จดหมายฉบับที่ 15: ลอร่า เล่าต่อ

เมื่อเราเดินทางถึงเมืองที่เราจะแวะรับประทานอาหารเช้า ฉันตัดสินใจที่จะพูดคุยกับฟิแลนเดอร์และกุสตาวัส ดังนั้น ทันทีที่ฉันลงจากรถม้า ฉันจึงเดินไปที่ตะกร้าและถามไถ่ถึงสุขภาพของพวกเขาด้วยความอ่อนโยน พร้อมทั้งแสดงความกังวลถึงความลำบากในสถานการณ์ของพวกเขา ในตอนแรกพวกเขาดูค่อนข้างสับสนเมื่อเห็นฉัน ปราศจากข้อสงสัยว่าคงเกรงว่าฉันจะทวงถามถึงเงินที่ท่านปู่ทิ้งไว้ให้ฉันและพวกเขาได้แย่งชิงไปอย่างไม่เป็นธรรม แต่เมื่อพบว่าฉันไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนั้นเลย พวกเขาจึงชวนให้ฉันก้าวเข้าไปในตะกร้า เพื่อที่เราจะได้สนทนากันได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น ฉันจึงเข้าไปตามคำชวน และในขณะที่คนอื่นๆ ในคณะกำลังรับประทานชาเขียวและขนมปังปิ้งทาเนยอย่างเอร็ดอร่อย เราทั้งสามก็ดื่มด่ำกับบทสนทนาอันเป็นความลับในรูปแบบที่ประณีตและเปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึกยิ่งกว่า ฉันเล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตให้พวกเขาฟัง และตามคำขอของฉัน พวกเขาก็เล่าเหตุการณ์ทุกอย่างในชีวิตของตนให้ฉันฟังเช่นกัน

“อย่างที่คุณทราบดี เราทั้งสองเป็นบุตรของบุตรสาวสองคนสุดท้ายที่ลอร์ดเซนต์แคลร์มีกับลอรีนา นักร้องโอเปร่าชาวอิตาลี มารดาของเราทั้งสองต่างไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่าใครคือบิดาของเรา แม้โดยทั่วไปจะเชื่อกันว่าฟิลันเดอร์เป็นบุตรของฟิลิป โจนส์ ช่างก่ออิฐ และบิดาของข้าพเจ้าคือเกรกอรี่ สเตฟส์ ช่างทำโครงเสื้อรัดเอวแห่งเอดินบะระ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้มิได้มีความสำคัญอันใด เพราะในเมื่อมารดาของเราทั้งสองมิได้สมรสกับชายเหล่านั้น ย่อมไม่มีสิ่งใดมาทำให้สายเลือดของเราต้องมัวหมอง ซึ่งเป็นสายเลือดที่เก่าแก่และบริสุทธิ์ยิ่งนัก เบอร์ธา (มารดาของฟิลันเดอร์) และอกาธา (มารดาของข้าพเจ้า) อาศัยอยู่ด้วยกันเสมอ ทั้งสองมิได้ร่ำรวยนัก ทรัพย์สินรวมกันในตอนแรกมีจำนวนเก้าพันปอนด์

แต่เนื่องจากพวกท่านใช้จ่ายจากเงินต้นมาโดยตลอด เมื่อเราอายุได้สิบห้าปี เงินจำนวนนั้นจึงลดลงเหลือเพียงเก้าร้อยปอนด์ เงินเก้าร้อยปอนด์นี้ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักของโต๊ะตัวหนึ่งในห้องนั่งเล่นส่วนกลาง เพื่อความสะดวกในการหยิบใช้ได้ทันที ข้าพเจ้ามิอาจระบุได้ในตอนนี้ว่า เป็นเพราะเหตุที่เงินนั้นถูกหยิบฉวยได้ง่าย หรือเป็นเพราะความปรารถนาที่จะเป็นอิสระ หรือเป็นเพราะความอ่อนไหวที่ท่วมท้น (ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของเราเสมอมา) แต่ที่แน่นอนคือ เมื่อเราอายุครบสิบห้าปี เราได้หยิบเงินเก้าร้อยปอนด์นั้นแล้วหนีหายไป

เมื่อได้รางวัลชิ้นนี้มา เราจึงตั้งมั่นว่าจะบริหารจัดการอย่างประหยัด และจะไม่ใช้จ่ายด้วยความเขลาหรือฟุ่มเฟือย ด้วยเหตุนี้เราจึงแบ่งเงินออกเป็นเก้าส่วน ส่วนแรกสำหรับอาหาร ส่วนที่สองสำหรับเครื่องดื่ม ส่วนที่สามสำหรับค่าดูแลบ้าน ส่วนที่สี่สำหรับรถม้า ส่วนที่ห้าสำหรับม้า ส่วนที่หกสำหรับคนรับใช้ ส่วนที่เจ็ดสำหรับความบันเทิง ส่วนที่แปดสำหรับเสื้อผ้า และส่วนที่เก้าสำหรับหัวเข็มขัดเงิน เมื่อจัดสรรค่าใช้จ่ายสำหรับระยะเวลาสองเดือนเช่นนี้แล้ว (เพราะเราคาดว่าเงินเก้าร้อยปอนด์จะใช้ได้นานเพียงนั้น) เราจึงรีบมุ่งหน้าสู่ลอนดอน และโชคดีเหลือเกินที่ใช้เงินทั้งหมดหมดสิ้นภายในเจ็ดสัปดาห์กับอีกหนึ่งวัน ซึ่งเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้ถึงหกวัน ทันทีที่เราปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งของเงินจำนวนมากนั้นได้อย่างมีความสุข เราก็เริ่มคิดที่จะกลับไปหามารดา

แต่บังเอิญได้ยินว่าพวกท่านทั้งสองอดตายไปเสียแล้ว เราจึงล้มเลิกความตั้งใจและตัดสินใจเข้าสังกัดคณะละครเร่สักคณะ เนื่องจากเรามีพรสวรรค์ด้านการแสดงอยู่เสมอ

ดังนั้นเราจึงเสนอตัวเข้าทำงานกับคณะหนึ่งและได้รับการตอบรับ คณะของเรานั้นเล็กมาก เพราะประกอบด้วยผู้จัดการ ภรรยาของเขา และเราสองคน แต่ข้อดีคือมีคนต้องจ่ายเงินเดือนน้อยลง และความไม่สะดวกเพียงประการเดียวคือการขาดแคลนบทละครที่สามารถแสดงได้เนื่องจากไม่มีคนเพียงพอจะรับบทต่างๆ อย่างไรก็ตาม เรามิได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนั้น หนึ่งในการแสดงที่ได้รับคำชมเชยมากที่สุดของเราคือเรื่อง แม็คเบธ ซึ่งเราแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่ง ผู้จัดการมักรับบท แบงโคว ด้วยตนเอง ภรรยาของเขารับบท เลดี้แม็คเบธ ข้าพเจ้ารับบท แม่มดทั้งสาม และฟิลันเดอร์รับบทที่เหลือทั้งหมด พูดตามตรงว่าโศกนาฏกรรมเรื่องนี้ไม่เพียงแต่เป็นเรื่องที่ดีที่สุด

แต่เป็นละครเรื่องเดียวที่เราเคยแสดง และหลังจากตระเวนแสดงไปทั่วอังกฤษและเวลส์ เราก็เดินทางมายังสกอตแลนด์เพื่อแสดงให้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนที่เหลือของบริเตนใหญ่ เราบังเอิญได้พักอยู่ในเมืองเดียวกับที่คุณเดินทางมาพบคุณปู่พอดี เราอยู่ในลานหน้าโรงเตี๊ยมตอนที่รถม้าของท่านแล่นเข้ามา และเมื่อสังเกตเห็นตราประจำตระกูลก็รู้ว่าเป็นของใคร และเมื่อรู้ว่าลอร์ดเซนต์แคลร์คือปู่ของเรา เราจึงตกลงกันว่าจะพยายามขออะไรบางอย่างจากท่านโดยการเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ คุณก็รู้ว่ามันประสบความสำเร็จเพียงใด เมื่อได้เงินสองร้อยปอนด์มาแล้ว เราก็ออกจากเมืองทันที ทิ้งให้ผู้จัดการและภรรยาแสดงเรื่อง แม็คเบธ กันเอง และมุ่งหน้าสู่สเตอลิง ที่ซึ่งเราใช้ทรัพย์สินอันน้อยนิดนั้นอย่างหรูหราฟู่ฟ่า

บัดนี้เรากำลังเดินทางกลับไปยังเอดินบะระเพื่อหาโอกาสก้าวหน้าในเส้นทางการแสดง และนี่แหละ ลูกพี่ลูกน้องที่รัก คือประวัติของเรา”

ฉันขอบคุณชายหนุ่มผู้สุภาพคนนั้นสำหรับเรื่องเล่าอันน่าเพลิดเพลิน และหลังจากที่ได้เอ่ยอวยพรให้พวกเขาประสบแต่ความสุขสวัสดิ์แล้ว ฉันก็ลาจากที่พำนักหลังน้อยของพวกเขาเพื่อกลับไปหาเพื่อนคนอื่นๆ ที่กำลังรอคอยฉันอย่างใจจดใจจ่อ

การผจญภัยของฉันบัดนี้กำลังจะสิ้นสุดลงแล้วนะมาร์เรียนที่รักที่สุดของฉัน อย่างน้อยก็ในตอนนี้

เมื่อเราเดินทางถึงเอดินบะระ เซอร์เอ็ดเวิร์ดบอกฉันว่า ในฐานะที่ฉันเป็นแม่ม่ายของบุตรชายเขา เขาปรารถนาให้ฉันรับเงินปีละสี่ร้อยปอนด์จากมือของเขา ฉันรับคำอย่างสุภาพว่าตกลง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตว่า บารอนเน็ตผู้ไร้ความเห็นอกเห็นใจผู้นี้เสนอให้เพราะเห็นแก่การที่ฉันเป็นแม่ม่ายของเอ็ดเวิร์ด มากกว่าที่จะเห็นว่าฉันคือลอร่าผู้ประณีตและน่ารัก

ฉันย้ายไปพำนักอยู่ในหมู่บ้านอันแสนโรแมนติกแห่งหนึ่งในไฮแลนด์ของสกอตแลนด์ ซึ่งฉันยังคงอาศัยอยู่ที่นั่นจนถึงปัจจุบัน และที่นั่นเองที่ฉันสามารถปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความโดดเดี่ยวอันโศกเศร้า พร้อมทั้งคร่ำครวญถึงการจากไปของบิดา มารดา สามี และเพื่อนของฉันได้อย่างไม่ขาดสาย โดยปราศจากการรบกวนจากการมาเยือนที่ไร้สาระทั้งหลาย

ออกัสตาได้แต่งงานกับเกรแฮม ชายผู้เหมาะสมกับเธอที่สุดในบรรดาชายทั้งปวงมาหลายปีแล้ว เธอได้รู้จักกับเขาในระหว่างที่พำนักอยู่ในสกอตแลนด์

ส่วนเซอร์เอ็ดเวิร์ด ด้วยความหวังที่จะมีทายาทสืบทอดบรรดาศักดิ์และทรัพย์สิน จึงได้แต่งงานกับเลดี้โดโรเธียในเวลาเดียวกัน ซึ่งความปรารถนาของเขาก็สมหวังแล้ว

ฟิลานเดอร์และกุสตาฟัส หลังจากสร้างชื่อเสียงจากการแสดงละครที่เอดินบะระ ก็ได้ย้ายไปยังโคเวนท์การ์เดน ซึ่งพวกเขายังคงทำการแสดงอยู่ภายใต้ชื่อสมมติว่า ลูวิส และ ควิก

ฟิลิปปาได้ชดใช้หนี้แห่งธรรมชาติไปนานแล้ว ทว่าสามีของเธอยังคงขับรถม้าโดยสารจากเอดินบะระไปยังสเตอลิง

ลาก่อนนะมาร์เรียนที่รักที่สุดของฉัน

ลอร่า

จบเรื่อง

๑๓ มิถุนายน ๑๗๙๐

ปราสาทเลสลีย์

นวนิยายในรูปแบบจดหมายที่ยังเขียนไม่จบ

ถึง คุณเฮนรี โทมัส ออสติน

ท่านคะ

บัดนี้ดิฉันขอใช้สิทธิที่ท่านได้มอบให้ดิฉันบ่อยครั้ง ในการอุทิศนวนิยายเรื่องหนึ่งของดิฉันให้แก่ท่าน ดิฉันเสียใจที่มันยังไม่สมบูรณ์ และเกรงว่าหากมาจากมือดิฉันแล้ว มันก็คงจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป อีกทั้งยังกังวลว่าในส่วนที่เขียนไปได้นั้น มันช่างเล็กน้อยและไม่คู่ควรกับท่านเหลือเกิน ด้วยความเคารพอย่างสูง

ผู้รับใช้ที่นอบน้อมของท่าน

ผู้เขียน

ถึง บริษัท ดีมานด์ และคณะ โปรดจ่ายเงินจำนวนหนึ่งร้อยกีนีให้แก่ เจน ออสติน หญิงโสด ในนามของผู้รับใช้ที่นอบน้อมของท่าน

เอช. ที. ออสติน

๑๐๕ ปอนด์ ๐ ชิลลิง ๐ เพนซ์

ปราสาทเลสลีย์