บทที่ 15

บทที่ 15 ว่าด้วยเรื่องที่เซอร์ลานเซล็อตเข้าไปในโบสถ์อันตราย และได้ชิ้นส่วนผ้ากับดาบมาจากศพที่นั่น

เมื่อเซอร์ลานเซล็อตออกเดินทางจนมาถึงโบสถ์อันตราย เขาก็ลงจากหลังม้าและผูกม้าไว้กับประตูเล็กๆ ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่บริเวณลานโบสถ์ เขาก็เห็นโล่ที่วิจิตรและล้ำค่าจำนวนมากวางคว่ำหงายอยู่ด้านหน้าโบสถ์ ซึ่งโล่หลายใบนั้นเซอร์ลานเซล็อตเคยเห็นอัศวินถือครองมาก่อน พร้อมกันนั้นเขาเห็นอัศวินร่างยักษ์สามสิบตนยืนอยู่ข้างกาย ซึ่งแต่ละตนสูงกว่ามนุษย์คนใดที่เขาเคยพบเห็นถึงหนึ่งหลา และอัศวินเหล่านั้นต่างแยกเขี้ยวขู่คำรามใส่เซอร์ลานเซล็อต เมื่อเขาเห็นสีหน้าของพวกนั้นก็เกิดความหวั่นเกรงยิ่งนัก จึงยกโล่ขึ้นกำบังเบื้องหน้าและชักดาบเตรียมพร้อมสำหรับศึกสงคราม

ส่วนพวกนั้นล้วนสวมชุดเกราะสีดำสนิท พร้อมด้วยโล่และดาบที่ชักออกมาเตรียมพร้อมแล้ว และเมื่อเซอร์ลานเซล็อตพยายามจะเดินฝ่าพวกเขาไป พวกเขากลับหลีกทางให้เขาทุกทิศทาง ทำให้เขากลับมามีความกล้าและก้าวเข้าไปในโบสถ์ ภายในนั้นเขาไม่เห็นแสงสว่างใดนอกจากตะเกียงสลัวๆ ที่จุดไว้ และแล้วเขาก็สังเกตเห็นศพที่ถูกคลุมด้วยผ้าไหม เซอร์ลานเซล็อตจึงก้มลงตัดผ้าผืนนั้นออกมาชิ้นหนึ่ง ทันใดนั้นเขารู้สึกราวกับว่าแผ่นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ซึ่งทำให้เขาตกใจกลัว จากนั้นเขาเห็นดาบเล่มงามเล่มหนึ่งวางอยู่ข้างอัศวินผู้ล่วงลับ เขาจึงหยิบดาบนั้นมาไว้ในมือและรีบออกจากโบสถ์ไป

ทันทีที่เขากลับมายังลานโบสถ์ อัศวินทั้งหมดก็พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงดุดันว่า อัศวินเซอร์ลานเซล็อต จงวางดาบเล่มนั้นลงเสีย มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องตาย เซอร์ลานเซล็อตตอบว่า ไม่ว่าข้าจะอยู่หรือตาย เจ้าจะไม่มีวันได้มันคืนไปโดยง่าย ดังนั้นจงสู้เพื่อแย่งชิงมันหากเจ้าปรารถนา แล้วเขาก็เดินฝ่าพวกนั้นออกไป และเมื่อพ้นลานโบสถ์ เขาก็พบกับหญิงสาวผู้เลอโฉมนางหนึ่ง นางกล่าวว่า เซอร์ลานเซล็อต จงทิ้งดาบเล่มนั้นไว้เบื้องหลัง มิเช่นนั้นท่านจะต้องตายเพราะมัน ข้าจะไม่ทิ้งมันเด็ดขาด เซอร์ลานเซล็อตตอบ ไม่ว่าจะด้วยข้อตกลงใดก็ตาม ไม่นะนางกล่าว หากท่านทิ้งดาบเล่มนั้น ท่านจะไม่มีวันได้พบพระนางกวินิเวียร์อีกเลย ถ้าเช่นนั้นข้าคงเป็นคนโง่เขลาหากยอมทิ้งดาบเล่มนี้ ลานเซล็อตกล่าว

บัดนี้ ท่านอัศวินผู้สูงศักดิ์ หญิงสาวกล่าว ข้าขอให้ท่านจุมพิตข้าเพียงครั้งเดียวเถิด ไม่ เซอร์ลานเซล็อตตอบ ขอพระเจ้าทรงคุ้มครองข้าให้พ้นจากสิ่งนั้น หญิงสาวกล่าวว่า ถ้าท่านจุมพิตข้า ชีวิตของท่านคงสิ้นสุดลงในบัดนี้ แต่ทว่า บัดนี้ข้าได้สูญเสียความพยายามทั้งหมดไปเสียแล้ว เพราะข้าจัดเตรียมโบสถ์แห่งนี้ไว้เพื่อท่านและเพื่อเซอร์กาวิน ครั้งหนึ่งเซอร์กาวินเคยเข้ามาที่นี่ และในตอนนั้นเขาได้ต่อสู้กับอัศวินที่นอนตายอยู่ในโบสถ์นั่น คือเซอร์กิลเบิร์ตผู้เป็นลูกนอกสมรส และในครานั้นเขาได้ฟันมือซ้ายของเซอร์กิลเบิร์ตผู้เป็นลูกนอกสมรสจนขาด และเซอร์ลานเซล็อต

บัดนี้ข้าจะบอกท่านว่า ข้ารักท่านมาตลอดเจ็ดปีนี้ แต่คงไม่มีสตรีใดได้รับความรักจากท่านนอกจากพระนางกวินิเวียร์ ทว่าในเมื่อข้าไม่สามารถทำให้ท่านมีความสุขด้วยการมีชีวิตอยู่ ข้าจึงไม่เหลือความสุขใดในโลกนี้อีกนอกจากการได้ครอบครองร่างที่ไร้วิญญาณของท่าน ข้าจะชโลมน้ำมันหอมและปรนนิบัติร่างนั้น และเก็บรักษาไว้ตลอดชั่วชีวิต ข้าจะโอบกอดและจุมพิตท่านทุกวัน เพื่อเป็นการเย้ยหยันพระนางกวินิเวียร์ ท่านพูดได้ดีทีเดียว เซอร์ลานเซล็อตกล่าว ขอพระเยซูทรงปกป้องข้าให้พ้นจากเล่ห์กลอันแยบยลของท่าน

จากนั้นเขาก็ขึ้นม้าและจากนางไป และตามที่บันทึกไว้ เมื่อเซอร์ลานเซล็อตจากไป นางโศกเศร้าเสียใจอย่างยิ่งจนสิ้นใจภายในสิบสี่คืน นางมีนามว่าเฮลลาเวสผู้ใช้เวทมนตร์ เลดี้แห่งปราสาทนิกรามอส

ต่อมา เซอร์ลันเซล็อตได้พบกับหญิงสาวผู้เป็นน้องสาวของเซอร์เมลิออต และเมื่อนางเห็นเขา นางก็ปรบมือและร้องไห้ด้วยความยินดี จากนั้นทั้งสองจึงควบม้าไปยังปราสาทแห่งหนึ่งในบริเวณนั้นซึ่งเป็นที่พักรักษาตัวของเซอร์เมลิออต ทันทีที่เซอร์ลันเซล็อตเห็นเขา เขาก็จำได้ทันที ทว่าเซอร์เมลิออตนั้นมีใบหน้าซีดเผือดราวกับผืนดินเพราะการเสียเลือด เมื่อเซอร์เมลิออตเห็นเซอร์ลันเซล็อต เขาก็คุกเข่าลงและร้องตะโกนก้องว่า โอ ท่านเซอร์ลันเซล็อต โปรดช่วยข้าด้วย! เซอร์ลันเซล็อตจึงกระโดดเข้าไปหาและใช้ดาบของเซอร์กิลเบิร์ตแตะที่บาดแผลของเขา

จากนั้นเขาจึงใช้เศษผ้าเปื้อนเลือดที่เคยพันกายเซอร์กิลเบิร์ตเช็ดบาดแผลนั้น และในทันใดนั้น เซอร์เมลิออตก็กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ทั้งสองจึงมีความสุขยิ่งนัก และพวกเขาต่างปรนนิบัติให้ความรื่นรมย์แก่เซอร์ลันเซล็อตอย่างเต็มกำลัง จนกระทั่งรุ่งเช้า เซอร์ลันเซล็อตจึงขอตัวลา และกำชับให้เซอร์เมลิออตเร่งเดินทางไปยังราชสำนักของท่านลอร์ดอาเธอร์ เพราะใกล้จะถึงเทศกาลเพนเทคอสต์แล้ว และด้วยพระคุณของพระเจ้า ท่านจะได้พบข้าที่นั่น แล้วทั้งสองก็แยกย้ายจากกัน