ตอนที่ 33: CHAPTER XVI. (part 3)

น่าสงสารไลดเกต หรือจะบอกว่าน่าสงสารโรซามอนด์ดีล่ะ เพราะทั้งคู่ต่างใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่อีกฝ่ายไม่เคยล่วงรู้เลย ไลดเกตไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าเขากลายเป็นหัวข้อที่โรซามอนด์เฝ้าครุ่นคิดถึงอย่างจดจ่อ สำหรับเธอแล้ว เรื่องการแต่งงานไม่ใช่เรื่องไกลตัว และเธอก็ไม่มีตำราพยาธิวิทยาเล่มไหนมาดึงความสนใจไปจากนิสัยชอบคิดวนเวียน—การนำเอาสายตา คำพูด และท่าทางต่างๆ มาฉายซ้ำในใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่เด็กสาวส่วนใหญ่ชอบทำ ไลดเกตไม่ได้ตั้งใจจะมองหรือพูดกับเธอเกินกว่าระดับความชื่นชมตามมารยาทที่ผู้ชายพึงมีต่อหญิงสาวสวย แม้แต่ตอนที่เขาประทับใจในเสียงดนตรีของเธอ เขาก็แทบจะเก็บความรู้สึกไว้เงียบๆ เพราะกลัวว่าการบอกว่าเขาทึ่งในความสามารถของเธอจะดูเป็นการเสียมารยาท

แต่สำหรับโรซามอนด์ เธอเก็บทุกรายละเอียด ทั้งสายตาและคำพูด แล้วนำมาตีความว่าเป็นจุดเริ่มต้นของนิยายรักที่เธอวาดฝันไว้ ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้จะยิ่งมีค่ามากขึ้นเมื่อเรื่องราวดำเนินไปสู่จุดสูงสุด ในนิยายของโรซามอนด์ เธอไม่จำเป็นต้องจินตนาการถึงโลกภายในหรือภาระหน้าที่อันเคร่งเครียดของพระเอกมากนัก แค่เขามีอาชีพการงานที่ดี ฉลาด และหน้าตาดีพอตัวก็เพียงพอแล้ว แต่จุดที่น่าดึงดูดที่สุดของไลดเกตคือชาติตระกูล ซึ่งทำให้เขาแตกต่างจากชายหนุ่มคนอื่นๆ ในมิดเดิลมาร์ช และทำให้การแต่งงานครั้งนี้กลายเป็นโอกาสในการยกระดับฐานะ เพื่อให้เธอได้เข้าใกล้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบบนโลกใบนี้ ชีวิตที่เธอไม่ต้องข้องแวะกับพวกสามัญชน และอาจได้คบหาสมาคมกับญาติพี่น้องที่มีระดับทัดเทียมกับพวกชนชั้นสูงในมณฑลที่มักจะมองคนมิดเดิลมาร์ชด้วยสายตาเหยียดหยาม โรซามอนด์มีความสามารถพิเศษในการดมกลิ่นอายของชนชั้นได้อย่างเฉียบคม ครั้งหนึ่งตอนที่เธอเห็นมิสบรูคส์ติดตามคุณลุงไปที่ศาลมณฑลและได้นั่งท่ามกลางเหล่าขุนนาง เธอรู้สึกอิจฉาพวกเธอมาก แม้ว่าพวกเธอจะแต่งตัวเรียบง่ายก็ตาม

หากคุณคิดว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่การจินตนาการว่าไลดเกตเป็นคนมีตระกูลจะสร้างความพึงพอใจได้มากกว่าความรู้สึกรัก ลองเปรียบเทียบดูให้ดีว่า ชุดเครื่องแบบสีแดงและอินทรธนูบนบ่าเคยมีอิทธิพลในลักษณะนี้บ้างหรือไม่ ความหลงใหลของมนุษย์เราไม่ได้ถูกแยกเก็บไว้ในห้องปิดตาย แต่มันสวมใส่ชุดความคิดเล็กๆ น้อยๆ แล้วนำเสบียงมาวางบนโต๊ะตัวเดียวกัน และแบ่งปันอาหารจากคลังส่วนกลางตามแต่ความอยากของแต่ละคน

ในความเป็นจริง โรซามอนด์ไม่ได้สนใจในตัวเทอร์เทียส ไลดเกต อย่างที่เขาเป็นจริงๆ แต่เธอสนใจว่าเขามีความหมายต่อเธออย่างไร และมันก็เป็นเรื่องเข้าใจได้สำหรับเด็กสาวที่คุ้นชินกับการถูกบอกว่าชายหนุ่มทุกคนอาจจะ หรือกำลังตกหลุมรักเธอ เธอจึงเชื่อทันทีว่าไลดเกตก็คงไม่เป็นข้อยกเว้น สายตาและคำพูดของเขามีความหมายต่อเธอมากกว่าผู้ชายคนอื่น เพราะเธอให้ความสำคัญกับมันมากกว่า เธอจึงตั้งใจคิดถึงเรื่องของเขา และพิถีพิถันในการดูแลรูปลักษณ์ กิริยามารยาท และความสง่างามในทุกด้าน เพื่อให้ไลดเกตเป็นผู้ชื่นชมที่คู่ควรยิ่งกว่าใครที่เธอเคยเจอ

แม้โรซามอนด์จะไม่ยอมทำอะไรที่เธอรู้สึกไม่ชอบ แต่เธอก็เป็นคนขยัน ช่วงนี้เธอจึงยิ่งทุ่มเทให้กับการวาดภาพทิวทัศน์ รถเข็นในตลาด และภาพพอร์ตเทรตของเพื่อนๆ รวมถึงฝึกซ้อมดนตรี และพยายามรักษามาตรฐานการเป็นเลดี้ที่สมบูรณ์แบบตั้งแต่เช้าจรดค่ำ โดยมีผู้ชมคือจิตสำนึกของเธอเอง และบางครั้งก็มีแขกที่มาเยี่ยมบ้านคอยเป็นผู้ชมจากภายนอกซึ่งเธอก็ไม่ได้รังเกียจ นอกจากนี้เธอยังหาเวลาอ่านนิยายชั้นเยี่ยมและนิยายทั่วไป รวมถึงท่องจำบทกวีได้มากมาย โดยบทกวีที่เธอโปรดปรานที่สุดคือ "ลัลลา รุค (Lalla Rookh)"

"เด็กสาวที่ดีที่สุดในโลก! ใครได้เธอเป็นคู่ครองคงเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด" นี่คือความเห็นของเหล่าสุภาพบุรุษสูงวัยที่มาเยี่ยมบ้านวินซี ส่วนชายหนุ่มที่เคยถูกปฏิเสธก็ยังคิดจะลองจีบเธออีกครั้ง ซึ่งเป็นเรื่องปกติของเมืองเล็กๆ ในชนบทที่คู่แข่งหน้าใหม่ไม่ได้มีเข้ามามากมายนัก แต่คุณนายพริมเดลกลับมองว่าโรซามอนด์ถูกเลี้ยงดูมาจนเกินพอดี เพราะความสามารถเหล่านี้จะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อพอแต่งงานเสร็จเธอก็คงละทิ้งมันไปหมด ขณะที่ป้าบัลสโตรด ผู้มีความผูกพันกับครอบครัวของพี่ชายอย่างลึกซึ้ง มีความปรารถนาดีต่อโรซามอนด์อยู่สองเรื่อง คืออยากให้หลานสาวมีความคิดที่จริงจังมากขึ้น และได้พบกับสามีที่มีฐานะร่ำรวยเหมาะสมกับรสนิยมการใช้ชีวิตของเธอ