วันพฤหัสบดีที่สิบสี่

เมื่อโอไลเข้ามาหลังจากมื้อค่ำเมื่อวานนี้ ฉันถามเขาว่าสามีของฉันอยู่ที่ไหน โอไลลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมรับว่าเขาอยู่ที่คอกม้า ฉันถามว่าดิงกี้-ดังก์ ไปทำอะไรที่นั่น เพราะฉันสังเกตเห็นว่าหลังมื้ออาหารแต่ละมื้อเขามักจะแอบย่องออกไปเงียบๆ โอไลลังเลอีกครั้ง แล้วในที่สุดเขาก็ยอมรับว่าเขาคิดว่าท่านลอร์ดของฉันอาจจะออกไปสูบบุหรี่ที่นั่น ฉันจึงเดินออกไป และได้พบกับดิงกี้-ดังก์ ผู้ชราน่าสงสารของฉันนั่งอยู่บนลังเก็บเมล็ดพืช พ่นควันจากกล้องยาสูบเก่าๆ อย่างหดหู่ เขาไม่เห็นฉันอยู่หนึ่งหรือสองนาที ฉันจึงเดินตรงเข้าไปหาเขา นี่มันหมายความว่ายังไงคะ ฉันถามเสียงแข็ง

ทำไมล่ะ เขาตอบเลี่ยงๆ อย่างมีพิรุธ

ทำไมคุณถึงมาสูบบุหรี่อยู่ข้างนอกนี้

“ผะ ผม ผมแค่คิดว่าคุณอาจจะมองว่ามันไม่ดีต่อเจ้าหนูน่ะ!” เขาดูน่าสงสารเหลือเกินตอนที่พูดแบบนั้น ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ฉันก็รักเขาเพราะสิ่งนั้น เขาทำให้ฉันนึกถึงกษัตริย์ที่ถูกถอดจากบัลลังก์ คนนอก คนที่ไม่มีบ้านให้กลับ มันทำให้ฉันรู้สึกจุกในลำคอ

ฉันขยับตัวเข้าไปชิดเขาบนกล่องเก็บเมล็ดพืช จนเขาต้องโอบกอดฉันไว้เพื่อไม่ให้ตกจากขอบ “ฟังฉันนะ” ฉันสั่ง “คุณคือรักแท้ของฉัน คือไคโคแบดของฉัน คือมนุษย์เทพของฉัน และคือคู่แท้ของจิตวิญญาณฉัน! และจะไม่มีเด็กคนไหนมาแทรกกลางระหว่างฉันกับคุณได้ทั้งนั้น!”

“คุณไม่ควรพูดเรื่องน่ากลัวแบบนั้นเลย” เขาประกาศ แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้จริงจังนัก

“แต่ฉันอยากให้คุณนั่งสูบบุหรี่กับฉันนะที่รัก เหมือนที่คุณเคยทำเสมอ” ฉันบอกเขา “เราเปิดหน้าต่างไว้แค่นิดเดียวก็ได้ มันไม่เป็นอันตรายต่อเจ้าดิงกี้-ดิงก์หรอก เพราะเด็กคนนี้ได้รับโอโซนมากกว่าเด็กในเมืองคนไหนๆ ที่เคยถูกเข็นรถเที่ยวในมอลล์เสียอีก มันไม่มีทางทำร้ายเขาได้หรอก สิ่งที่ทำร้ายฉันคือการต้องห่างจากคุณมากเกินไปต่างหาก และตอนนี้กอดฉันที กอดให้แน่นๆ แล้วบอกฉันว่าคุณยังรักเลดี้เบิร์ดของคุณอยู่!” เขากอดฉันสองครั้ง แล้วก็อีกสองครั้ง จนกระทั่งเจ้าทัมเบิล-วีดหันกลับมาในคอกแล้วส่งเสียงร้องบอกให้เราสำรวมกิริยาเสียบ้าง