาอ่านทบทวนด้วย ฉันอ่านจดหมายฉบับแรกซ้ำถึงสองรอบ และยอมรับเลยว่าตอนจบของมันทำให้ฉันสะเทือนใจไม่น้อย เพื่อนรัก ฉันตระหนักแล้วว่าความรักของคุณคือรักแท้ เพราะคุณยังคงรักษาเกียรติของตนเองและพร้อมจะเสียสละทุกอย่างเพื่อความถูกต้อง การหลอกลวงผู้หญิงโดยใช้คราบของผู้สอนเป็นฉากบังหน้านั้น ถือเป็นเล่ห์เหลี่ยมการล่อลวงที่น่ารังเกียจและไม่น่าให้อภัยที่สุด และคนที่พยายามจะมัดใจคนรักด้วยเรื่องเพ้อฝันคงเป็นคนที่ไม่มีอะไรดีในตัวเองเลย หากคุณใช้ปรัชญามาเป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุเป้าหมาย หรือพยายามสร้างกฎเกณฑ์ที่เอื้อประโยชน์ให้ตัวเอง เล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้นคงทำให้ฉันตาสว่างได้ในไม่ช้า แต่เพราะคุณมีความซื่อสัตย์ คุณจึงกลายเป็นคนที่อันตรายต่อใจฉันยิ่งกว่าเดิม ตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันเริ่มรู้สึกถึงประกายไฟแห่งความรักและความปรารถนาที่จะผูกพันกับใครสักคนตลอดไป ฉันได้อ้อนวอนต่อสวรรค์ขอให้ได้คู่กับผู้ชายที่มีจิตใจงดงามมากกว่าแค่รูปลักษณ์ภายนอก เพราะฉันรู้ดีว่าเสน่ห์ทางใจนั้นไม่มีวันจืดจาง และความซื่อสัตย์กับเกียรติยศคือสิ่งที่ประดับทุกความรู้สึกในหัวใจให้งดงาม ฉันเลือกอย่างถูกต้อง และเหมือนกับกษัตริย์โซโลมอน ฉันจึงได้รับไม่เพียงแต่สิ่งที่ขอ แต่ยังได้รับสิ่งที่ไม่ได้ขอด้วย ฉันถือว่านี่เป็นลางดี และไม่สิ้นหวังว่าวันหนึ่งฉันจะมีโอกาสทำให้เพื่อนรักของฉันมีความสุขสมกับที่คุณควรได้รับ แม้เราจะมีอุปสรรคมากมายที่ต้องก้าวข้าม และหนทางแก้ไขจะดูเชื่องช้า ไม่แน่นอน และยากลำบาก ฉันไม่กล้าหลอกตัวเองให้ดีใจจนเกินไป แต่ขอให้มั่นใจเถอะว่า จะไม่มีสิ่งใดที่ความรักและความอดทนร่วมกันจะทำสำเร็จไม่ได้ ระหว่างนี้ คุณช่วยทำตัวให้ถูกใจแม่ของฉันต่อไป และเตรียมตัวรับมือกับการกลับมาของพ่อฉันที่กำลังจะเกษียณหลังจากรับราชการมาสามสิบปี คุณต้องหัดอดทนกับความทิฐิของชายชราใจร้อนที่หวงเกียรติยิ่งชีพ ผู้ซึ่งจะรักคุณโดยไม่มีคำเยินยอ และจะนับถือคุณโดยไม่ต้องมีคำประกาศก้อง

ฉันหยุดเขียนตรงนี้เพื่อออกไปเดินเล่นในป่าแถวนี้ คุณ เพื่อนที่น่ารักของฉัน คุณได้ร่วมทางไปกับฉันด้วย หรือจะพูดให้ถูกคือฉันพกคุณไว้ในหัวใจ ฉันเดินไปตามเส้นทางที่จินตนาการว่าเราจะได้เดินด้วยกัน และมองหาจุดที่ร่มรื่นซึ่งคู่ควรกับเราสองคน ความเงียบสงบอันน่ารื่นรมย์ของแมกไม้ดูเหมือนจะยิ่งขับเน้นความรู้สึกของเราให้ชัดเจนขึ้น และป่าแห่งนี้ก็ดูจะงดงามยิ่งขึ้นเมื่อมีคนรักที่ซื่อสัตย์ต่อกันสองคนมาเยือน

ท่ามกลางซุ้มไม้ธรรมชาติที่สวยงามของที่นี่ มีจุดหนึ่งที่งดงามกว่าที่อื่น ซึ่งฉันชอบมาก และด้วยเหตุนี้ ฉันจึงตั้งใจจะทำให้คุณประหลาดใจที่นั่น อย่าหาว่าฉันขาดความใจกว้างที่จะตอบแทนความเคารพที่คุณมีให้ฉันตลอดมาเลย ฉันอยากให้คุณเห็นว่า แม้คนทั่วไปจะคิดอย่างไร แต่การมอบความสุขให้ด้วยความเต็มใจนั้นมีค่ามากกว่าการได้มาเพราะการรบเร้า แต่เพื่อไม่ให้จินตนาการของคุณเตลิดไปไกลเกินไป ฉันต้องบอกให้รู้ว่า เราจะไม่ได้ไปเยือนซุ้มไม้ที่แสนรื่นรมย์นั้นกันเพียงลำพัง แต่จะมี "เพื่อนร่วมทางขาประจำ" ของฉันไปด้วย

เมื่อพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของฉันแล้ว ฉันตัดสินใจว่า ถ้าคุณไม่รังเกียจ ฉันอยากให้คุณร่วมเดินทางไปกับเธอที่นี่ในวันจันทร์หน้า คุณต้องไปพบเธอตอนสิบโมงเช้าให้ตรงเวลานะ รถมาของแม่ฉันจะไปถึงที่นั่นประมาณเวลานั้นพอดี คุณจะได้ใช้เวลาทั้งวันกับพวกเรา และเราจะเดินทางกลับพร้อมกันในวันรุ่งขึ้นหลังมื้อค่ำ

ฉันเขียนมาถึงตรงนี้จึงนึกขึ้นได้ว่า การส่งจดหมายจากที่นี่ไม่สะดวกเหมือนตอนอยู่ในเมือง ตอนแรกฉันคิดจะส่งหนังสือเล่มหนึ่งของคุณกลับไปทางกัสติน ลูกชายคนสวน โดยซ่อนจดหมายไว้ในปกหนังสือ แต่เพราะไม่แน่ใจว่าคุณจะรู้แผนนี้ไหม การเอาทุกอย่างไปเสี่ยงกับวิธีที่ไม่แน่นอนแบบนั้นคงเป็นเรื่องที่ประมาทเกินให้อภัย ดังนั้นฉันจึงขอส่งเพียงข้อความสั้นๆ เพื่อนัดหมายวันจันทร์นี้ และฉันจะเป็นคนมอบจดหมายฉบับนี้ให้คุณด้วยตัวเอง อีกอย่าง ฉันแอบกังวลว่าคุณอาจจะวิจารณ์เรื่องความลับของซุ้มไม้นั่นมากเกินไปหน่อย