ตอนที่ 28: Letter XXIII. To Eloisa. (part 2)

แต่ในขณะที่ผมเดินทางท่องเที่ยวในดินแดนที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักและงดงามน่าชื่นชมเหล่านี้ด้วยความรื่นรมย์ เอโลอิซาของผมอยู่ที่ไหนกัน? เธอถูกลบเลือนไปจากความทรงจำของผมแล้วหรือ? จะให้ลืมเอโลอิซาได้อย่างไร! นั่นเท่ากับให้ผมลืมจิตวิญญาณของตัวเอง เป็นไปได้หรือที่ผมจะใช้ชีวิตเพียงลำพังแม้เพียงชั่วขณะ ในเมื่อตัวตนของผมดำรงอยู่ได้ก็เพราะเธอ? ไม่มีทาง! วิญญาณของเราผูกพันจนแยกจากกันไม่ได้ และมักจะเคลื่อนไหวไปตามสภาวะจิตใจของผมเสมอ ยามที่ผมโศกเศร้า วิญญาณของเธอก็จะไปพึ่งพิงและแสวงหาการปลอบประโลมในที่ที่คุณอยู่ เหมือนอย่างวันที่ผมจากคุณมา และยามที่ผมมีความสุข ผมไม่อาจเสพสุขได้เพียงลำพัง วิญญาณของทั้งสองจึงเคียงข้างผม ทำให้ความสุขนั้นกลายเป็นของเราร่วมกัน ตลอดการเดินทางครั้งนี้จึงเป็นเช่นนั้น ผมไม่เคยย่างก้าวไปไหนโดยไม่มีคุณ และไม่เคยชื่นชมทิวทัศน์ใดโดยไม่นึกอยากจะชี้ให้เอโลอิซาดูความงามนั้น เราต่างอาศัยร่มเงาจากต้นไม้ต้นเดียวกัน และเอนกายลงบนเนินหญ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้ผืนเดียวกัน บางครั้งขณะที่เรานั่งอยู่ ผมก็จ้องมองทัศนียภาพอันน่ามหัศจรรย์ตรงหน้าไปพร้อมกับคุณ และบางครั้งผมก็คุกเข่าลงมองสิ่งที่มีค่าควรแก่การพินิจพิจารณาด้วยความปิติยิ่ง หากต้องผ่านเส้นทางที่ยากลำบาก ผมจะเห็นคุณกระโดดข้ามไปอย่างคล่องแคล่วราวกับกวางน้อย และเมื่อมีลำธารขวางหน้า ผมจะถือวิสาสะโอบกอดคุณไว้ในอ้อมแขนแล้วค่อยๆ พาเดินลุยน้ำข้ามไป ซึ่งผมมักจะรู้สึกเสียดายเสมอเมื่อเราถึงฝั่งตรงข้าม ทุกสิ่งในความสงบสงัดนั้นล้วนนำพาภาพของคุณมาสู่จินตนาการของผม ไม่ว่าจะเป็นความน่าเกรงขามที่น่าหลงใหลของธรรมชาติ อากาศที่สดใสสม่ำเสมอ ความเรียบง่ายที่น่าประทับใจของผู้คน ความรอบคอบที่เป็นธรรมชาติ ความอ่อนน้อมและบริสุทธิ์ใจของผู้หญิงที่นี่ รวมถึงทุกสิ่งที่สร้างความสุขให้แก่สายตาและหัวใจ ล้วนเชื่อมโยงกับภาพของเอโลอิซาอย่างไม่อาจแยกออก

โอ้ ยอดหญิงผู้เลอโฉม! ผมมักจะรำพึงด้วยความอ่อนโยนว่า อยากให้เราได้ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางขุนเขาที่ห่างไกลผู้คนเช่นนี้ โดยไม่มีใครอิจฉาและไม่มีใครรู้จัก เหตุใดผมจึงไม่อาจหลอมรวมจิตวิญญาณทั้งหมดไว้ที่เธอเพียงผู้เดียว และกลายเป็นโลกทั้งใบของเอโลอิซาได้นะ! เมื่อนั้นเสน่ห์ของเธอจะได้รับการยกย่องอย่างที่ควรจะเป็น และหัวใจของเราจะได้ลิ้มรสผลไม้รสหวานจากความรักอันอ่อนโยนที่เติมเต็มใจเราอย่างไม่ขาดสาย ปีเดือนในสรวงสวรรค์ของเราจะผ่านพ้นไปอย่างนับไม่ถ้วน และเมื่อความชราเข้ามาทำให้ความเร่าร้อนในวัยเยาว์จางลง ความเคยชินที่คิดและทำในสิ่งเดียวกันจะก่อเกิดเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืนและอ่อนโยนไม่แพ้ความรัก ซึ่งจะเข้ามาเติมเต็มช่องว่างด้วยความรู้สึกที่ผูกพันและเติบโตมาพร้อมกับความรักในวัยหนุ่มสาว เราจะเป็นเหมือนผู้คนที่เปี่ยมสุขในดินแดนนี้ ปฏิบัติหน้าที่ต่อเพื่อนมนุษย์ ร่วมกันทำความดี และในท้ายที่สุด ก็จะจากโลกนี้ไปด้วยความอิ่มเอมใจที่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย

ฟังนั่นสิ—เสียงบุรุษไปรษณีย์มาแล้ว ผมคงต้องจบจดหมายฉบับนี้เพื่อรีบไปรับจดหมายจากเอโลอิซา หัวใจผมเต้นแรงเหลือเกิน ทำไมผมถึงถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์กันนะ? อย่างน้อยในจินตนาการผมก็มีความสุข แต่ในความเป็นจริงจะเป็นอย่างไร มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้