วันจันทร์ที่ยี่สิบแปด

เมื่อคืนฉันปลุกดิงกี้-ดังค์ให้ตื่นขึ้นขณะที่ฉันร้องไห้อยู่ข้างเขาบนเตียง ฉันแค่เริ่มคิดถึงสิ่งต่างๆ อีกครั้ง ว่าเราอยู่ห่างไกลจากทุกสิ่งเพียงใด จะยากลำบากแค่ไหนหากเราต้องการความช่วยเหลือ และฉันจะยอมแลกทุกอย่างเพียงเพื่อให้มีคุณ มาทิลดา แอน อยู่ด้วยในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ฉันลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไป ดวงจันทร์ดวงใหญ่และเป็นสีเหลืองราวกับก้อนชีส และทุ่งหญ้าแพรรีในยามเที่ยงคืนนั้นดูช่างกว้างใหญ่ไพศาลและอ้างว้างเหลือเกิน และฉันดูเป็นเพียงจุดเล็กๆ บนพื้นผิวนั้น ห่างไกลจากทุกคน ห่างไกลแม้กระทั่งจากพระเจ้า จนความกล้าหาญมลายหายไปจากร่างกายราวกับลมที่รั่วออกจากยางรถยนต์ ดิงกี้-ดังค์พูดถูกแล้ว ชีวิตนี่แหละที่กำลังทำให้ฉันเชื่อง

ฉันยืนสวดมนต์อยู่ที่หน้าต่าง แล้วจึงแอบมุดกลับเข้าไปในเตียง ดิงกี้-ดังค์ทำงานหนักและเหนื่อยล้ามากเสียจนต้องใช้ฆ้องปีศาจของชาวจีนถึงจะปลุกเขาให้ตื่นได้เมื่อเขาหลับไปแล้ว เขาไม่ขยับเขยื้อนเลยตอนที่ฉันคลานกลับขึ้นเตียง และสิ่งนั้น ในขณะที่ฉันนอนตาค้างอยู่ ทำให้ฉันรู้สึกว่าแม้แต่สามีของตัวเองก็ยังทรยศฉัน และฉันก็ร้องไห้โฮ ฉันคงจะทำให้เตียงสั่นจนในที่สุดดิงกี้-ดังค์ก็ตื่นขึ้น ฉันบอกเขาไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันได้แต่สะอื้นบอกว่าฉันแค่ต้องการให้เขากอด ฉันถูกเขาโอบกอดและจุมพิตที่เปลือกตาอันเปียกชื้น เขาโอบกอดฉันไว้แนบชิดจนกระทั่งฉันสงบลง แล้วฉันก็หลับไป

แต่ดิงกี้-ดังค์ผู้น่าสงสารตื่นอยู่ตอนที่ฉันลืมตาขึ้นมาประมาณตีสี่ และเขาคงตื่นอยู่อย่างนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว เขาเกรงว่าการดึงแขนออกจากใต้ศีรษะของฉันจะทำให้ฉันตื่น วันนี้เขาดูเหนื่อยล้าและมีรอยคล้ำรอบดวงตา แต่เขาตื่นและออกไปทำงานแต่เช้า ช่วงนี้มีอะไรต้องทำมากมายเหลือเกิน! เขากำลังกางเต็นท์สำหรับกินข้าวและสร้างเพิงนอนชั่วคราวสำหรับพวก “คนงาน” เก็บเกี่ยว เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องถูกรบกวนโดยพวกผู้ชายหยาบกระด้างจำนวนมากรอบๆ บ้านหลังนี้ ฉันเกรงว่าตัวเองจะเป็นภาระ ทั้งที่ฉันควรจะเป็นฝ่ายช่วย แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแย่งทุกอย่างไปจากมือฉันหมด