ตอนที่ 5: CHAPTER II. (part 2)

“คุณเห็นไหมคะว่าเราคิดต่างกันแค่ไหน เซอร์เจมส์ ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงที่ขี่ม้าเก่งเลิศเลอ ดังนั้นฉันคงไม่มีทางเป็นกุลสตรีในแบบที่คุณวาดฝันไว้ได้หรอกค่ะ” โดโรเธียตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและห้วนสั้น พลางมองตรงไปข้างหน้า ท่าทางของเธอในตอนนั้นดูคล้ายเด็กหนุ่มรูปงาม ซึ่งช่างตัดกับท่าทีเอาอกเอาใจและสุภาพอ่อนโยนของผู้ที่กำลังตามจีบเธออย่างน่าขัน

“ผมอยากรู้จังว่าอะไรทำให้คุณตัดสินใจใจร้ายกับตัวเองแบบนี้ เป็นไปไม่ได้หรอกที่คุณจะมองว่าการขี่ม้าเป็นเรื่องที่ผิด”

“เป็นไปได้ค่ะ ที่ฉันจะมองว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมสำหรับฉัน”

“โอ้ เพราะอะไรหรือครับ” เซอร์เจมส์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเชิงตัดพ้อ

ขณะนั้น คุณคาซอบอนเดินถือถ้วยน้ำชามาที่โต๊ะและยืนฟังอยู่พอดี

“เราไม่ควรซักไซ้ถึงเหตุผลส่วนตัวกันมากเกินไปหรอกครับ” เขาแทรกขึ้นด้วยท่าทางสุขุมตามแบบฉบับของตน “คุณบรูคทราบดีว่าเหตุผลบางอย่างมักจะดูอ่อนแรงลงเมื่อต้องพูดออกมา เหมือนกับกลิ่นหอมที่ถูกเจือจางด้วยอากาศรอบตัว เราควรปล่อยให้เมล็ดพันธุ์ที่กำลังเติบโตได้อยู่ในที่ร่มจะดีกว่า”

โดโรเธียหน้าแดงด้วยความยินดีและมองผู้พูดด้วยความซาบซึ้ง สำหรับเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้คือคนที่เข้าใจโลกภายในอันสูงส่ง เป็นคนที่เธอสามารถสื่อสารทางจิตวิญญาณด้วยได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสามารถใช้ความรู้ที่กว้างขวางมาอธิบายหลักการต่างๆ ให้กระจ่างชัด เป็นผู้ที่มีความรู้ลึกซึ้งจนดูเหมือนว่าทุกสิ่งที่เขาเชื่อนั้นมีหลักฐานพิสูจน์ได้เสมอ

ข้อสรุปของโดโรเธียอาจดูเกินจริงไปบ้าง แต่ในความเป็นจริงแล้ว ชีวิตในทุกยุคสมัยคงดำเนินต่อไปไม่ได้หากปราศจากการด่วนสรุปในลักษณะนี้ ซึ่งช่วยให้การแต่งงานในสังคมที่ซับซ้อนเป็นเรื่องง่ายขึ้น ใครเล่าจะสามารถแยกแยะรายละเอียดอันแสนเปราะบางของความสัมพันธ์ในช่วงก่อนแต่งงานได้อย่างถี่ถ้วนทุกกระเบียดนิ้ว?

“แน่นอนครับ” เซอร์เจมส์ผู้แสนดีกล่าว “ผมจะไม่คะยั้นคะยอให้คุณบรูคบอกเหตุผลในสิ่งที่เธออยากจะเก็บไว้เป็นความลับ ผมมั่นใจว่าเหตุผลของเธอต้องเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมแน่นอน”

เขาไม่ได้รู้สึกหึงหวงเลยที่เห็นโดโรเธียมองคุณคาซอบอนด้วยความสนใจ เพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่าหญิงสาวที่เขากำลังวางแผนจะขอแต่งงานจะไปสนใจชายวัยใกล้ห้าสิบที่วันๆ จมอยู่กับกองหนังสือ ยกเว้นเสียแต่ว่าเธอจะมองเขาในเชิงศรัทธา เหมือนมองนักบวชผู้มีชื่อเสียงสักคน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าโดโรเธียเริ่มสนทนากับคุณคาซอบอนเรื่องคณะสงฆ์โวโดอิส (Vaudois clergy) เซอร์เจมส์จึงหันไปหาซีเลียและชวนคุยเรื่องพี่สาวของเธอ เขาพูดถึงบ้านในเมืองและถามว่าโดโรเธียไม่ชอบลอนดอนหรือ เมื่ออยู่ห่างจากพี่สาว ซีเลียก็พูดคุยได้อย่างเป็นธรรมชาติ เซอร์เจมส์จึงคิดในใจว่าคุณหนูบรูคคนน้องนี้ทั้งน่ารักและอัธยาศัยดี แม้จะไม่ฉลาดหรือมีไหวพริบกว่าพี่สาวอย่างที่บางคนพยายามอ้างก็ตาม เขารู้สึกว่าตนเองได้เลือกคนที่เหนือกว่าในทุกด้าน และโดยธรรมชาติของผู้ชาย ย่อมอยากได้สิ่งที่ดีที่สุด ใครจะไปยอมเป็นชายโสดที่โง่เขลาถึงขั้นแสร้งทำเป็นไม่ต้องการสิ่งที่ดีที่สุดกันเล่า