วันเสาร์ที่สอง

ฉันรักที่จะเฝ้ามองทุ่งข้าวสาลีในยามที่มันเริ่มเปลี่ยนสี มันพริ้วไหวราวกับท้องทะเลและทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา มันสูงถึงเอวของฉัน และบางครั้งมันก็เคลื่อนไหวขึ้นลงราวกับทรวงอกที่กำลังหายใจอย่างช้าๆ เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ มันจะเปลี่ยนเป็นสีทองบริสุทธิ์แบบโรมันจนทำให้ฉันปวดตา แต่ฉันรักมัน ฉันรู้สึกว่ามันช่างรุ่งโรจน์ และในขณะเดียวกันก็น่าเวทนา—ฉันแทบไม่รู้ว่าเพราะอะไร ฉันไม่สามารถวิเคราะห์ความรู้สึกของตัวเองได้ แต่ทุ่งหญ้าแพรรีนำความสงบอันยิ่งใหญ่มาสู่จิตวิญญาณของฉัน มันช่างมั่งคั่ง เปี่ยมด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ และโอบอ้อมอารี ดูเหมือนมันจะฟูมฟักอยู่ภายใต้ความปรารถนาที่จะให้ ที่จะมอบให้ และที่จะยอมสละทุกสิ่งที่ถูกร้องขอ และมันช่างเงียบสงบเหลือเกิน ดูราวกับเป็นทรวงอกที่ถูกลูบไล้ด้วยลมหายใจของพระเจ้า