บทที่ ๔๑

บทที่ ๔๑ ว่าด้วยเรื่องที่เซอร์ลาโมแรคสังหารเซอร์ฟรอล และการต่อสู้อย่างมีเกียรติกับเซอร์เบลเลียนซ์ผู้เป็นพี่ชาย

ต่อมาภายในสองสามวัน เซอร์ลาโมแรคได้พบอัศวินผู้หนึ่งกำลังหลับใหลอยู่ข้างบ่อน้ำ โดยมีเลดี้ของเขานั่งเฝ้าปลุกอยู่ข้างๆ ในขณะนั้นเองเซอร์กาวินได้ผ่านมาและฉุดเลดี้ของอัศวินผู้นั้นขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายสไควร์ของตน เซอร์ลาโมแรคจึงควบม้าตามเซอร์กาวินไปและกล่าวว่า เซอร์กาวิน จงหันกลับมาเถิด แล้วเซอร์กาวินจึงกล่าวว่า ท่านจะทำอะไรข้าหรือ เพราะข้าเป็นหลานของกษัตริย์อาเธอร์ ท่านตอบว่า เพราะเหตุนั้นข้าจึงจะละเว้นท่าน มิเช่นนั้นเลดี้ผู้นี้ต้องอยู่กับข้า หรือไม่ท่านก็ต้องประลองทวนกับข้า เซอร์กาวินจึงหันกลับและพุ่งหอกเข้าใส่ผู้ที่ครอบครองเลดี้ผู้นั้น

ทว่าอัศวินผู้นั้นใช้พละกำลังอันมหาศาลฟาดเซอร์กาวินจนล้มลง และนำตัวเลดี้ไป เซอร์ลาโมแรคเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงรำพึงกับตนเองว่า หากข้าไม่ล้างแค้นให้สหายผู้นี้ เขาคงจะนำเรื่องเสื่อมเสียไปเล่าขานในราชสำนักของกษัตริย์อาเธอร์ จากนั้นเซอร์ลาโมแรคจึงย้อนกลับไปท้าประลองทวนกับอัศวินผู้นั้น โดยกล่าวว่า ท่าน ข้าพร้อมแล้ว ทั้งสองจึงเข้าปะทะกันด้วยกำลังทั้งหมดที่มี และในที่นั้นเอง เซอร์ลาโมแรคได้ฟาดอัศวินผู้นั้นทะลุทั้งสองข้างจนล้มลงสิ้นใจบนพื้นดิน

จากนั้นเลดี้ผู้นั้นจึงควบม้าไปหาพี่ชายของอัศวินผู้นั้นซึ่งมีนามว่า เบลเลียนซ์ เล ออร์กูลัส ผู้พำนักอยู่ใกล้บริเวณนั้น และบอกเล่าเรื่องที่น้องชายของเขาถูกสังหาร เขาอุทานว่า อนิจจา ข้าจะล้างแค้นให้ได้ เขาจึงขึ้นม้าและสวมชุดเกราะ และในเวลาไม่นานเขาก็ตามทันเซอร์ลาโมแรค แล้วสั่งว่า จงหันกลับมาและปล่อยเลดี้ผู้นั้นเสีย เพราะข้ากับท่านต้องเริ่มเกมการต่อสู้ครั้งใหม่ เนื่องจากท่านได้สังหารเซอร์ฟรอลน้องชายของข้า ผู้ซึ่งเป็นอัศวินที่เก่งกาจกว่าท่านมาก เซอร์ลาโมแรคตอบว่า อาจจะเป็นเช่นนั้น

แต่ในสมรภูมิวันนี้ ข้าคือผู้ที่เหนือกว่า ทั้งสองจึงควบม้าเข้าหากันจนตกจากหลังม้า ต่างฝ่ายต่างพลิกโล่และชักดาบออกมาต่อสู้กันอย่างดุเดือดสมกับเป็นอัศวินผู้สูงศักดิ์เป็นเวลาสองชั่วโมง เมื่อนั้นเซอร์เบลเลียนซ์จึงขอให้เขาบอกชื่อของตน เขาตอบว่า ท่าน ข้ามีนามว่า เซอร์ลาโมแรค เด กาลิส เซอร์เบลเลียนซ์อุทานว่า อา ท่านคือคนที่ข้าเกลียดชังที่สุดในโลก เพราะข้าต้องสังหารลูกๆ ของตนเองเพื่อท่าน ในขณะที่ข้าได้ช่วยชีวิตท่านไว้ และบัดนี้ท่านยังสังหารเซอร์ฟรอลน้องชายของข้า อนิจจา ข้าจะปรองดองกับท่านได้อย่างไร

ดังนั้นจงป้องกันตัวให้ดี เพราะท่านต้องตาย ไม่มีหนทางอื่นใดอีกแล้ว เซอร์ลาโมแรคกล่าวว่า อนิจจา ท่านควรจะรู้จักข้าให้ดี เพราะท่านคือผู้ที่ทำเพื่อข้ามากที่สุด แล้วเซอร์ลาโมแรคก็คุกเข่าลงและขอความเมตตาจากเขา เซอร์เบลเลียนซ์กล่าวว่า จงลุกขึ้น มิเช่นนั้นข้าจะสังหารท่านในขณะที่ท่านคุกเข่าอยู่นี่แหละ เซอร์ลาโมแรคตอบว่า ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น เพราะข้าจะยอมจำนนต่อท่าน มิใช่เพราะข้าเกรงกลัวท่านหรือพละกำลังของท่าน แต่เป็นเพราะความดีของท่านที่ทำให้ข้าไม่อาจทำร้ายท่านได้

ดังนั้นข้าขอวิงวอนท่านในนามของพระเจ้าและเกียรติแห่งอัศวิน โปรดให้อภัยในทุกสิ่งที่ข้าได้ล่วงเกินท่านด้วยเถิด เบลเลียนซ์กล่าวว่า อนิจจา เลิกคุกเข่าเสีย มิเช่นนั้นข้าจะสังหารท่านโดยปราศจากความเมตตา

เลอ มอร์เต ดาร์เธอร์: เล่ม 1

เซอร์ โธมัส เมโลรี

จากนั้นพวกเขาก็หวนกลับเข้าสู่การต่อสู้และต่างฝ่ายต่างสร้างบาดแผลให้แก่กัน จนพื้นดินที่พวกเขาประจัญบานนั้นนองไปด้วยเลือด ในที่สุดเซอร์เบลเลียนซ์ก็ถอยร่นออกมาและทรุดตัวลงอย่างแผ่วเบาบนเนินเขาเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง ด้วยว่าเขาอ่อนแรงจากการเสียเลือดจนไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้ เมื่อนั้นเซอร์ลาโมแรคจึงโยนโล่ไว้ที่หลังแล้วถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เซอร์เบลเลียนซ์ตอบว่า ข้าสบายดี อ้า ท่านข้าจะขอแสดงความเมตตาต่อท่านในยามที่ท่านทุกข์ยากเช่นนี้ อ้า อัศวินเซอร์เบลเลียนซ์ เซอร์ลาโมแรคกล่าว ท่านช่างเขลาเหลือเกิน เพราะหากข้าได้เปรียบท่านดังที่ท่านได้เปรียบข้า ข้าคงสังหารท่านไปแล้ว

ทว่าความสุภาพของท่านนั้นช่างดีงามและกว้างขวางนัก จนข้าจำต้องให้อภัยในเจตนาร้ายของตน จากนั้นเซอร์ลาโมแรคก็คุกเข่าลง และเริ่มปลดเครื่องป้องกันของเบลเลียนซ์ออกก่อน แล้วจึงปลดของตนเอง จากนั้นทั้งสองก็จุมพิตกันด้วยน้ำตาที่ไหลนอง แล้วเซอร์ลาโมแรคก็นำทางเซอร์เบลเลียนซ์ไปยังอาศรมที่อยู่ใกล้เคียง และที่นั่นเซอร์ลาโมแรคไม่ยอมห่างจากเบลเลียนซ์จนกว่าเขาจะหายดี แล้วทั้งสองก็สาบานร่วมกันว่า จะไม่มีผู้ใดต่อสู้กับอีกฝ่ายอีกต่อไป ดังนั้นเซอร์ลาโมแรคจึงจากไปและมุ่งหน้าสู่ราชสำนักของกษัตริย์อาเธอร์

ณ ที่นี้ เราขอจบเรื่องราวของเซอร์ลาโมแรคและเซอร์ทริสทราม และเริ่มต้นประวัติของ ลา โคต มาเล ไทล์

เล่มที่ 9