ตอนที่ 21: Letter XVI. Answer.

จดหมายฉบับที่ 16: คำตอบ

ทุกตัวอักษรในจดหมายที่แสนร้ายกาจของคุณทำให้ผมสั่นสะท้าน แต่ผมจะยอมทำตามที่คุณต้องการ เพราะผมได้สัญญาไว้แล้ว และมันคือหน้าที่ของผม ใช่ครับ ผมจะเชื่อฟังคุณ แต่คุณไม่มีทางจินตนาการออกหรอก เอโลอิซาผู้ใจดำ คุณจะไม่มีวันเข้าใจเลยว่าการเสียสละที่โหดร้ายครั้งนี้ส่งผลต่อหัวใจของผมอย่างไร ลำพังแค่บททดสอบในซุ้มดอกไม้ครั้งนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผมเจ็บปวดจนถึงที่สุดแล้ว มันคือความใจร้ายที่ถูกปรุงแต่งมาอย่างอำมหิต และตอนนี้ผมขอท้าเลยว่า คุณไม่มีทางทำให้ผมทุกข์ทรมานไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

ผมขอส่งกล่องใบนี้คืนโดยที่ไม่ได้เปิดออก การซ้ำเติมความโหดร้ายด้วยความอัปยศนั้นมันเกินจะรับไหว คุณอาจเป็นนายเหนือโชคชะตาของผม แต่คุณไม่ใช่เจ้าของเกียรติยศของผม ผมจะรักษาของล้ำค่าชิ้นนี้ไว้ด้วยตัวเอง เพราะนี่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ผมเหลืออยู่ และผมจะไม่มีวันปล่อยมันไปตราบเท่าที่ยังมีชีวิต

จดหมายฉบับที่ 17: คำตอบกลับ

จดหมายของคุณทำให้ฉันรู้สึกสงสาร แต่มันเป็นสิ่งไร้สติที่สุดเท่าที่คุณเคยเขียนมา

ฉันลบหลู่เกียรติของคุณงั้นหรือ? ฉันยอมสละชีวิตตัวเองเสียยังดีกว่า คุณเชื่อจริงๆ หรือว่าฉันตั้งใจจะทำลายเกียรติของคุณ คนเนรคุณ! คุณรู้ดีที่สุดว่าเพื่อคุณแล้ว ฉันเกือบจะสละเกียรติของตัวเองไปเสียด้วยซ้ำ แต่บอกฉันทีว่าเกียรติยศที่คุณว่าฉันล่วงเกินนั้นคืออะไร ลองถามหัวใจที่ขลาดเขลาและจิตวิญญาณที่ไร้เดียงสาของคุณดูสิ คุณจะน่าสมเพชแค่ไหนถ้าเกียรติยศเพียงอย่างเดียวที่คุณมี คือสิ่งที่เอโลอิซาไม่รู้จัก! คนที่หัวใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน จะต้องลังเลที่จะแบ่งปันทรัพย์สินกันด้วยหรือ? คนที่เรียกตัวเองว่าเป็นของฉัน จะปฏิเสธของขวัญจากฉันได้อย่างไร? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การรับของจากคนที่เรารักกลายเป็นเรื่องน่าอับอาย? มีแต่ผู้ชายที่น่าสมเพชเท่านั้นแหละที่ปล่อยให้ความต้องการมีมากกว่าทรัพย์สินที่มี แต่ใครล่ะที่สมเพชเขา? ก็พวกจิตใจต่ำต้อยที่เอาเกียรติยศไปผูกไว้กับความร่ำรวย และวัดคุณค่าของความดีด้วยน้ำหนักของทองคำน่ะสิ แต่นั่นน่ะหรือคือเกียรติของคนดี? ความดีจะลดคุณค่าลงเพียงเพราะความยากจนอย่างนั้นหรือ?

แน่นอนว่ามีของขวัญบางอย่างที่คนมีเกียรติไม่ควรรับ แต่ฉันต้องบอกคุณว่า ของแบบนั้นมันก็น่าอับอายพอกันสำหรับคนที่หยิบยื่นให้ และสิ่งที่มอบให้ด้วยเกียรติยศ ย่อมไม่มีทางเป็นเรื่องน่าอับอายที่จะรับไว้ ตอนนี้หัวใจของฉันไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปเลย ตรงกันข้าม ฉันกลับภูมิใจในเจตนาของตัวเองด้วยซ้ำ ไม่มีอะไรจะน่ารังเกียจไปกว่าผู้ชายที่ขายความรักและความเอาใจใส่เพื่อเงิน ยกเว้นแต่ผู้หญิงที่ใช้เงินซื้อสิ่งเหล่านั้น แต่เมื่อหัวใจสองดวงรวมเป็นหนึ่ง การที่ทรัพย์สินจะกลายเป็นของส่วนรวมก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลและยุติธรรมที่สุด ดังนั้นหากฉันเก็บเงินไว้เกินส่วนของตัวเอง ฉันก็ถือว่าฉันเป็นหนี้คุณในส่วนที่เกินมานั้น หากความปรารถนาดีจากความรักถูกปฏิเสธ แล้วหัวใจของเราจะแสดงความกตัญญูต่อกันได้อย่างไร?

แต่เพื่อไม่ให้คุณคิดว่าฉันมัวแต่ห่วงจะช่วยคุณจนลืมดูแลตัวเอง ฉันจะให้หลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้แก่คุณ ขอให้รู้ไว้ว่า กระเป๋าเงินที่ฉันส่งคืนครั้งนี้มีเงินมากกว่าเดิมถึงสองเท่า และฉันสามารถเพิ่มให้มากกว่านี้ได้อีกถ้าต้องการ พ่อให้เงินเบี้ยเลี้ยงฉันจำนวนหนึ่ง แม้จะไม่มากนัก แต่ด้วยความเมตตาของแม่ทำให้ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เงินส่วนนั้นเลย ส่วนงานลูกไม้และงานปักที่ฉันทำ ก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง เป็นความจริงที่ว่าฉันไม่ได้ร่ำรวยแบบนี้เสมอไป แต่ไม่รู้ทำไม การที่ฉันจมอยู่กับความหลงใหลที่แสนอันตรายในช่วงนี้ ทำให้ฉันเลิกใช้จ่ายกับเรื่องฟุ่มเฟือยเล็กๆ น้อยๆ ไปนับพันอย่าง ซึ่งนั่นเป็นอีกเหตุผลที่ฉันจัดการเรื่องเงินแบบนี้ เพราะมันยุติธรรมแล้วที่คุณจะต้องถูกลดตัวลงเพื่อเป็นการลงโทษในความชั่วร้ายที่คุณก่อ และให้ความรักเป็นตัวชดใช้ความผิดที่มันสร้างขึ้น

เข้าเรื่องกันเลย คุณบอกว่าเกียรติยศของคุณไม่ยอมให้รับของขวัญจากฉัน หากเป็นเช่นนั้นจริง ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด และเห็นด้วยอย่างยิ่งว่าคุณควรยึดมั่นในเรื่องนี้ให้เด็ดขาด ดังนั้นหากคุณพิสูจน์ได้ว่าเป็นเช่นนั้นจริง ฉันขอให้คุณทำอย่างชัดเจน ตรงไปตรงมา และไม่มีการบ่ายเบี่ยง เพราะคุณก็รู้ว่าฉันเกลียดการใช้ตรรกะวิบัติเพื่อเอาตัวรอดที่สุด เมื่อนั้นคุณค่อยส่งกระเป๋าเงินคืนมา ฉันจะรับไว้โดยไม่ตัดพ้อ และคุณจะไม่ต้องได้ยินเรื่องนี้จากฉันอีก

อย่างไรก็ตาม โปรดจำไว้ว่า ฉันไม่ชอบทั้งเกียรติยศจอมปลอม และไม่ชอบคนที่ทำเป็นเคร่งครัดในระเบียบจนเกินพอดี หากคุณส่งกล่องคืนมาโดยไม่มีเหตุผลที่สมควร หรือเหตุผลนั้นไม่เป็นที่น่าพอใจ เราก็ไม่ต้องพบกันอีก ให้คิดเรื่องนี้ไว้ให้ดี ลาก่อน