บทที่ 1

ตระกูลแดชวูดตั้งรกรากอยู่ในซัสเซกซ์มาอย่างยาวนาน พวกเขามีที่ดินผืนใหญ่และมีบ้านพักอยู่ที่นอร์แลนด์พาร์ค ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางทรัพย์สินของตระกูล ที่นั่นพวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติสืบเนื่องกันมาหลายชั่วอายุคน จนเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาในหมู่คนรู้จักโดยรอบ เจ้าของที่ดินรายล่าสุดเป็นชายโสดผู้มีอายุยืนยาว และตลอดหลายปีในชีวิต เขามีพี่สาวเป็นเพื่อนคู่คิดและผู้ดูแลบ้านเสมอมา ทว่าการจากไปของเธอซึ่งเกิดขึ้นก่อนเขาถึงสิบปีได้นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในบ้านของเขา เพื่อทดแทนการสูญเสียนั้น เขาจึงได้เชิญครอบครัวของหลานชาย คือคุณเฮนรี แดชวูด ผู้เป็นทายาทโดยชอบธรรมของที่ดินนอร์แลนด์และเป็นบุคคลที่เขาตั้งใจจะยกมรดกให้ เข้ามาพำนักในบ้าน วันเวลาในบั้นปลายของสุภาพบุรุษชราผู้นี้ผ่านพ้นไปอย่างสุขสบายท่ามกลางการดูแลของหลานชาย หลานสะใภ้ และเหล่าลูกหลาน ความผูกพันที่เขามีต่อทุกคนยิ่งเพิ่มพูนขึ้น การที่คุณและคุณนายเฮนรี แดชวูด ใส่ใจในความต้องการของเขาอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งมิได้ทำไปเพียงเพราะผลประโยชน์

แต่ทำด้วยความโอบอ้อมอารีจากหัวใจ ได้มอบความอบอุ่นใจอันมั่นคงในทุกระดับที่คนในวัยเขาจะพึงได้รับ และความร่าเริงของเด็กๆ ก็ช่วยเติมเต็มรสชาติให้แก่ชีวิตของเขา

คุณเฮนรี แดชวูด มีบุตรชายหนึ่งคนจากการสมรสครั้งก่อน และมีบุตรสาวสามคนกับภรรยาคนปัจจุบัน บุตรชายเป็นชายหนุ่มที่สุขุมและน่าเลื่อมใส เขาได้รับทรัพย์สินอย่างเพียงพอจากมรดกของมารดาซึ่งมีจำนวนมาก โดยครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินนั้นตกเป็นของเขาเมื่อบรรลุนิติภาวะ และเขายังมีความมั่งคั่งเพิ่มขึ้นจากการสมรสของตนเองในเวลาต่อมา ดังนั้น การสืบทอดที่ดินนอร์แลนด์จึงมิได้มีความสำคัญต่อเขานักเมื่อเทียบกับบรรดาพี่น้องสาว เพราะทรัพย์สินของพวกเธอ หากไม่นับสิ่งที่อาจได้รับจากการที่คุณพ่อสืบทอดที่ดินผืนนั้น ย่อมมีจำนวนเพียงน้อยนิด มารดาของพวกเธอไม่มีทรัพย์สินใดเลย และบิดาก็มีเงินในครอบครองเพียงเจ็ดพันปอนด์เท่านั้น เนื่องจากทรัพย์สินส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งจากมรดกของภรรยาคนแรกถูกระบุไว้ให้บุตรของเธอ และตัวเขาได้รับเพียงสิทธิในการใช้ประโยชน์ตลอดชีพเท่านั้น

สุภาพบุรุษชราสิ้นลมหายใจ พินัยกรรมของเขาถูกอ่านขึ้น และเช่นเดียวกับพินัยกรรมส่วนใหญ่ที่มักนำมาซึ่งความผิดหวังพอๆ กับความยินดี เขาไม่ได้อยุติธรรมหรืออกตัญญูถึงขั้นตัดหลานชายออกจากกองมรดก ทว่าเขากลับมอบมรดกนั้นให้ภายใต้เงื่อนไขที่ลดทอนคุณค่าของทรัพย์สินลงไปกว่าครึ่ง มิสเตอร์แดชวูดปรารถนามรดกนี้เพื่อภรรยาและเหล่าบุตรสาวมากกว่าเพื่อตนเองหรือบุตรชาย แต่ทรัพย์สินนั้นกลับถูกระบุให้ตกเป็นของบุตรชายและหลานชายซึ่งเป็นเด็กวัยสี่ขวบในลักษณะที่ทำให้ตัวเขาเองไม่มีอำนาจในการจัดสรรทรัพย์สินเพื่อดูแลผู้ที่เขารักที่สุดและผู้ที่ต้องการการเกื้อกูลมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการหักค่าใช้จ่ายจากรายได้ของที่ดินหรือการขายไม้ล้ำค่าในป่า ทุกสิ่งถูกผูกมัดไว้เพื่อประโยชน์ของเด็กคนนี้ ซึ่งในการมาเยี่ยมเยียนนอร์แลนด์เป็นครั้งคราวพร้อมบิดามารดา เด็กน้อยได้ครองใจผู้เป็นตาด้วยเสน่ห์อันแสนธรรมดาของเด็กวัยสองสามขวบ ทั้งการพูดไม่ชัด ความดื้อรั้นที่จะเอาแต่ใจ เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ และการส่งเสียงดัง ซึ่งสิ่งเหล่านี้กลับมีน้ำหนักมากกว่าความเอาใจใส่ที่หลานสาวและเหลนสาวทั้งสามมอบให้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ตั้งใจจะใจร้าย และเพื่อแสดงความรักต่อเด็กสาวทั้งสาม เขาจึงมอบเงินให้คนละหนึ่งพันปอนด์

ในคราแรก มิสเตอร์แดชวูดรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง แต่ด้วยนิสัยที่ร่าเริงและมองโลกในแง่ดี เขาจึงหวังได้อย่างสมเหตุสมผลว่าตนเองจะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปี และหากใช้จ่ายอย่างประหยัด เขาก็จะสามารถเก็บหอมรอมริบเงินจำนวนมากจากผลผลิตของที่ดินซึ่งกว้างขวางและสามารถปรับปรุงให้ดีขึ้นได้ในทันที ทว่าโชคลาภที่รอนานแสนนานกลับตกอยู่ในมือเขาเพียงปีเดียวเท่านั้น เขาเสียชีวิตหลังจากผู้เป็นลุงไม่นาน และเงินหนึ่งหมื่นปอนด์ซึ่งรวมถึงมรดกส่วนที่ได้รับล่าสุด คือทั้งหมดที่เหลือทิ้งไว้ให้ภรรยาม่ายและบุตรสาว

บุตรชายของเขาถูกเรียกตัวมาทันทีที่ทราบว่าอาการป่วยเข้าขั้นวิกฤต และมิสเตอร์แดชวูดได้ฝากฝังให้เขาดูแลแม่ยายและบรรดาน้องสาว ด้วยความแรงกล้าและเร่งรัดเท่าที่ร่างกายอันเจ็บป่วยจะอำนวย

มิสเตอร์จอห์น แดชวูด ไม่ได้มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งเหมือนสมาชิกคนอื่นในครอบครัว แต่เขาก็สะเทือนใจกับคำฝากฝังในลักษณะเช่นนั้นในช่วงเวลาเช่นนี้ เขาจึงสัญญาว่าจะทำทุกวิถีทางในอำนาจของตนเพื่อให้พวกเธออยู่อย่างสุขสบาย คำยืนยันนั้นทำให้บิดาของเขาสบายใจ และหลังจากนั้น มิสเตอร์จอห์น แดชวูด จึงมีเวลาไตร่ตรองว่าเขาสามารถทำเพื่อพวกเธอได้อย่างเหมาะสมเพียงใด

เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่มีจิตใจชั่วร้าย เว้นเสียแต่ว่าการเป็นคนใจเย็นชาและเห็นแก่ตัวจะถือว่าชั่วร้าย โดยทั่วไปเขาเป็นที่เคารพนับถือ เพราะเขาวางตัวได้อย่างเหมาะสมในการปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ หากเขาแต่งงานกับสตรีที่อ่อนโยนกว่านี้ เขาอาจกลายเป็นคนที่น่าเคารพยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ หรือแม้กระทั่งกลายเป็นคนอ่อนโยนเสียเอง เพราะเขาแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยและรักภรรยามาก ทว่ามิสเตอร์จอห์น แดชวูด กลับมีภรรยาที่เป็นภาพสะท้อนที่เด่นชัดของตัวเขาเอง คือเป็นคนใจแคบและเห็นแก่ตัวยิ่งกว่า

เมื่อเขาให้คำมั่นสัญญาต่อบิดา เขาได้ไตร่ตรองกับตนเองว่าจะเพิ่มพูนทรัพย์สินให้แก่บรรดาน้องสาวด้วยการมอบเงินให้คนละหนึ่งพันปอนด์ ในตอนนั้นเขาคิดว่าตนเองมีความสามารถเพียงพอที่จะทำเช่นนั้นได้ ความหวังที่จะได้รับรายได้ปีละสี่พันปอนด์ นอกเหนือจากรายได้ปัจจุบันของเขา อีกทั้งยังมีทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่ของมารดาตนเอง ทำให้หัวใจของเขาพองโตและรู้สึกว่าตนสามารถเป็นผู้ให้ได้อย่างใจกว้าง “ใช่ เขาจะมอบเงินให้พวกเธอสามพันปอนด์ มันช่างเป็นความใจกว้างและสง่างามยิ่งนัก!

มันเพียงพอที่จะทำให้พวกเธออยู่อย่างสบายได้อย่างสมบูรณ์ สามพันปอนด์! เขาสามารถสละเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้โดยแทบไม่เดือดร้อน” เขาคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทั้งวัน และคิดเช่นนี้ติดต่อกันหลายวันโดยไม่รู้สึกเสียดายเลย

ทันทีที่งานศพของบิดาสิ้นสุดลง มิสซิสจอห์น แดชวูด ก็เดินทางมาถึงพร้อมกับบุตรและผู้ติดตาม โดยมิได้ส่งแจ้งความจำนงให้แม่สามีทราบล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย ไม่มีใครสามารถโต้แย้งสิทธิ์ในการมาของเธอได้ เพราะบ้านหลังนี้ตกเป็นของสามีเธอทันทีที่บิดาของเขาเสียชีวิต ทว่าความไร้มารยาทในการกระทำของเธอนั้นกลับยิ่งเด่นชัด และสำหรับสตรีในสถานะของมิสซิสแดชวูด ผู้ซึ่งมีความรู้สึกนึกคิดแบบคนทั่วไป ย่อมต้องรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ในจิตใจของเธอนั้นมีความยึดมั่นในเกียรติอย่างแรงกล้า และมีความใจกว้างอย่างเพ้อฝัน จนทำให้การล่วงเกินในลักษณะนี้ ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นผู้กระทำหรือผู้รับ ย่อมเป็นบ่อเกิดแห่งความรังเกียจที่ไม่อาจลบเลือนได้สำหรับเธอ มิสซิสจอห์น แดชวูด ไม่เคยเป็นที่โปรดปรานของคนในครอบครัวสามีเลย

แต่เธอก็ไม่มีโอกาสจนกระทั่งบัดนี้ ที่จะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเธอสามารถกระทำการโดยไม่คำนึงถึงความสะดวกสบายของผู้อื่นได้มากเพียงใดเมื่อมีโอกาส

มิสซิสแดชวูดรู้สึกถึงพฤติกรรมอันไร้น้ำใจนี้อย่างรุนแรง และรังเกียจลูกสะใภ้ของเธออย่างยิ่งจนเมื่อฝ่ายหลังมาถึง เธอแทบจะละทิ้งบ้านหลังนี้ไปตลอดกาล หากมิใช่เพราะคำวิงวอนของบุตรสาวคนโตที่ทำให้เธอฉุกคิดถึงความเหมาะสมในการจากไป และความรักอันอ่อนโยนที่เธอมีต่อบุตรทั้งสามคนซึ่งทำให้เธอตัดสินใจพำนักอยู่ต่อ และเพื่อเห็นแก่ลูกๆ เธอจึงหลีกเลี่ยงที่จะให้เกิดความร้าวฉานกับพี่ชายของพวกเธอ

เอลินอร์ บุตรสาวคนโตผู้ให้คำแนะนำได้อย่างมีประสิทธิภาพผู้นี้ มีความเฉลียวฉลาดและมีการตัดสินใจที่สุขุม ซึ่งทำให้เธอ แม้จะมีอายุเพียงสิบเก้าปี แต่ก็สามารถเป็นที่ปรึกษาให้แก่ผู้เป็นมารดา และบ่อยครั้งที่เธอสามารถยับยั้งความใจร้อนของมิสซิสแดชวูด ซึ่งโดยปกติแล้วมักจะนำไปสู่ความไม่รอบคอบ เพื่อประโยชน์ของพวกเขาทุกคน เธอมีหัวใจที่ประเสริฐ มีนิสัยรักใคร่ และมีความรู้สึกที่แรงกล้า แต่เธอรู้วิธีที่จะควบคุมสิ่งเหล่านั้น ซึ่งเป็นความรู้ที่มารดาของเธอยังต้องเรียนรู้ และเป็นสิ่งที่น้องสาวคนหนึ่งของเธอตัดสินใจว่าจะไม่ขอเรียนรู้เลยตลอดชีวิต

ความสามารถของแมเรียนน์ในหลายด้านนั้นทัดเทียมกับเอลินอร์ เธอเป็นคนมีไหวพริบและฉลาดหลักแหลม แต่กลับใจร้อนในทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นความโศกเศร้าหรือความปิติยินดีของเธอล้วนไม่มีความพอดี เธอเป็นคนใจกว้าง น่ารัก และน่าสนใจ เธอเป็นทุกอย่างยกเว้นความรอบคอบ ความคล้ายคลึงกันระหว่างเธอกับมารดานั้นเด่นชัดอย่างยิ่ง

เอลินอร์มองดูความอ่อนไหวที่มากเกินพอดีของน้องสาวด้วยความกังวล ทว่าคุณนายแดชวูดกลับเห็นว่าสิ่งนั้นเป็นเรื่องมีค่าและคอยฟูมฟัก ทั้งสองต่างส่งเสริมกันและกันในความโศกเศร้าอันรุนแรง ความทุกข์ระทมที่เข้าครอบงำพวกเธอในคราแรกถูกนำกลับมาตอกย้ำ ถูกเสาะแสวงหา และถูกสร้างขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเธอยอมจำนนต่อความโศกเศร้าอย่างสิ้นเชิง พยายามขุดคุ้ยทุกความทรงจำที่จะทำให้ความระทมทุกข์เพิ่มพูนขึ้น และตั้งมั่นว่าจะไม่ยอมรับการปลอบประโลมใดๆ อีกในภายภาคหน้า เอลินอร์เองก็โศกเศร้าอย่างลึกซึ้ง

ทว่าเธอยังคงฝืนทนและพยายามประคับประคองตนเองได้ เธอสามารถปรึกษาหารือกับพี่ชาย สามารถต้อนรับพี่สะใภ้เมื่อเธอเดินทางมาถึงและปฏิบัติต่อเธอด้วยความใส่ใจที่เหมาะสม อีกทั้งยังพยายามกระตุ้นให้มารดามีความมานะเช่นเดียวกัน และสนับสนุนให้ท่านมีความอดทนอดกลั้นในลักษณะเดียวกันนั้น

มาร์กาเร็ต น้องสาวอีกคน เป็นเด็กหญิงอารมณ์ดีและมีจิตใจโอบอ้อมอารี ทว่าด้วยความที่เธอซึมซับความเพ้อฝันแบบมารีแอนมาไม่น้อย โดยที่ไม่มีความสุขุมรอบคอบแบบพี่สาวมากนัก ดังนั้นในวัยสิบสามปี เธอจึงดูไม่มีวี่แววว่าจะก้าวขึ้นมาทัดเทียมกับพี่สาวทั้งสองเมื่อเติบโตขึ้น