ตอนที่ 11: Letter VI. Eloisa To Clara.

จดหมายฉบับที่ 6 จากเอลัวซาถึงคลารา

ลูกพี่ลูกน้องที่รัก เธอตั้งใจจะใช้ทั้งชีวิตจมอยู่กับความโศกเศร้าเพื่อไว้อาลัยให้ชาโยต์ผู้น่าสงสารอย่างนั้นหรือ จะยอมลืมคนที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงเพราะคนตายเชียวหรือ ฉันเข้าใจและเห็นใจในความสูญเสียของเธอ และคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเสียใจ แต่ความเศร้าเช่นนี้ควรจะคงอยู่ตลอดไปจริงหรือ ตั้งแต่แม่ของเธอจากไป ท่านทุ่มเทดูแลการศึกษาของเธออย่างดี ท่านเป็นเหมือนเพื่อนมากกว่าจะเป็นแค่ครูสอนพิเศษ ท่านรักเธอด้วยความอ่อนโยน และรักฉันเพราะเห็นแก่เธอ คำสอนของท่านล้วนตั้งใจจะปลูกฝังเรื่องเกียรติยศและความดีงามให้แก่เรา ฉันรู้เรื่องนี้ดีและซาบซึ้งใจเสมอ แต่เธอก็ต้องยอมรับกับฉันเหมือนกันว่า ในบางเรื่องท่านก็ทำอะไรไม่ระวังนัก ท่านมักเล่าเรื่องที่ไม่จำเป็นให้เราฟังบ่อยครั้ง ทั้งเรื่องเล่าเกี่ยวกับความรัก การผจญภัยในวัยเยาว์ หรือวิธีจัดการกับความสัมพันธ์ชู้สาว และแม้ท่านจะเตือนไม่ให้เราหลงเชื่อคำหวานของพวกผู้ชาย แต่ท่านกลับสอนเรื่องหลายอย่างที่เด็กสาวอย่างเราไม่จำเป็นต้องรู้เลย ดังนั้น ลองมองว่าการจากไปของท่านเป็นโชคร้ายที่มีข้อดีแฝงอยู่เถอะ สำหรับเด็กสาววัยเรา บทเรียนของท่านเริ่มจะกลายเป็นเรื่องอันตราย และใครจะรู้ บางทีสวรรค์อาจพรากท่านไปในจังหวะที่จำเป็นต่อความสุขในอนาคตของเราพอดี ลองนึกถึงคำแนะนำดีๆ ที่เธอเคยให้ฉันตอนที่ฉันต้องเสียพี่ชายที่ดีที่สุดไปสิ ชาโยต์สำคัญกับเธอมากกว่าพี่ชายฉันหรือ หรือความสูญเสียของเธอจะยิ่งใหญ่กว่าของฉันกัน

กลับมาเถอะที่รัก ตอนนี้ท่านไม่ต้องการเธอแล้ว น่าเสียดายที่เธอเอาแต่เสียเวลาไปกับความโศกเศร้าที่เกินพอดี ในขณะที่การไม่อยู่ของเธออาจนำไปสู่ปัญหาที่ร้ายแรงกว่า เธอไม่กลัวบ้างหรือ ทั้งที่รู้ดีว่าหัวใจของฉันเต้นแรงแค่ไหน แต่กลับทิ้งเพื่อนคนนี้ไว้กับเคราะห์กรรมที่เธออาจช่วยป้องกันได้ โอ คลารา! ตั้งแต่เธอจากไปมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นมากมาย เธอคงต้องตกใจแน่ถ้าได้รู้ว่าฉันต้องเผชิญกับอันตรายแค่ไหนเพราะความไม่ระวังของตัวเอง ขอบคุณสวรรค์ที่ตอนนี้ฉันคิดว่าไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว แต่โชคร้ายที่ฉันเหมือนต้องตกอยู่ในกำมือของคนอื่น มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะช่วยให้ฉันกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้ ดังนั้นรีบกลับมาช่วยฉันเถอะ ตอนที่เธอต้องดูแลชาโยต์ผู้น่าสงสาร ฉันนิ่งเงียบและพร้อมจะสนับสนุนให้เธอทำความดีนั้นอย่างเต็มที่ แต่ในเมื่อตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว ครอบครัวของท่านต่างหากที่ควรได้รับความเมตตาจากเธอ ซึ่งเราสองคนจะช่วยกันจัดการเรื่องนี้ได้ดีกว่าถ้าเราอยู่ด้วยกัน เธอจะได้ตอบแทนบุญคุณท่านโดยที่ไม่ต้องทิ้งเพื่อนคนนี้ไป

ตั้งแต่คุณพ่อลาจากเราไป เราก็กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม คุณแม่ปล่อยให้ฉันอยู่ลำพังน้อยลง ไม่ใช่ว่าท่านสงสัยอะไรหรอกนะ แต่การที่ท่านมาหาบ่อยๆ ทำให้ฉันมีเวลาอ่านหนังสือลดลง และพอท่านไม่อยู่ แบ็บก็ดูแลฉันได้อย่างไม่เอาไหนนัก แม้ฉันจะรู้สึกว่าคุณแม่ไม่ได้ระแวดระวังมากพอ แต่ฉันก็ไม่กล้าบอกท่านตรงๆ ฉันอยากจะดูแลความปลอดภัยของตัวเองโดยที่ท่านยังเชื่อมั่นในตัวฉัน ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่ช่วยจัดการเรื่องนี้ได้ กลับมาเถอะคลาราที่รัก ได้โปรดกลับมา ฉันรู้สึกเสียดายทุกบทเรียนที่ไม่มีเธออยู่ด้วย และเริ่มกลัวว่าตัวเองจะมีความรู้มากเกินไป อาจารย์ของเราไม่เพียงแต่เป็นคนเก่ง แต่ยังมีคุณธรรมเป็นที่ประจักษ์ ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้เขายิ่งอันตราย ฉันพึงพอใจในตัวเขามากเสียจนเริ่มไม่พอใจในตัวเอง สำหรับเด็กสาววัยเรา การมีเพื่อนอยู่ด้วยสองคนย่อมปลอดภัยกว่าอยู่คนเดียวเสมอ ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะมีคุณธรรมสูงส่งเพียงใดก็ตาม