ตอนที่ 35: Letter XXX. The Answer.

จดหมายฉบับที่ 30: คำตอบ

เพื่อนรักของฉัน เธอทำอะไรลงไป! เธอที่เคยเป็นความภูมิใจของพ่อแม่ทุกคน และเป็นแบบอย่างที่เด็กทุกคนต่างอิจฉา ความดีงามที่เคยเป็นดั่งบรรทัดฐานของความรอบคอบกลับต้องพังทลายลงด้วยน้ำมือของเธอเอง แต่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้ ฉันจะพูดอะไรกับเธอได้? ฉันจะตอกย้ำความเศร้าและกรีดซ้ำลงบนหัวใจที่บอบช้ำของเธอ หรือจะมอบคำปลอบโยนที่แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่มีให้? ฉันควรจะสะท้อนภาพความทุกข์ระทมที่เธอเผชิญอยู่ในตอนนี้ หรือจะใช้เล่ห์กลหลอกล่อให้เธอนึกถึงสิ่งที่เธอ "ควรจะเป็น" แทนที่จะเป็นสิ่งที่เธอ "เป็นอยู่"? ขอให้มิตรภาพอันบริสุทธิ์ช่วยบดบังความรู้สึกที่ตื่นตระหนกของฉัน และช่วยลบภาพโศกนาฏกรรมที่ฉันไม่สามารถป้องกันได้นี้ออกไปเสียที

เธอรู้ดีว่าฉันกลัวเรื่องนี้มาตลอด ฉันเตือนเธอตั้งกี่ครั้ง แต่ก็น่าเศร้าที่เธอไม่เคยฟัง แล้วเธอจะโทษฉันได้หรือที่เชื่อใจเธอมากเกินไป? อย่าสงสัยเลยว่าฉันยอมหักหลังเธอแน่หากมันจะช่วยรักษาเธอไว้ได้ แต่ฉันรู้จักความอ่อนไหวของเธอดีกว่าตัวเธอเองเสียอีก ฉันเห็นชัดเจนว่าทางเลือกมีเพียงความตายหรือความพินาศ และแม้ในตอนที่เธอพยายามผลักไสคนรักออกไปเพราะความกังวล สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงแค่ว่าเธอจะจมอยู่กับความสิ้นหวัง หรือจะเรียกเขากลับมา เธอคงเชื่อว่าฉันตกใจแค่ไหนเมื่อรู้ว่าเธอตัดสินใจที่จะไม่มีชีวิตอยู่และเกือบจะก้าวข้ามเส้นตายไปแล้ว ดังนั้น อย่าโทษคนรักของเธอ และอย่าโทษตัวเองในความผิดที่ฉันต่างหากที่เป็นคนรับผิดชอบ เพราะฉันมองเห็นจุดจบนี้แต่กลับหยุดมันไม่ได้

ที่ฉันจากเธอมานั้นไม่ใช่เพราะความต้องการของฉันเลย แต่ฉันถูกบังคับอย่างโหดร้าย ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะพังทลายลงเร็วขนาดนี้ ฉันยอมเสี่ยงทุกอย่างดีกว่าต้องยอมทำตามคำสั่งนั้น แม้ฉันจะมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้น แต่ฉันคำนวณเวลาผิด ฉันคิดว่าความอ่อนแอและอาการป่วยของเธอจะเป็นเกราะคุ้มกันได้ในช่วงที่ฉันไม่อยู่เพียงสั้นๆ และลืมไปว่าเธอต้องเผชิญกับภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่แสนเศร้า ฉันไม่เคยคิดเลยว่าร่างกายที่อ่อนแอจะทำให้จิตใจของเธอไร้การป้องกันและถูกทรยศได้ง่ายขึ้น ถึงฉันจะพลาด แต่ฉันก็โกรธตัวเองไม่ลง เพราะความผิดพลาดนี้เองที่ทำให้ฉันสามารถช่วยชีวิตเธอไว้ได้ เอลัวยซา ฉันไม่ใช่คนใจแข็งพอที่จะยอมรับการสูญเสียเธอได้เหมือนที่เธอยอมเสียฉันไป ถ้าฉันเสียเธอไปจริงๆ ความสิ้นหวังของฉันคงไม่มีที่สิ้นสุด และแม้จะดูใจร้าย แต่ฉันยอมให้เธอมีชีวิตอยู่กับความเศร้า หรือแม้แต่ความอัปยศ ดีกว่าการที่เธอไม่มีชีวิตอยู่เลย

แต่เพื่อนรักของฉัน ทำไมเธอถึงยังจมอยู่กับความกระวนกระวายใจอย่างโหดร้ายเช่นนี้? ทำไมความสำนึกผิดของเธอถึงต้องรุนแรงกว่าความผิดที่เธอทำ และทำไมเธอถึงต้องเกลียดชังตัวเอง ซึ่งเป็นคนที่สมควรได้รับความเมตตามากที่สุด? ความผิดพลาดเพียงชั่ววูบเดียวจะนำพาผลลัพธ์ที่เลวร้ายตามมาได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? และความทุกข์ที่เธอต่อสู้มาตลอดนี้ ไม่ใช่ข้อพิสูจน์ถึงความดีงามในใจเธอหรอกหรือ? เธอมัวแต่จมอยู่กับความพ่ายแพ้จนลืมมองชัยชนะที่เธอเคยทำได้ก่อนหน้านี้ หากบททดสอบของเธอนั้นหนักหนากว่า มีอุปสรรคมากกว่า และเธอต้องต่อสู้มากกว่าคนที่รอดพ้นไปได้ ฉันขอถามว่านั่นไม่ได้แปลว่าเธอได้ทำเพื่อความดีงามมากกว่าพวกเขาหรอกหรือ? หากเธอหาเหตุผลมาสร้างความชอบธรรมไม่ได้ อย่างน้อยก็จงมองหาสิ่งที่ช่วยบรรเทาและให้อภัยตัวเองเถิด ตัวฉันเองก็พอจะมีความรู้เรื่องความรักอยู่บ้าง และแม้ว่านิสัยของฉันจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดอารมณ์รุนแรง แต่ถ้าฉันต้องเผชิญกับความหลงใหลอย่างที่เธอเจอ ฉันเชื่อว่าการต่อสู้ของฉันคงอ่อนแรงกว่านี้ และยอมจำนนได้ง่ายและน่าอับอายกว่าเธอเสียอีก การที่ฉันไม่ถูกล่อลวงไม่ได้แปลว่าฉันมีความดีงามมากกว่าเธอ เธอต่างหากที่บริสุทธิ์กว่าฉัน แม้ว่าเธอจะโชคร้ายกว่าก็ตาม

เธออาจจะเคืองที่ฉันพูดจาตรงไปตรงมาเกินไป แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์ของเธอบังคับให้ฉันต้องทำ ฉันปรารถนาจากก้นบึ้งของหัวใจว่าสิ่งที่ฉันพูดไม่จำเป็นต้องใช้กับเธอ เพราะฉันเกลียดคติพจน์ที่อันตรายยิ่งกว่าการกระทำที่เลวร้ายเสียอีก หากเรื่องนี้ยังไม่เกิดขึ้น และฉันเลวพอที่จะเขียนสิ่งนี้ ส่วนเธอก็เลวพอที่จะอ่านและยอมรับมัน เราทั้งคู่คงถูกจัดอยู่ในกลุ่มคนที่น่าสมเพชและถูกทอดทิ้ง แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว หน้าที่เพื่อนของฉันคือต้องบอกสิ่งนี้ และเธอต้องฟัง ไม่อย่างนั้นเธอจะสูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาล เพราะเธอยังมีคุณค่าอีกมากมายที่สามารถรักษาและพัฒนาได้หากเธอรู้จักเห็นคุณค่าในตัวเอง คุณค่าที่แท้จริงของเธอนั้นสูงส่งกว่าที่เธอประเมินตัวเองไว้เสมอ

ดังนั้น เลิกดูถูกตัวเองเสียที เพราะมันอันตรายและทำลายล้างยิ่งกว่าความผิดพลาดใดๆ ที่เธอเคยทำ ความรักที่แท้จริงทำให้จิตวิญญาณต่ำต้อยลงหรือ? ไม่เลย และไม่มีความผิดใดที่เป็นผลมาจากความรักที่จะพรากความกระตือรือร้นในความจริงและเกียรติยศที่เคยยกระดับตัวเธอขึ้นมาได้ แม้แต่ดวงอาทิตย์ก็ยังมีจุดด่างดำ แล้วความดีงามในตัวเธอล่ะ จะหายไปหมดเลยหรือเพียงเพราะความผิดพลาดครั้งเดียว? มันจะทำให้เธอเป็นคนอ่อนโยนน้อยลง จริงใจน้อยลง ถ่อมตัวน้อยลง หรือเมตตาน้อยลงหรือ? หรือจะทำให้เธอไม่คู่ควรกับความชื่นชมและคำสรรเสริญจากพวกเรา? เกียรติยศ ความเป็นมนุษย์ มิตรภาพ และความรักอันอ่อนโยน จะกลายเป็นสิ่งที่คุณไม่เคารพ หรือเธอจะเลิกศรัทธาในความดีงามที่เธอคิดว่าตัวเองไม่มีอีกต่อไป? ไม่เลย เอลัวยซาที่รักของฉัน คลาร่าผู้ซื่อสัตย์คนนี้ทั้งโศกเศร้าและเทิดทูนเธอ ฉันเชื่อว่าเธอจะยังคงชื่นชมในความดีงามแม้ว่าเธอจะทำตามนั้นไม่ได้ในตอนนี้ เชื่อฉันเถอะว่าเธอยังมีสิ่งที่มีค่าอีกมากที่ต้องรักษาไว้ ก่อนที่จะลดตัวลงไปอยู่ในระดับเดียวกับผู้หญิงทั่วไป

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าเธอจะพลาดพลั้งอย่างไร ตัวเธอก็ยังคงอยู่ตรงนี้ ฉันไม่ต้องการคำปลอบโยนใดๆ และไม่กลัวการสูญเสียสิ่งใดนอกจากเธอ จดหมายฉบับแรกของเธอทำให้ฉันตกใจมาก และคงทำให้ฉันสิ้นหวังไปแล้วถ้าไม่มีจดหมายฉบับล่าสุดส่งมาถึงในเวลาเดียวกัน นี่เธอคิดจะทิ้งเพื่อนของเธอ คิดจะจากไปโดยไม่มีฉันอย่างนั้นหรือ? เธอไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย ทั้งที่เป็นความผิดที่ร้ายแรงที่สุดของเธอ เธอควรจะละอายและสำนึกผิดในเรื่องนี้ด้วย แต่เอลัวยซาผู้เนรคุณกลับละเลยมิตรภาพและคิดถึงแต่เรื่องความรักของตัวเอง

ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะได้เจอเธอ และรู้สึกหงุดหงิดที่เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน เราต้องอยู่ที่โลซานน์อีกหกวัน หลังจากนั้นฉันจะรีบบินไปหาเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน เพื่อที่จะได้ปลอบโยน เห็นใจ หรือร่วมแบ่งเบาความทุกข์ของเธอ ฉันหวังว่าฉันจะทำให้เธอรับฟังความอ่อนโยนของมิตรภาพได้มากกว่าคำตำหนิที่รุนแรง ลูกพี่ลูกน้องที่รัก เราต้องร่วมกันโศกเศร้ากับโชคร้าย และระบายความในใจให้กันและกันอย่างเงียบๆ และหากเป็นไปได้ ด้วยการใช้ชีวิตอย่างมีคุณธรรมนับจากนี้ เราจะฝังความทรงจำเรื่องความผิดพลาดที่ไม่อาจลบเลือนได้ด้วยน้ำตา ให้จมหายไปในความลืมเลือนตลอดกาล