บทที่ 30

บทที่ 30 เรื่องราวที่เซอร์ทริสทรามกลับไปสู้กับฝ่ายกษัตริย์อาเธอร์ เพราะเขาเห็นเซอร์พาโลมิเดสอยู่ในฝ่ายนั้น

ครั้นถึงรุ่งเช้า เซอร์พาโลมิเดสก็เดินทางกลับมาจากกษัตริย์นอร์ทกาลิส และควบม้ามายังฝั่งของกษัตริย์อาเธอร์ ซึ่งมีกษัตริย์คาราโดส กษัตริย์แห่งไอร์แลนด์ ญาติของเซอร์ลันเซล็อต และญาติของเซอร์กาเวนอยู่ด้วย เซอร์พาโลมิเดสจึงส่งหญิงสาวผู้ที่เขาเคยส่งไปตามหาเซอร์ทริสทรามในยามที่เขาเสียสติอยู่ในป่า ให้ไปหาเซอร์ทริสทราม และหญิงสาวผู้นี้ได้ถามเซอร์ทริสทรามว่าเขาเป็นใครและชื่ออะไร

สำหรับเรื่องนั้น เซอร์ทริสทรามกล่าวว่า จงบอกเซอร์พาโลมิเดสว่า ท่านจะไม่มีวันรู้จนกว่าข้าพเจ้าจะหักหอกใส่เขาครบสองเล่ม แต่จงบอกเขาเพียงว่า ข้าพเจ้าคืออัศวินคนเดียวกับที่เขาตีจนตกม้าในการประลองเมื่อวานเย็น และจงบอกเขาให้ชัดแจ้งว่า ไม่ว่าเซอร์พาโลมิเดสจะอยู่ฝ่ายใด ข้าพเจ้าจะอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเขาเสมอ

เลอ มอร์ท ดาร์เธอร์: เล่ม 1

เซอร์ โทมัส เมลอรี่

“ท่านเจ้าคะ” หญิงสาวกล่าว “ขอให้ท่านโปรดเข้าใจว่า เซอร์ พาโลไมเดส จะอยู่ฝ่ายพระเจ้าอาเธอร์ ซึ่งเป็นที่รวมของเหล่าอัศวินผู้สูงส่งที่สุดในโลก” “ในพระนามของพระเจ้า” เซอร์ ทริสทราม กล่าว “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะอยู่ฝ่ายกษัตริย์แห่งนอร์ธกาลิส เพราะเซอร์ พาโลไมเดส จะอยู่ฝ่ายพระเจ้าอาเธอร์ มิเช่นนั้นข้าคงไม่ทำเช่นนี้หากมิใช่เพื่อเขา” ดังนั้น เมื่อพระเจ้าอาเธอร์เสด็จมาถึง พวกเขาก็เป่าแตรสัญญาณเริ่มการรบในทุ่งกว้าง และแล้วการต่อสู้ครั้งใหญ่ก็อุบัติขึ้น กษัตริย์คาราโดสทรงเข้าประจัญบานกับกษัตริย์แห่งร้อยอัศวิน และในครานั้นกษัตริย์คาราโดสทรงตกจากหลังม้า

จากนั้นจึงเกิดการตะลุมบอนและโหมบุกเข้าใส่ และในขณะนั้นเองเหล่าอัศวินของพระเจ้าอาเธอร์ก็รุกคืบเข้ามา และผลักดันเหล่าอัศวินของกษัตริย์แห่งนอร์ธกาลิสให้ถอยร่นไป

จากนั้น เซอร์ ทริสทราม ก็บุกเข้ามา และเริ่มโจมตีอย่างดุดันและทรงพลังเสียจนไม่มีผู้ใดต้านทานเขาได้ และเซอร์ ทริสทราม ก็คงความเก่งกล้าเช่นนั้นอยู่เป็นเวลานาน จนท้ายที่สุด เซอร์ ทริสทราม ก็ตกอยู่ท่ามกลางกลุ่มอัศวินของกษัตริย์แบน และถูกรุมล้อมด้วย เซอร์ บอร์ส เด กานิส, เซอร์ เอคเตอร์ เด มาริส, เซอร์ บลามอร์ เด กานิส และอัศวินอีกหลายท่าน ทว่าเซอร์ ทริสทราม ก็ฟาดฟันทั้งซ้ายและขวา จนเหล่าท่านลอร์ดและเลดี้ทั้งหลายต่างกล่าวขวัญถึงวีรกรรมอันสูงส่งของเขา แต่ในท้ายที่สุด เซอร์ ทริสทราม คงจะต้องเป็นฝ่ายปราชัยหากมิใช่เพราะกษัตริย์แห่งร้อยอัศวินทรงประทับอยู่ ณ ที่นั้น แล้วพระองค์ก็ทรงนำเหล่าบริวารเข้ามาช่วยชีวิตเซอร์ ทริสทราม และพาเขาออกห่างจากเหล่าอัศวินผู้ถือโล่แห่งคอร์นวอลล์

จากนั้น เซอร์ ทริสทราม ก็เหลือบเห็นกลุ่มอัศวินอีกกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมา ซึ่งมีอัศวินรวมตัวกันอยู่สี่สิบท่าน โดยมีเซอร์ เคย์ ผู้ดูแลพระราชวังเป็นผู้นำ เซอร์ ทริสทราม จึงควบม้าบุกเข้าไปท่ามกลางพวกเขา และฟาดฟันจนเซอร์ เคย์ ตกจากหลังม้า แล้วเขาก็เข้าจู่โจมเหล่าอัศวินเหล่านั้น ประดุจดั่งสุนัขเกรย์ฮาวด์ที่ไล่ล่าฝูงกระต่าย

จากนั้น เซอร์ลอนเซล็อตได้พบกับอัศวินผู้หนึ่งซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะ

“ท่านเซอร์” เซอร์ลอนเซล็อตเอ่ย “ใครกันที่ทำให้ท่านบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้” อัศวินผู้นั้นตอบว่า “ท่านเซอร์ เป็นอัศวินผู้ถือโล่สีดำ ข้าขอสาปแช่งช่วงเวลาที่ข้าได้พบกับเขา เพราะเขาคือปีศาจมิใช่มนุษย์” ดังนั้น เซอร์ลอนเซล็อตจึงจากเขามาและคิดที่จะไปพบกับเซอร์ทริสทราม เขาจึงควบม้าโดยชักดาบไว้ในมือเพื่อตามหาเซอร์ทริสทราม และแล้วเขาก็เหลือบเห็นเซอร์ทริสทรามกำลังโจนทะยานไปทั่ว และทุกครั้งที่ฟาดฟัน เซอร์ทริสทรามเกือบจะล้มอัศวินลงได้ในทุกครา “โอ้ พระเยซูเจ้าทรงเมตตา!”

องค์กษัตริย์ตรัส “นับตั้งแต่ครั้งที่ข้าถืออาวุธ ข้าไม่เคยเห็นอัศวินผู้ใดกระทำการรบได้อย่างน่าอัศจรรย์เช่นนี้” และหากข้าเข้าจู่โจมอัศวินผู้นี้ เซอร์ลอนเซล็อตรำพึงกับตนเอง ข้าคงจะนำความอัปยศมาสู่ตนเอง ด้วยเหตุนั้น เซอร์ลอนเซล็อตจึงเก็บดาบเข้าฝัก จากนั้นกษัตริย์ผู้มีอัศวินร้อยนายพร้อมด้วยอัศวินอีกหนึ่งร้อยนายจากนอร์ทเวลส์ ก็เข้าจู่โจมญาติของเซอร์ลอนเซล็อตทั้งยี่สิบคน อัศวินทั้งยี่สิบนั้นเกาะกลุ่มกันแน่นดุจฝูงหมูป่า และไม่มีผู้ใดทอดทิ้งกัน และเมื่อเซอร์ทริสทรามได้เห็นความสง่างามของอัศวินทั้งยี่สิบนี้ เขาก็ประหลาดใจในวีรกรรมอันยอดเยี่ยม เพราะเขาเห็นได้จากท่วงท่าและระเบียบวินัยว่า พวกเขายอมตายดีกว่าจะหนีออกจากสนามรบ “โอ้ พระเยซูเจ้า”

เซอร์ทริสทรามกล่าว “ผู้ที่มีอัศวินผู้สูงศักดิ์เช่นนี้เป็นญาติ ย่อมต้องมีความกล้าหาญและเปี่ยมด้วยทักษะการรบ และผู้นำและผู้ปกครองของพวกเขาคงจะเป็นบุรุษผู้สูงศักดิ์เช่นกัน” ซึ่งเขาหมายถึงเซอร์ลอนเซล็อต ดู เลค เมื่อเซอร์ทริสทรามเฝ้ามองพวกเขาอยู่นาน เขาก็รู้สึกละอายที่เห็นอัศวินสองร้อยนายรุมกระหน่ำอัศวินเพียงยี่สิบคน ดังนั้น เซอร์ทริสทรามจึงควบม้าไปยังกษัตริย์ผู้มีอัศวินร้อยนายแล้วกล่าวว่า “ท่านเซอร์ โปรดหยุดการต่อสู้กับอัศวินยี่สิบคนนั้นเถิด เพราะท่านจะมิได้รับเกียรติยศใดจากการรบครั้งนี้ ในเมื่อท่านมีจำนวนมากและพวกเขามีน้อยนิด และท่านจงรู้เถิดว่าพวกเขาจะไม่ยอมออกจากสนามรบ ข้าเห็นได้จากสีหน้าและท่าทางของพวกเขา และท่านจะมิได้รับเกียรติยศใดเลยหากท่านสังหารพวกเขา

ดังนั้นโปรดหยุดการต่อสู้กับพวกเขาเถิด เพราะเพื่อเพิ่มพูนเกียรติยศของข้า ข้าจะควบม้าไปยังอัศวินยี่สิบคนนั้นและช่วยเหลือพวกเขาด้วยพละกำลังและอำนาจทั้งหมดที่ข้ามี” “หามิได้” กษัตริย์ผู้มีอัศวินร้อยนายตรัส “ท่านจะทำเช่นนั้นมิได้ บัดนี้ข้าเห็นความกล้าหาญและความสุภาพของท่านแล้ว ข้าจะถอนอัศวินของข้าออกไปตามความประสงค์ของท่าน เพราะอัศวินที่ดีย่อมเกื้อกูลอัศวินด้วยกัน และผู้ที่มีใจเสมอกันย่อมดึงดูดเข้าหากัน”