จดหมายฉบับที่แปด

จากมิสลัตเทอเรลล์ ถึงคุณนายมาร์โลว์

บริสตอล 4 เมษายน

ฉันรู้สึกเป็นพระคุณต่อเธออย่างยิ่ง เอ็มมาที่รัก สำหรับเครื่องหมายแห่งความเสน่หาที่ฉันขอทึกทักเอาว่าได้ส่งผ่านคำชวนให้เราเขียนจดหมายถึงกันที่เธอมอบให้ฉัน ฉันขอยืนยันกับเธอว่าการได้เขียนจดหมายถึงเธอนั้นจะเป็นการผ่อนคลายอย่างมากสำหรับฉัน และตราบเท่าที่สุขภาพและกำลังใจยังเอื้ออำนวย เธอจะได้พบว่าฉันเป็นผู้เขียนจดหมายที่สม่ำเสมออย่างยิ่ง ฉันจะไม่บอกว่าจะเป็นผู้เขียนที่สร้างความบันเทิง เพราะเธอทราบสถานการณ์ของฉันดีพอที่จะไม่เพิกเฉยว่าความรื่นเริงนั้นไม่เหมาะสมกับตัวฉัน และฉันรู้จักหัวใจตนเองดีเกินกว่าจะไม่ตระหนักว่ามันจะเป็นเรื่องผิดธรรมชาติ เธอต้องไม่คาดหวังข่าวคราวใดๆ เพราะเราไม่พบปะผู้ใดที่เราพอจะรู้จัก หรือผู้ที่มีการกระทำใดๆ ที่เราจะสนใจ เธอต้องไม่คาดหวังเรื่องอื้อฉาว เพราะด้วยกฎเกณฑ์เดียวกันนั้น เราจึงถูกตัดขาดจากการได้ยินหรือการปั้นแต่งเรื่องเช่นนั้นอย่างเท่าเทียมกัน—เธอจงคาดหวังจากฉันเพียงการระบายความโศกเศร้าของหัวใจที่แตกสลาย ซึ่งเฝ้าหวนคำนึงถึงความสุขที่เคยได้รับ และไม่อาจทนทานต่อความระทมทุกข์ในปัจจุบันได้ดีนัก การมีความเป็นไปได้ที่จะเขียน หรือที่จะบอกเล่ากับเธอถึงเฮนรีผู้ล่วงลับของฉัน จะเป็นความสุขสำราญยิ่งสำหรับฉัน

และฉันรู้ว่าความเมตตาของเธอจะไม่ปฏิเสธที่จะอ่านสิ่งที่การเขียนออกมาจะช่วยบรรเทาหัวใจของฉันได้มากเพียงนี้ ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าการมีสิ่งที่โดยทั่วไปเรียกว่า เพื่อน (ฉันหมายถึงผู้หญิงด้วยกันที่ฉันสามารถพูดด้วยได้อย่างเปิดเผยมากกว่าบุคคลอื่น) นอกเหนือจากพี่สาวของฉัน จะไม่เป็นสิ่งที่ฉันปรารถนาเลย แต่ฉันช่างเข้าใจผิดเหลือเกิน! ชาร์ลอตต์ถูกดึงความสนใจไปโดยผู้เขียนจดหมายลับสองคนที่สนิทสนมเช่นนั้นมากเกินกว่าจะมาทำหน้าที่เป็นเพื่อนให้ฉันได้ และฉันหวังว่าเธอจะไม่คิดว่าฉันเพ้อฝันแบบเด็กสาว เมื่อฉันกล่าวว่าการมีเพื่อนที่ใจดีและเห็นอกเห็นใจซึ่งสามารถรับฟังความโศกเศร้าของฉันได้โดยไม่ต้องพยายามปลอบประโลม คือสิ่งที่ฉันปรารถนามาเป็นเวลาหนึ่งแล้ว เมื่อเราได้รู้จักกับเธอ ความสนิทสนมที่ตามมา และความใส่ใจอันแสนรักเป็นพิเศษที่เธอมอบให้ฉันเกือบตั้งแต่เริ่มแรก ทำให้ฉันมีความคิดอันน่าปลื้มใจว่า ความใส่ใจเหล่านั้นจะพัฒนาไปสู่มิตรภาพที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเมื่อได้รู้จักกันมากขึ้น ซึ่งหากเธอเป็นดั่งที่ความปรารถนาของฉันวาดไว้ นั่นคงจะเป็นความสุขยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันจะสามารถเสพรับได้ การได้พบว่าความหวังเช่นนั้นกลายเป็นจริงคือความพึงพอใจอย่างแท้จริง

ความพึงพอใจซึ่งในยามนี้เกือบจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะสามารถสัมผัสได้—ฉันรู้สึกอ่อนแรงเหลือเกินจนมั่นใจว่าหากเธออยู่กับฉัน เธอคงจะบังคับให้ฉันหยุดเขียน และฉันไม่สามารถให้ข้อพิสูจน์ถึงความรักที่ฉันมีต่อเธอได้ยิ่งไปกว่าการปฏิบัติตามที่ฉันรู้ว่าเธอปรารถนาให้ฉันทำ ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงนี้หรือไม่อยู่ก็ตาม ฉันคือเพื่อนผู้จริงใจของเธอ เอ็มมาที่รัก

อี. แอล.