วันอังคารที่สอง

สภาพอากาศยังคงแย่ แต่ฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป ช่วงเช้าของวันเหล่านี้ ดิงกี้-ดังก์ ไม่ได้ออกไปทำงาน แต่คอยช่วยฉันทำงานบ้าน เขาซุ่มซ่ามและเชื่องช้า และทำจานแตกไปสองสามใบ แต่ฉันไม่กล้าพูดอะไรเลย เพราะสายตาของเขาจะดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน เขาประกาศว่าทันทีที่เส้นทางสัญจรได้ เขาจะหาผู้หญิงมาช่วยงานฉัน เพราะเรื่องแบบนี้จะปล่อยให้ดำเนินต่อไปแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว เขาจินตนาการว่ามันเป็นเพียงความจำเจของงานบ้านที่ทำให้เส้นประสาทของฉันย่ำแย่ลง

เมื่อวานตอนเช้า ฉันกำลังเช็ดจานและดิงกี้-ดังก์กำลังล้างจาน ฉันพบช้อนคันที่สองที่มีคราบไข่ติดอยู่ ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รอยสีเหลืองเล็กน้อยตรงขอบช้อนนั้นกลับทำให้ฉันโกรธขึ้นมาทันที มันกลายเป็นเรื่องใหญ่โต เป็นสัญลักษณ์ของความไร้สามารถอันเลือนรางที่ฉันคงต้องเผชิญไปจนชั่วชีวิต ฉันเหวี่ยงช้อนคันนั้นกลับลงไปในกะละมังล้างจาน จากนั้นฉันก็หันไปหา สามีแล้วตะโกนใส่เขาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของฉันเองว่า พุทโธ่เอ๋ย ล้างให้มันสะอาดๆ ไม่เป็นหรือไง?

ล้างให้มันสะอาดๆ ไม่ได้หรือไง? ฉันคิดว่าฉันถึงกับวิ่งพล่านไปทั่วห้อง และทำตัวเป็น ยัยบ้า ในสายตาของเพอร์ซิวาล เบนสัน อย่างเต็มที่ ดิงกี้-ดังก์ไม่ได้ตอบอะไรฉันเลย เขาเพียงแต่เช็ดมือ หยิบข้าวของ แล้วเดินออกไปข้างนอก ฉันเดาว่าคงไปที่คอกม้า ใบหน้าของเขาซีดเผือดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ฉันรู้สึกเสียใจ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว และการสะอึกสะอื้นของฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไร และมันทำให้ฉันตกใจเมื่อได้นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆ แล้วตระหนักว่า ฉันได้สูญเสียอารมณ์ขันไปเสียแล้ว