บทที่ 12

บทที่ 12 ว่าด้วยเรื่องกษัตริย์เพลลิโนร์ทรงควบม้าตามสตรีและอัศวินผู้พานางจากไป และเรื่องที่สตรีนางหนึ่งขอความช่วยเหลือจากพระองค์ และการที่พระองค์ทรงต่อสู้กับอัศวินสองนายเพื่อสตรีนางนั้น โดยทรงสังหารคนหนึ่งได้ในการจู่โจมครั้งแรก

จากนั้นกษัตริย์เพลลิโนร์ทรงสวมชุดเกราะและขึ้นม้า ควบตามสตรีที่อัศวินผู้นั้นพานำไปอย่างกระชั้นชิด และขณะที่ทรงควบม้าผ่านป่า พระองค์ทอดพระเนตรเห็นหญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่ข้างบ่อน้ำในหุบเขา โดยมีอัศวินผู้บาดเจ็บหนุนตักอยู่ เพลลิโนร์จึงทรงทักทายนาง เมื่อนางรู้สึกตัวจึงร้องตะโกนเสียงดังว่า ช่วยข้าด้วยท่านอัศวิน ขอร้องล่ะในนามของพระคริสต์ กษัตริย์เพลลิโนร์ แต่พระองค์มิได้หยุดรอ ด้วยทรงมุ่งมั่นในภารกิจค้นหาเป็นอย่างยิ่ง และนางยังคงร้องขอความช่วยเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นร้อยครั้ง เมื่อนางเห็นว่าพระองค์จะไม่หยุดรอ จึงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า ขอให้พระองค์ทรงประสบความต้องการความช่วยเหลือเช่นเดียวกับที่นางเป็น และขอให้ทรงรู้สึกถึงสิ่งนั้นก่อนที่จะสิ้นพระชนม์ และดังที่ตำราได้กล่าวไว้ อัศวินผู้บาดเจ็บที่อยู่ตรงนั้นได้สิ้นใจลง ด้วยเหตุนั้นสตรีผู้โศกเศร้าอย่างยิ่งจึงใช้ดาบของเขาปลิดชีพตนเอง ขณะที่กษัตริย์เพลลิโนร์ทรงควบม้าผ่านหุบเขานั้น พระองค์ได้พบกับชายยากจนคนหนึ่งซึ่งเป็นกรรมกร เพลลิโนร์ตรัสถามว่า เจ้าเห็นอัศวินควบม้านำสตรีผู้หนึ่งจากไปหรือไม่ ชายผู้นั้นตอบว่า เห็นพ่ะย่ะค่ะ ข้าพเจ้าเห็นอัศวินผู้นั้นและสตรีผู้โศกเศร้าอย่างยิ่ง และที่หุบเขาเบื้องหน้าท่านจะเห็นกระโจมสองหลัง

มีอัศวินนายหนึ่งในกระโจมนั้นได้ท้าชิงสตรีผู้นั้นจากอัศวินคนดังกล่าว โดยกล่าวว่านางเป็นลูกพี่ลูกน้องใกล้ชิดของตน ดังนั้นเขาจึงไม่อนุญาตให้พานางไปไกลกว่านี้ ทั้งสองจึงเข้าห้ำหั่นกันด้วยเหตุนี้ ฝ่ายหนึ่งกล่าวว่าจะชิงนางมาด้วยกำลัง ส่วนอีกฝ่ายกล่าวว่าตนมีสิทธิ์ในตัวนางเพราะเป็นญาติ และจะพานางกลับไปหาครอบครัว ด้วยเหตุแห่งการทะเลาะวิวาทนี้ เขาจึงปล่อยให้ทั้งสองต่อสู้กัน หากท่านควบม้าต่อไปอีกนิดก็จะพบพวกเขากำลังต่อสู้กันอยู่ และสตรีผู้นั้นถูกทิ้งไว้กับมหาดเล็กสองคนในกระโจม กษัตริย์เพลลิโนร์ตรัสว่า ขอพระเจ้าคุ้มครองเจ้า

เล มอร์เต ดาร์เธอร์: เล่ม 1

เซอร์ โทมัส มาลอรี่

จากนั้นพระองค์ทรงควบม้าอย่างรวดเร็วจนกระทั่งทอดพระเนตรเห็นกระโจมสองหลัง และอัศวินสองท่านที่กำลังต่อสู้กัน พระองค์ทรงควบม้าตรงไปยังกระโจมเหล่านั้นและได้พบกับสตรีผู้เป็นเป้าหมายในการตามหา แล้วตรัสว่า โฉมงาม เจ้าต้องไปกับเรายังราชสำนักของกษัตริย์อาเธอร์ ท่านอัศวิน สองผู้ติดตามที่อยู่กับนางกล่าวว่า ทางโน้นมีอัศวินสองท่านกำลังต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงสตรีผู้นี้ ขอท่านจงไปที่นั่นและห้ามปรามพวกเขาให้ตกลงกันให้ได้เสียก่อน แล้วท่านจึงจะพานางไปได้ตามปรารถนา ท่านกล่าวได้ถูกต้องแล้ว กษัตริย์เพลลิโนร์ตรัส แล้วพระองค์ก็ทรงควบม้าเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองเพื่อห้ามปราม และตรัสถามถึงสาเหตุที่พวกเขาต่อสู้กัน ท่านอัศวิน อัศวินท่านหนึ่งกล่าว ข้าจะบอกท่าน สตรีผู้นี้เป็นญาติสนิทของข้า เป็นบุตรสาวของป้าข้า และเมื่อข้าได้ยินนางคร่ำครวญว่าต้องอยู่กับเขาโดยไม่เต็มใจ ข้าจึงได้ท้าประลองเพื่อต่อสู้กับเขา ท่านอัศวิน อัศวินอีกท่านหนึ่งซึ่งมีนามว่า ฮอนต์ซเลค แห่งเวนท์แลนด์ กล่าวว่า ข้าได้สตรีผู้นี้มาด้วยความสามารถในการรบของข้าในวันนี้ ณ ราชสำนักของอาเธอร์ สิ่งที่ท่านกล่าวมานั้นไม่เป็นความจริง กษัตริย์เพลลิโนร์ตรัส เพราะท่านบุกเข้ามาอย่างกะทันหันในขณะที่เรากำลังร่วมงานเลี้ยงฉลอง และชิงตัวสตรีผู้นี้ไปก่อนที่ใครจะทันตั้งตัวได้

ดังนั้นจึงเป็นภารกิจของข้าที่จะนำนางกลับมาพร้อมกับพวกท่านทั้งสอง มิเช่นนั้นผู้ใดผู้หนึ่งในพวกเราต้องทิ้งร่างไว้ในสมรภูมิ ดังนั้นสตรีผู้นี้จะต้องไปกับข้า มิเช่นนั้นข้าจะยอมตาย เพราะข้าได้ให้คำมั่นสัญญาไว้กับกษัตริย์อาเธอร์ ดังนั้นจงเลิกต่อสู้กันเสีย เพราะในเวลานี้ไม่มีใครในพวกท่านที่จะได้นางไป และหากพวกท่านปรารถนาจะสู้เพื่อนาง ก็จงมาสู้กับข้า และข้าจะเป็นผู้ปกป้องนางเอง ตกลง อัศวินทั้งสองกล่าว ท่านจงเตรียมตัวให้พร้อมเถิด แล้วเราจะจู่โจมท่านด้วยกำลังทั้งหมดที่มี และในขณะที่กษัตริย์เพลลิโนร์ทรงกำลังจะบังคับม้าถอยห่างจากพวกเขา เซอร์ฮอนต์ซเลคก็ได้ใช้ดาบฟันม้าของพระองค์จนทะลุและกล่าวว่า

บัดนี้ท่านก็ต้องลงมาเดินเท้าเหมือนกับพวกเราแล้ว เมื่อกษัตริย์เพลลิโนร์ทอดพระเนตรเห็นว่าม้าของพระองค์ถูกสังหาร พระองค์ทรงกระโดดลงจากหลังม้าอย่างแผ่วเบาแล้วชักดาบออกมา พร้อมกับยกโล่ขึ้นกำบังเบื้องหน้าและตรัสว่า อัศวิน จงรักษาศีรษะของเจ้าไว้ให้ดี เพราะเจ้าจะต้องโดนฟาดเป็นการตอบแทนที่สังหารม้าของข้า แล้วกษัตริย์เพลลิโนร์ก็ทรงฟันลงบนหมวกเหล็กของเขาอย่างแรงจนศีรษะแยกออกลงมาถึงคาง จนเขาล้มลงสิ้นใจบนพื้นดิน