ตอนที่ 86
byเบิร์ลเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน เพราะเขาต้องการหยั่งเชิงดูพละกำลังของลากิตต์ว่าต้องรับมืออย่างไร ตลอดสิบวันที่ผ่านมา การดวลครั้งนี้เป็นเหมือนฝันร้ายที่เขาสลัดไม่พ้น บางครั้งเขาก็มีความสงสัยอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นมาในใจ แต่เขาก็รีบปัดมันทิ้งด้วยความหวาดกลัว เพราะนั่นหมายถึงความตาย และเขาไม่เชื่อว่าเพื่อนจะเล่นตลกกับเขาได้ถึงขนาดนั้น แม้จะเป็นการทำเพื่อทวงคืนความถูกต้องก็ตาม อีกทั้งอาการบาดเจ็บที่ขาของลากิตต์ทำให้เขามั่นใจว่า แค่แทงสะกิดไหล่พันตรีคนนี้สักนิด ทุกอย่างก็คงจบลง
เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นผู้กองเบิร์ลจึงพุ่งเข้าใส่ แต่พันตรีลากิตต์กลับใช้ข้อมือที่เคยคล่องแคล่วปัดป้องได้อย่างเหนือชั้น และหากเขาสวนกลับในจังหวะนั้น เบิร์ลคงถูกแทงทะลุร่างไปแล้ว ผู้กองถอยร่นออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด เขารู้สึกได้ทันทีว่าชีวิตของตนตกอยู่ในกำมือของชายที่เพิ่งจะละเว้นโทษตายให้เขา และในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า นี่ไม่ใช่การดวล แต่คือการประหารชีวิต
ลากิตต์ยืนรออย่างนิ่งสงบราวกับก้อนหิน แม้ขาจะพิการแต่เขาก็ทรงตัวได้อย่างมั่นคง ทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่ง ในดวงตาที่พร่ามัวของเบิร์ลมีความวิงวอนและคำขอขมาซ่อนอยู่ เขารู้ดีว่าทำไมตนต้องตาย และเหมือนเด็กน้อยที่สัญญาว่าจะไม่ทำผิดอีก แต่สายตาของพันตรียังคงเย็นชาและเด็ดขาด เมื่อเกียรติยศเป็นตัวนำทาง เขาจึงสะกดอารมณ์และความสงสารเอาไว้จนหมดสิ้น
“ให้มันจบลงเสียที” เขาพึมพำรอดไรฟัน
จากนั้นลากิตต์เป็นฝ่ายบุก ดาบของเขาตวัดวับราวกับสายฟ้าแลบจากขวาไปซ้าย และด้วยการแทงที่รุนแรงจนไม่อาจต้านทานได้ คมดาบก็ทะลุผ่านหน้าอกของผู้กองเบิร์ล ร่างนั้นล้มตึงลงราวกับท่อนไม้โดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง
ลากิตต์ปล่อยมือจากดาบและยืนจ้องมองเบิร์ล ตาแก่ผู้น่าสงสารที่นอนหงายท้องพุงพลุ้ยอยู่บนพื้น
“พระเจ้า! พระเจ้าช่วย!” พันตรีอุทานซ้ำๆ ด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง ก่อนจะเริ่มสบถออกมา
พวกเขาพยุงตัวเขาออกไป เพราะขาที่พิการทั้งสองข้างทำให้เขาไม่สามารถเดินได้เอง และไม่สามารถแม้แต่จะใช้ไม้เท้าช่วยพยุง
สองเดือนต่อมา อดีตพันตรีลากิตต์กำลังเดินลากสังขารอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงแดดบนถนนที่เงียบเหงาในเมืองโวชองป์ และเขาก็ได้เผชิญหน้ากับมาดามเบิร์ลและชาร์ลตัวน้อยอีกครั้ง ทั้งคู่สวมชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท เขาพยายามจะหลบหน้า แต่ด้วยสภาพร่างกายที่เดินลำบาก ทำให้เขาหลบไม่พ้น ขณะที่ทั้งสองเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยจังหวะที่มั่นคงไม่เร่งรีบ ชาร์ลยังคงมีใบหน้าที่อ่อนโยน ดูละมุนเหมือนเด็กผู้หญิงและมีความตระหนก ส่วนมาดามเบิร์ลยังคงท่าทางเคร่งขรึมและแข็งกร้าว ดูดุดันยิ่งกว่าที่เคยเป็น
ลากิตต์พยายามถอยกรูดไปชิดมุมประตูเพื่อให้ทางเดินเป็นของพวกเธอ แต่มาดามเบิร์ลกลับหยุดกะทันหันตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปจับและบีบมือเธอไว้ แต่เขากลับสั่นเทาอย่างรุนแรงจนแขนของหญิงชราสั่นไปด้วย ทั้งคู่สบตากันในความเงียบ
“ชาร์ล” ย่าของเด็กชายเอ่ยขึ้นในที่สุด “จับมือกับท่านพันตรีสิลูก” เด็กน้อยทำตามโดยไม่เข้าใจความหมาย พันตรีผู้มีใบหน้าซีดเซียวแทบไม่กล้าสัมผัสปลายนิ้วอันบอบบางของเด็กชาย และเมื่อรู้สึกว่าควรจะพูดอะไรสักอย่าง เขาจึงตะกุกตะกักถามออกไปว่า “ยังตั้งใจจะส่งเขาไปเรียนที่แซงต์-ซีร์ (Saint-Cyr) อยู่ใช่ไหมครับ?”
“แน่นอนค่ะ เมื่อเขาโตพอ” มาดามเบิร์ลตอบ
ทว่าในสัปดาห์ต่อมา ชาร์ลก็ถูกไข้ไทฟอยด์พรากชีวิตไป เย็นวันหนึ่ง ย่าของเขาได้อ่านเรื่องราวของเรือเวนเจอร์ (Vengeur) ให้ฟังอีกครั้งเพื่อให้หลานมีความกล้าหาญ แต่ในคืนนั้นเด็กน้อยกลับเริ่มเพ้อด้วยพิษไข้ และสุดท้ายเจ้าตัวเล็กผู้น่าสงสารก็เสียชีวิตลงเพราะความหวาดกลัว
การตายของโอลิวิเยร์ เบกาล (THE DEATH OF OLIVIER BECAILLE)