ตอนที่ 42: Letter XXXVII. From Eloisa.

จดหมายฉบับที่ 37 จากเอโลอิซา

พวกท่านเพิ่งจากฉันไปเมื่อเช้านี้เอง ทั้งคุณพ่อที่แสนดีและคุณแม่ที่รักฉันยิ่งกว่าใคร เพิ่งจะบอกลาฉันไปเมื่อครู่ พร้อมกับมอบความรักความเอ็นดูให้ลูกสาวคนนี้อย่างท่วมท้น ซึ่งน่าเศร้าที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักเหล่านั้นเลย แต่ในใจลึกๆ แล้ว ฉันกลับไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับการจากลาครั้งนี้เท่าไหร่นัก ฉันกอดพวกท่านด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะเสียใจ แต่หัวใจที่เนรคุณและผิดธรรมชาติของฉันกลับเต้นรัวด้วยความดีใจ

โธ่… ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นหายไปไหนหมดนะ วันที่ฉันยังใช้ชีวิตอย่างบริสุทธิ์ภายใต้การดูแลของพวกท่าน วันที่ความสุขเพียงอย่างเดียวของฉันคือการได้รับการยอมรับ และสิ่งที่กังวลที่สุดคือการที่พวกท่านไม่อยู่หรือไม่ได้ใส่ใจ แต่ดูตอนนี้สิ ทุกอย่างกลับตาลปัตรจนน่าหดหู่ ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวในตอนนี้ทำให้เพียงแค่คิดถึงพวกท่านฉันก็เจ็บปวด และเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ฉันก็ต้องอับอายจนหน้าแดง ความคิดเรื่องคุณธรรมทั้งหลายเลือนหายไปราวกับความฝัน เหลือทิ้งไว้เพียงความกระวนกระวายที่ว่างเปล่าและความรู้สึกผิดที่ไร้ผล ซึ่งแม้จะขมขื่นเพียงใด แต่มันก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ฉันกลับตัวกลับใจได้ ความคิดที่โหดร้ายเหล่านี้สร้างความโศกเศร้าให้ฉันมากกว่าตอนที่บอกลาพ่อแม่เสียอีก

ทว่าทันทีที่พวกท่านจากไป ฉันกลับรู้สึกโศกเศร้าอย่างรุนแรง ในขณะที่แบบกำลังจัดข้าวของ ฉันเดินเข้าไปในห้องของแม่เหมือนคนไร้สติ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป พอเห็นเสื้อผ้าของแม่วางระเกะระกะ ฉันก็หยิบพวกมันขึ้นมาจูบทีละชิ้นและร้องไห้จนเปียกชุ่ม การได้ระบายความอัดอั้นออกมาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายลง และมันเป็นปลอบประโลมใจที่ได้รู้ว่าฉันยังมีความรู้สึกที่อ่อนโยนหลงเหลืออยู่ และไฟแห่งความรักความผูกพันในจิตวิญญาณของฉันยังไม่ดับมอดไปเสียทีเดียว

เจ้าทรราชผู้โหดร้าย! เจ้าพยายามจะครอบงำหัวใจที่อ่อนแอและบอบบางดวงนี้ให้ยอมสยบต่อเจ้าอย่างเบ็ดเสร็จงั้นหรือ แม้เจ้าจะสร้างภาพลวงตาที่หอมหวานเพียงใด แต่หัวใจดวงนี้ก็ยังคงยึดมั่นในหน้าที่ ยังคงรักและเคารพในสิทธิของพ่อแม่ ซึ่งศักดิ์สิทธิ์กว่าอำนาจของเจ้ามากมายนัก

เพื่อนรัก โปรดให้อภัยที่ฉันปล่อยให้อารมณ์นำพาไปเช่นนี้ และอย่าคิดว่าฉันจะจมปลักอยู่กับความรู้สึกนี้เกินควร เพราะในเวลาที่ทุกข์ทรมานใจเช่นนี้ ย่อมไม่มีที่ว่างให้กับความอ่อนหวานของความรัก ฉันไม่อาจปิดบังความทุกข์จากคุณได้ แต่ก็ไม่อยากให้คุณต้องหนักใจไปด้วย ถึงอย่างนั้นคุณก็ต้องรับรู้ไว้ ไม่ใช่เพื่อให้มาร่วมทุกข์ แต่เพื่อให้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดนี้ แล้วฉันจะกล้าระบายความในใจกับใครได้อีกถ้าไม่ใช่คุณ? คุณไม่ใช่เพื่อนที่ซื่อสัตย์ ที่ปรึกษาที่รอบคอบ และเป็นที่พักพิงที่อ่อนโยนของฉันหรอกหรือ? คุณเป็นคนที่ปลูกฝังความรักในคุณธรรมให้แก่ฉัน ในวันที่คุณธรรมนั้นได้เลือนหายไปจากใจของฉันแล้ว ในวันที่ฉันแทบจะจมดิ่งลงด้วยความทุกข์ หากไม่มีมือที่เปี่ยมด้วยความเมตตาของคุณคอยช่วยพยุงและซับน้ำตาให้ ฉันจะเป็นอย่างไร?

มีเพียงความห่วงใยของคุณเท่านั้นที่ค้ำจุนฉันไว้ ฉันไม่กล้าปล่อยตัวให้ตกต่ำตราบใดที่คุณยังให้เกียรติฉัน และฉันเชื่อว่าถ้าฉันเป็นคนที่น่ารังเกียจจริงๆ คุณคงไม่ให้ความสำคัญกับฉันขนาดนี้ ตอนนี้ฉันกำลังมุ่งหน้าไปหาลูกพี่ลูกน้องที่รัก หรือจะพูดให้ถูกคือไปหาพี่สาวที่แสนอ่อนโยน เพื่อทิ้งตัวลงพักพิงและระบายความทุกข์ที่กดทับใจอยู่ เย็นนี้ช่วยมาหาฉันที่นั่นนะ มาช่วยคืนความสงบสุขที่ฉันสูญเสียไปนานให้กลับมาอีกครั้ง