บทที่ 2 ความรัก

ผู้ประพันธ์เรื่อง “ฮาโรลด์ ราโมเรซ” และเรื่องอื่นๆ จุดบุหรี่ราคาถูกมวนหนึ่ง นั่งเอนหลังพิงผนังอย่างสบายอารมณ์ ให้ไหล่ขวาอยู่ใต้แสงตะเกียงพอดี ยกเข่าขึ้นเพื่อรองรับสมุดบันทึก เปิดไปยังหน้าว่าง แล้วเขียนลงไปด้วยความเชื่องช้าและจริงจังว่า

“บทที่ หก”

เขาหยิบมีดออกจากกระเป๋า แล้วเหลาดินสอด้วยท่าทางครุ่นคิด ดวงตาจดจ่ออยู่กับภาพจินตนาการที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจ หลังจากนั้น เขาก็ยื่นเท้าออกไปถูหลังเจ้าดุ๊กด้วยข้างรองเท้าอย่างใช้ความคิด สำหรับเพนรอดแล้ว การสร้างสรรค์มิได้พุ่งพล่านออกมาจากสมองในทันทีทันใด แต่ในที่สุดเขาก็เริ่มผลิตผลงานออกมา เขาเขียนอย่างช้าๆ ในตอนแรก แล้วจึงเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นและเร็วขึ้น เร่งความเร็วและทวีความคลั่งไคล้มากขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งในที่สุดเปลวไฟที่แท้จริงก็ลุกโชนขึ้น ซึ่งหากปราศจากไฟดวงนี้แล้ว ตะเกียงแห่งวรรณกรรมที่แท้จริงย่อมมิอาจส่องแสงได้

คุณวิลสันเอื้อมมือไปหยิบปืน แต่ฮีโร่ของเราเล็งปืนคุมเขาไว้แล้วและรีบกล่าวว่า เอาละ ฉันว่าแกอย่าคิดจะลองดีกับฉันเลยเพื่อนเอ๋ย

แล้วอะไรทำให้แกมั่นใจขนาดนั้นล่ะ อีกฝ่ายเย้ยหยันพร้อมกับกัดริมฝีปากตัวเองอย่างรุนแรงจนเลือดไหล แกมันก็แค่ไอ้โจรคุมถนนกระจอกๆ คนหนึ่ง และฉันก็ไม่คิดจะยอมพ่ายแพ้ให้กับคนอย่างแก ราโมเรซหัวเราะให้กับคำพูดนี้และยังคงใช้ปืนอัตโนมัติเล็งคุมคุณวิลสันไว้

ไม่นานนัก ชายทั้งสองก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือดในวาระสุดท้ายของชีวิต แต่ในไม่ช้าคุณวิลสันก็จับเขาผูกมัดและเอาผ้าอุดปากเขาไว้ แล้วจากไปชั่วขณะ ทิ้งฮีโร่ของเราไว้เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด เขาบิดตัวเร่าๆ ด้วยพันธนาการ ดิ้นรนอยู่บนพื้น ขณะที่พวกหนูพากันออกจากรูมากัดเขา และสัตว์โสโครกต่างรุมล้อมเขาไปทั่วพื้นของสถานที่นรกแห่งนั้น แต่ในไม่ช้าเขาก็จัดการใช้ปลายลิ้นดันผ้าอุดปากออก และแก้มัดพันธนาการทั้งหมดจนหลุดออกได้

ต่อมาคุณวิลสันกลับมาพร้อมกับแก๊งนักสืบ เพื่อเยาะเย้ยสภาพอันไร้ทางสู้ของเขา พวกเขาพูดว่า โอ ดูราโมเรซสิ แล้วก็เย้ยหยันชะตากรรมที่น่าเวทนาของเขา พร้อมกับถากถางสภาพที่ไร้ทางสู้ เพราะราโมเรซได้นำพันธนาการกลับมาผูกไว้ตามเดิมเพื่อให้ดูเหมือนเดิม แต่เขาสามารถสลัดมันทิ้งได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ดูเขาสิ ตอนนี้พวกเขายะเย้ย ถ้าฟังจากที่เขาพูด แกคงคิดว่าเขาเป็นคนเก่งกาจนักหนา และพวกเขาก็พูดว่า ดูเขาสิ ตอนนี้ คนที่บอกว่าจะทำนั่นทำนี่ตั้งมากมาย โอ ฉันล่ะไม่อยากตกอยู่ในสภาพแบบนั้นเลย

ไม่นานนัก ฮาโรลด์ก็โกรธจัดและกระโดดพรวดขึ้นมาด้วยดวงตาลุกโชน สลัดพันธนาการทิ้งราวกับเป็นเพียงอากาศ ฮ่า ฮ่า เขาเย้ยหยัน ฉันว่าคราวหน้าพวกแกอย่าพูดมากจะดีกว่า ไม่นานนัก การต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวก็เกิดขึ้นอีกครั้ง และเมื่อเขาชิงปืนอัตโนมัติคืนมาจากคุณวิลสันได้ เขาก็ยิงนักสืบสองคนทะลุหัวใจ ปัง ปัง เสียงปืนอัตโนมัติดังขึ้น และอีกสองคนก็ต้องไปพบพระผู้สร้าง ตอนนี้เหลือนักสืบเพียงสองคน และเขาก็ใช้มีดแทงอีกคนจนเจ้าคนชั่วต้องไปพบพระผู้สร้าง เพราะตอนนี้ฮีโร่ของเรากำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ภายในนั้นมืดมิดแล้วเพราะราตรีได้มาเยือน และภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้นช่างน่าสยดสยอง เลือดสาดกระจายไปทั่วทุกแห่งหน และพวกหนูกำลังรุมกัดกินศพคนตาย

ในไม่ช้า ฮีโร่ของเราก็พยายามพาหลังไปพิงผนัง เพราะเขากำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

หรือมิฉะนั้นชีวิตของเขาคงสิ้นสิ้นลงในตอนนี้ และเขาก็ยิงคุณวิลสันเข้าที่ท้อง โอ คุณวิลสันกล่าว คุณ—- —- —- (เครื่องหมายขีดคือสิ่งที่เพนรอดเติมลงไป)

คุณวิลสันถอยกรูด สบถคำหยาบคายออกมาจากปากด้วยความเจ็บปวด แกมัน—- —- แกเย้ยหยัน ข้าจะเอาคืนแกให้ได้—- —- แก ฮาโรลด์ รามอเรซ

ส่วนคนพาลที่เหลืออยู่อีกคนถือขวานซึ่งเขาเกือบจะจามลงบนศีรษะของวีรบุรุษของเรา แต่พลาดเป้าและขวานนั้นปักคาอยู่ที่ผนัง กระสุนของวีรบุรุษของเราหมดลงแล้ว เขาจะทำอย่างไรดี คนพาลที่เหลืออยู่คงจะดึงขวานออกได้ในไม่ช้า ดังนั้นวีรบุรุษของเราจึงโจนทะยานเข้าไปกัดเขาจนฟันจมลงในเนื้อ เพราะยามนี้วีรบุรุษของเรากำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด เมื่อเป็นเช่นนี้ คนพาลที่เหลืออยู่ก็สบถและด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายเช่นกัน โอ เขาเย้ยหยัน —- —- —- แก ฮาโรลด์ รามอเรซ แกกัดข้าทำไม ใช่ คุณวิลสันเย้ยหยันด้วย และมันยังยิงข้าที่ท้องอีกด้วย ไอ้—-

ในไม่ช้า ทั้งสองก็ร่วมกันด่าทอและบริภาษเขา แกมัน—- —- —- —- —- พวกเขาเย้ยหยัน แกอยากจะทำร้ายพวกข้าไปเพื่ออะไร—- แก ฮาโรลด์ รามอเรซ แกมันไม่มีสมอง และคิดว่าตัวเองวิเศษนักหนา แต่แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอก และแกมันก็เป็นแค่ไอ้—- —- —- —- —- —-

ในที่สุดวีรบุรุษของเราก็ทนไม่ได้อีกต่อไป หากพวกคุณรู้จักทำตัวให้เหมือนสุภาพบุรุษเขากล่าว ผมจะไม่ทำอะไรพวกคุณอีก และถ้อยคำต่ำทรามของพวกคุณไม่มีผลอะไรกับผม มีแต่จะทำลายตัวพวกคุณเองเมื่อต้องไปพบพระผู้สร้าง โอ ผมว่าวันนี้พวกคุณคงได้รับบทเรียนเพียงพอแล้ว และผมคิดว่าพวกคุณคงได้เรียนรู้และจะไม่กล้ามาเผชิญหน้ากับ ฮาโรลด์ รามอเรซ อีก ดังนั้น ด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ย เขาจึงจุดบุหรี่อย่างใจเย็น แล้วหยิบกุญแจห้องขังจากกระเป๋าของคุณวิลสันและเดินจากไป

ไม่นานนัก คุณวิลสันและนักสืบผู้บาดเจ็บก็จัดการพันแผลของตนและลุกขึ้นจากพื้น —- —- มัน ข้าจะเอาชีวิตไอ้สารเลวนั่นให้ได้ตอนนี้เลย พวกเขาเย้ยหยัน ต่อให้ต้องถูกแขวนคอเพราะเรื่องนี้ก็ตาม —- —- —- —- มัน จะไม่มีวันหนีพวกข้าพ้นอีก ไอ้คนต่ำช้า—- —- —- —- —-