วันศุกร์ที่สิบเจ็ด

มันน่าขันที่ได้เห็นเพอร์ซีย์สอนโอลก้า เธอจ้องมองเขา ราวกับว่าเขาเป็นบุรุษผู้สร้างปาฏิหาริย์ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อดั่งหยาดน้ำค้างของเธอเปล่งคำพูดออกมาอย่างช้าๆ และลำคอขาวนวลระหงก็เปล่งเสียงเหล่านั้นออกมาอย่างกังวานและทุลักทุเล ทว่าในความไม่ประสีประสาบางประการนั้น กลับทำให้คำพูดเหล่านั้นดูงดงาม ฉันนั่งเย็บผ้าพลางฟังอยู่ บางครั้งฉันก็เปิดเปียโนแล้วบรรเลงเพลง แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก ฉันดูเหมือนจะอยู่ตรงขอบนอกของเหตุการณ์ที่ดูสำคัญยิ่งใหญ่สำหรับคนอื่นเท่านั้น เมื่อคืนนี้ ตอนที่เพอร์ซีย์บอกว่าเขาคิดจะขายไร่ของเขา ดิงกี้-ดังก์ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะที่เต็มไปด้วยกองกระดาษ แล้วบอกให้เขากอดที่ดินผืนนั้นไว้ให้แน่นเหมือนปลิง แต่เขากลับไม่ได้อธิบายว่าเพราะเหตุใด