บทที่ 5.VIII.

เรื่องราวความวุ่นวายในการเข้าเฝ้าเหยี่ยวพระสันตะปาปา

การเที่ยวเตร่และการเลี้ยงฉลองในวันที่สามยังคงดำเนินไปในทิศทางเดียวกับสองวันแรก จากนั้นแพนทากรูเอลจึงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเห็นเหยี่ยวพระสันตะปาปา แต่เอดีทูอุสบอกเขาว่าการจะได้ยลโฉมนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แพนทากรูเอลถามว่า เพราะเหตุใดเล่า เขาได้สวมหมวกของเพลโตไว้บนศีรษะ สวมแหวนของไจจีสที่กรงเล็บ หรือมีกิ้งก่าคาเมเลียนอยู่ที่อก เพื่อให้เขาล่องหนได้ตามใจปรารถนาอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่หรอกท่าน เอดีทูอุสตอบ แต่โดยธรรมชาติแล้วเขาเป็นผู้ที่เข้าถึงได้ยากยิ่ง อย่างไรก็ตาม ข้าจะลองดูและจัดการให้ท่านได้เห็นเขาหากเป็นไปได้ เมื่อกล่าวจบเขาก็ปล่อยให้พวกเรายืนงงงวย

จากนั้นไม่ถึงหนึ่งเควอเตอร์ชั่วโมงเขาก็กลับมาและบอกว่าบัดนี้เหยี่ยวพระสันตะปาปาพร้อมให้เข้าเฝ้าแล้ว เขาจึงนำทางพวกเราไปอย่างเงียบเชียบที่สุด ตรงไปยังกรงที่เขานั่งห่อไหล่ ขนชี้ฟู โดยมีเหยี่ยวคาร์ดินัลตัวน้อยสองตัวและเหยี่ยวบิชอปผู้กำยำอีกหกตัวคอยปรนนิบัติ

ปานูร์จจ้องมองเขาตาค้างราวกับหมูตาย พินิจพิจารณารูปร่าง ขนาด และกิริยาท่าทางอย่างละเอียด จากนั้นเขาก็กล่าวเสียงดังว่า ขอให้คำสาปตกแก่ผู้ฟักนกอัปมงคลตัวนี้ ให้ตายเถอะ นี่มันนกโวยวายที่สกปรกสิ้นดี ชู่ว พูดเบาๆ สิ เอดีทูอุสกล่าว สาบานต่อพระเจ้า เขามีหูนะ อย่างที่มิคาเอล เดอ มาทิสโคนส์ เคยสังเกตไว้ แล้วอย่างไรเล่า ปานูร์จโต้กลับ แมวโวยวายก็มีหูเหมือนกัน เอดีทูอุสกล่าวว่า ใช่ หากเขาได้ยินเจ้าพูดคำลบหลู่เช่นนั้นอีก เจ้าเตรียมตัวตกนรกได้เลย เจ้าเห็นอ่างใบนั้นในกรงของเขาไหม จากอ่างนั้นจะมีสายฟ้าและสายฟ้าฟาด พายุ วัวกระทิง และปีศาจทั้งปวงพุ่งออกมาฉุดเจ้าลงไปยังหลุมของเพ็ก ทรันตัม ลึกลงไปใต้ดินหนึ่งร้อยฟาทอม ดื่มเหล้าให้สำราญใจเสียดีกว่า บราเธอร์จอห์นว่า

ปานูร์จยังคงเพลิดเพลินกับการจ้องมองเหยี่ยวพระสันตะปาปาและเหล่าผู้ติดตาม จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นนกเค้าแมวตัวหนึ่งอยู่ใต้กรง ด้วยเหตุนี้เขาจึงร้องขึ้นว่า ให้ตายเถอะท่าน มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่ในเรื่องนี้แน่ พวกเขาหลอกลวงนักเดินทางที่นี่มากกว่าที่ไหนๆ และพยายามทำให้เราเชื่อว่าก้อนอุจจาระคือก้อนน้ำตาล การหลอกลวง การต้มตุ๋น และการล่อลวงที่นี่มันช่างร้ายกาจนัก ท่านเห็นนกเค้าแมวตัวนี้ไหม สาบานต่อเทพีมิเนอร์วา เราโดนป้ายขี้ใส่กันหมดแล้ว พุทโธ่ เอดีทูอุสกล่าว พูดเบาๆ ข้าบอกเจ้าแล้วไง นั่นไม่ใช่นกเค้าแมว และไม่ใช่ตัวเมียด้วยคำสัตย์ของข้า แต่มันเป็นตัวผู้และเป็นนกที่สูงส่ง

เราจะได้ยินเหยี่ยวพระสันตะปาปาร้องเพลงได้หรือไม่ แพนทากรูเอลถาม ข้ามิกล้ารับปากเรื่องนั้น เอดีทูอุสตอบ เพราะเขาร้องเพลงและกินอาหารตามเวลาของเขาเท่านั้น ข้าก็เช่นกัน ปานูร์จว่า คนจนผู้หิวโหยต้องปรับเวลาของตนให้เข้ากับทุกคน หากพวกเขามีเวลา ข้าก็จะหาเวลาให้ได้ เอาละ ถ้าท่านต้องการ เราไปดื่มกันเถอะ ตอนนี้เจ้าเริ่มพูดจารู้เรื่องขึ้นมาบ้างแล้ว เอดีทูอุสกล่าว เจ้าเริ่มพูดจาเข้าท่า หากเจ้ายังพูดจาในลักษณะนี้ต่อไป ข้าจะรับรองว่าเจ้าจะไม่ถูกมองว่าเป็นพวกนอกรีต มาเถอะ ข้าเห็นพ้องกับเจ้า

ตอนที่เราย้อนกลับไปเพื่อดื่มด่ำกันอีกรอบ เราก็ได้เหลือบไปเห็นเหยี่ยวบิช-ฮอว์กแก่หัวเขียวตัวหนึ่ง นั่งซึมเซากับคู่ของมันและมีนกกระยางสามตัวคอยรับใช้อย่างร่าเริง ทั้งหมดกำลังกรนสนั่นอยู่ใต้ซุ้มไม้ ใกล้กับเจ้าแก่ตัวนั้นมีเหยี่ยวแร้งแม่ชีรูปร่างอวบอัดตัวหนึ่งร้องเพลงไพเราะราวกับนกเลนเน็ต และพวกเราก็รู้สึกเพลิดเพลินกับการร้องเพลงของนางเสียจนข้าพเจ้าขอสาบานเลยว่า เราอยากให้ทุกส่วนของร่างกายเปลี่ยนเป็นหูให้หมด ยกเว้นเพียงส่วนเดียว เพื่อจะได้ดื่มด่ำกับท่วงทำนองนั้นให้มากขึ้น ปานูร์จจึงกล่าวว่า ดูเจ้าเทวดาน้อยผู้น่ารักตัวนี้สิ กำลังพยายามร้องเพลงจนหัวแทบแตกให้เจ้าหน้าอัปลักษณ์ตัวอ้วนฉุที่นอนกรนเหมือนหมูอย่างที่มันเป็นอยู่ตอนนี้ ข้าจะทำให้มันเปลี่ยนเสียงเดี๋ยวนี้แหละ ให้ตายเถอะ พูดจบเขาก็สั่นระฆังที่แขวนอยู่เหนือหัวของเจ้าบิช-ฮอว์ก

แต่ถึงแม้เขาจะสั่นแล้วสั่นอีก เจ้าบิช-ฮอว์กเฮงซวยนั่นก็ไม่ยอมได้ยิน ยิ่งเสียงดังเท่าไร มันก็ยิ่งกรนดังขึ้นเท่านั้น ไม่มีทางทำให้มันร้องเพลงได้เลย ปานูร์จกล่าวว่า ให้ตายเถอะ เจ้าแร้งแก่ ถ้าเจ้าไม่ยอมร้องเพลงด้วยวิธีดีๆ เจ้าก็ต้องร้องด้วยวิธีชั่วๆ พูดจบเขาก็หยิบขนมปังของเซนต์สตีเฟน ซึ่งก็คือก้อนหินนั่นแหละขึ้นมา และกำลังจะฟาดเข้าที่กลางตัวมัน แต่อีดิตูอุสตะโกนห้ามเขาว่า หยุดก่อน เพื่อนผู้ซื่อสัตย์! จะฟาด จะทำร้าย จะวางยา จะฆ่า หรือจะสังหารกษัตริย์และเจ้าชายทั้งหลายในโลกนี้ด้วยเล่ห์กลหรือวิธีใดก็ตาม หรือแม้แต่จะไล่เหล่าเทวดาออกจากห้องใต้หลังคา เจ้าปาปา-ฮอว์กก็จะให้อภัยเจ้าทั้งหมดนั่นแหละ

แต่จงอย่าบ้าบิ่นถึงขั้นไปยุ่งกับนกศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ หากเจ้ายังรักในผลกำไร ความผาสุก และชีวิต ไม่เพียงแต่ของตัวเจ้าเอง เพื่อนฝูง และญาติมิตรทั้งที่ยังอยู่หรือล่วงลับไปแล้ว แต่รวมถึงผู้ที่จะเกิดมาในรุ่นที่หนึ่งพันด้วย เพราะมิฉะนั้นเจ้าจะนำความทุกข์มาสู่พวกเขาอย่างไม่สิ้นสุด ดูอ่างใบนั้นสิ ปานูร์จจึงกล่าวว่า พับผ่าสิ ถ้าอย่างนั้นเราไปดื่มกันดีกว่า ท่านแอนติตุส ผู้ที่พูดเป็นคนสุดท้ายคือผู้ที่พูดได้ถูกต้องที่สุด ท่านภราดาจอห์นกล่าว ในขณะที่เรามัวแต่มองนกปีศาจเหล่านี้ เราก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากลบหลู่พระเจ้า และในขณะที่เราดื่มเหล้าสักจอก เราก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากสรรเสริญพระเจ้า เอาละ ไปดื่มกันเถอะ คำคำนี้ช่างฟังดูไพเราะเสียนี่กระไร!

วันที่สาม (หลังจากที่เราดื่มกันจนหนำใจ ตามที่ท่านคงเข้าใจได้) อีดิตูอุสก็ปล่อยพวกเราไป เรามอบมีดเล็กๆ ที่สวยงามจากเมืองแปร์กูเป็นของขวัญให้เขา ซึ่งเขารับไว้ด้วยความยินดีมากกว่าที่อาร์ทาเซอร์ซีสรับถ้วยน้ำเย็นจากชาวบ้านเสียอีก เขาขอบคุณพวกเราอย่างสุภาพที่สุด และส่งเสบียงทุกชนิดขึ้นเรือของเรา อวยพรให้เราเดินทางโดยสวัสดิภาพและประสบความสำเร็จในกิจการที่มุ่งหวัง และให้เราสัญญาและสาบานต่อจูปิเตอร์หินว่าจะกลับมาเยือนดินแดนของเขาอีก ท้ายที่สุดเขากล่าวกับเราว่า เพื่อนเอ๋ย โปรดจำไว้ว่าในโลกนี้มีก้อนหินมากกว่ามนุษย์ ระวังอย่าลืมเรื่องนี้เสียละ