วันพุธที่สามสิบ

คนไข้ของฉันลุกขึ้นมาเดินเหินได้แล้ว ดูราวกับเป็นคนละคน เขาเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นจากการที่ฉันบังคับให้เขากินอาหาร แม้ว่าเขาจะประกาศว่าฉันพยายามทำให้เขาเป็นห่านสตราสบูร์ก เพื่อจะได้นำไปทำปาเตฟัวกราเมื่อตอนที่ฉันชำแหละเขา แต่เขาตัดสินใจจะไปที่ซานตาบาร์บาราในช่วงฤดูหนาว และฉันคิดว่าเขาตัดสินใจได้ฉลาดแล้ว ดังนั้นบ่ายวันนี้ฉันจึงแต่งตัวด้วยชุดขนสัตว์ สวมเลื่อนจัมเปอร์ แล้วขับมุ่งหน้าไปยังไร่ทิชบอร์น โอ้ ช่างเป็นกระท่อมที่ซอมซ่ออะไรเช่นนี้! ทั้งรกรุงรัง ทั้งไม่เป็นระเบียบ และช่างเป็นความอ้างว้างที่บั่นทอนจิตใจเหลือเกิน!

ฉันไม่โทษเพอร์ซิวาล เบนสัน ผู้โชคร้ายเลยที่รีบเผ่นหนีไปแคลิฟอร์เนีย อย่างไรก็ตาม ฉันได้ขนข้าวของที่เขาจำเป็นต้องใช้ และขับเลื่อนกลับบ้าน