บทที่ห้า

หนึ่งในคนเฝ้าประตูของอาวิง

พันเอกไนท์ตื่นขึ้นและนอนจ้องมองเพดาน มันดูเหมือนจะอยู่ไกลจากตัวเขาอย่างน่าประหลาด—แล้วสายตาของเขาก็หรี่ลง

เขาหันศีรษะ และทันใดนั้นก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาเพิ่งจำเหตุการณ์ก่อนที่จะหมดสติได้

เขาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างครุ่นคิด เขาอยู่ในห้องขนาดใหญ่ที่มีเพดานสูง มีหน้าต่างสองบานทางขวามือและอีกบานหนึ่งอยู่ตรงหน้า ซึ่งบานหลังเปิดอยู่บางส่วน เก้าอี้พักผ่อนหลายตัว โต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานีที่ดูหรูหรา และชั้นหนังสือที่เรียงรายขนาบข้างเตาผิง ปรากฏแก่สายตาเป็นรายละเอียดของสภาพแวดล้อมทีละอย่าง แสงแดดสีเหลืองเป็นลำส่องผ่านหน้าต่างบานท้ายห้องเข้ามา

ประตูข้างหลังเขาเปิดออก และเขาหันไปเห็นเด็กชายชาวจีนหน้าสีน้ำตาลที่กำลังยิ้มกว้าง เดินเข้ามาที่ข้างเตียงพร้อมถาดอาหารเช้า

“อาวิงบอกว่าเขาจะมาพบคุณในอีกสักครู่” ผู้มาใหม่กล่าวอย่างราบเรียบ “ตอนนี้คุณรับประทานอาหารเช้าก่อนเถิด”

เขาเลื่อนโต๊ะเข้ามาและวางถาดอาหารลง จากนั้นจึงจัดวางผ้าเช็ดปากและเครื่องเงิน ซึ่งเป็นของชั้นเลิศอย่างชำนาญ ให้สะดวกต่อการหยิบจับของพันเอกไนท์ เมื่อเสร็จสิ้นเขาก็ถอยออกไป

ไนท์รู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งพอสมควร ทว่าทั้งร่างกายและจิตใจกลับผ่อนคลายจนถึงขั้นสับสนมึนงง เขาอยากจะคิด แต่กลับคิดไม่ออก

เขายกถ้วยกาแฟร้อนกรุ่นที่คนรับใช้รินไว้ให้ขึ้นจิบอย่างเหม่อลอย รสชาติขมปร่าของของเหลวร้อนๆ ซึ่งเขาดื่มโดยไม่ใส่ครีมหรือน้ำตาล ช่วยให้เขาดึงสติกลับคืนมาได้ ในตอนนี้เขาจำทุกอย่างได้หมดแล้ว ทั้งการไปพบชายชาวจีนผู้ลึกลับ การบุกจู่โจมห้องใต้ดินของเหล่าศัตรู การหลบหนีไปกับอาวิง และกลอุบายของฝ่ายหลังที่ทำให้ไนท์ตกอยู่ภายใต้อำนาจของเขาอย่างสมบูรณ์

เขาหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานปลายสุดอีกครั้ง มันถูกกั้นด้วยซี่เหล็กหนา เช่นเดียวกับหน้าต่างอีกสองบานที่ด้านข้าง ห้องที่เขานอนอยู่นี้คือคุกที่หรูหราชัดๆ!

ประตูเปิดออกอีกครั้งอย่างแผ่วเบา พันเอกไนท์หันไปพบอาวิงกำลังเดินตรงมาหาเขา สวมกางเกงผ้าฟลานเนลสีขาว เสื้อเชิ้ตผ้าไหม และเสื้อนอกผ้าเซอร์จ ในชุดเช่นนี้ ผู้มาใหม่ดูเป็นชาวจีนทุกกระเบียดนิ้ว

“อรุณสวัสดิ์ครับ พันเอก” อาวิงทักทายแขกของเขาอย่างสุภาพ “ผมดีใจที่เห็นคุณดูสดชื่นและพักผ่อนเต็มอิ่มในเช้านี้!”

ไนท์เริ่มตัวสั่น

“ไอ้โจรผิวเหลือง!” เขาเค้นเสียงแหบพร่า มือทั้งสองกำแน่นเป็นปม “ที่แท้นี่คือแผนของแก—ปล้นฉัน แล้วก็ลักพาตัวฉันงั้นรึ? แต่อย่าคิดว่าแกจะลอยนวลไปได้—”

อาวิงเดินเข้าใกล้เตียงและเอื้อมมือลงไปใต้หมอนใบที่ใกล้ที่สุดอย่างคล่องแคล่ว เขาหยิบของสองสิ่งออกมาจากที่ซ่อนนั้น สิ่งหนึ่งคือกล่องเครื่องประดับหนังโมร็อกโก และอีกสิ่งคือปืนพกที่ไนท์จำได้ว่าเขาเคยพกไว้ในกระเป๋าเสื้อนอกด้านใน

“นี่คือทรัพย์สินชิ้นสำคัญของคุณครับ พันเอกไนท์” เจ้าของบ้านกล่าว “ส่วนของอย่างอื่น คุณจะพบหลังจากที่คุณแต่งตัวเสร็จแล้ว”

เขาหยุดเพื่อเฝ้ามองชายบนเตียงเปิดกล่องหนังและจ้องมองอัญมณีที่ทอประกายด้วยความโหยหา จากนั้นเขาจึงกล่าวต่อ

“มีบททดสอบอันหนักหน่วงรอคุณอยู่ เพื่อนเอ๋ย และคุณอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมจะเผชิญกับมัน คุณต้องการการพักผ่อน แต่เส้นประสาทของคุณกลับตึงเครียดจนถึงจุดที่จะขาดสะบั้น มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะพาคุณออกจากเมืองนี้ได้อย่างปลอดภัย และผมก็ได้ใช้วิธีนั้น”

“แกหมายความว่าพวกวูล์ฟไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนงั้นรึ?” ไนท์เค้นถาม

“ยังไม่รู้ครับ แต่ผมจะจัดการเรื่องนั้นในเร็วๆ นี้”

เสียงของพันเอกไนท์เปลี่ยนเป็นเสียงขู่คำราม:

“จัดการงั้นรึ? แกหมายความว่าแกต้องการให้พวกมันรู้!”

“แน่นอนว่าผมต้องการให้พวกมันรู้ ผมต้องการให้พวกมันมาที่นี่ ในที่ที่ผมสามารถจัดการกับพวกมันได้ แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอกเพื่อนเอ๋ย ศัตรูเก่าของคุณจะไม่มีวันทำร้ายคุณได้อีก!”

เขาหยุดและมองไปรอบๆ ห้อง จากนั้นจึงหันกลับมาหาชายบนเตียงอีกครั้ง

“นี่คือที่พักของคุณ ห้องน้ำอยู่ติดกับห้องนอน ประตูบานนี้เปิดไปสู่ห้องนั่งเล่น และถัดจากห้องนั้นคือเรือนกระจกของผม ซึ่งคุณสามารถแวะเวียนไปได้ตามใจชอบ ไม่มีการกำหนดเงื่อนไขใดๆ ในการพำนักที่นี่ ยกเว้นแต่ว่าคุณห้ามพยายามออกจากบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม—และคุณต้องปล่อยให้หน้าต่างบานปลายสุดนั้นอยู่ในสภาพเดิม ห้ามแม้แต่จะแตะต้องมัน หรือแตะต้องขอบหน้าต่าง! เรื่องนี้สำคัญมาก!”

ไนท์จ้องมองไปยังหน้าต่างบานเดี่ยวที่ปลายห้องซึ่งแสงอาทิตย์กำลังสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง เขาละสายตาจากหน้าต่างมามองใบหน้าของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ยังคงจ้องมองเขาด้วยความสนใจอันเฉยเมยราวกับพระพุทธรูป ความรู้สึกสงสัยที่หาคำตอบไม่ได้ผุดขึ้นภายในใจ และเขาขยับมือที่บวมฉุข้างหนึ่งด้วยท่าทางประหม่าและขัดเคือง

“คุณเป็นบ้าที่ไหนกันแน่?” เขาโพล่งออกมา “อา วิง! ชื่อนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับผมเลย—จะบอกว่า ‘นาย X’ ก็คงไม่ต่างกัน! คุณไม่ใช่คนจีน คุณเป็นตัวอะไรและเป็นใครกันแน่?”

อา วิง ยังคงจ้องมองแขกของเขาลงมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าร่องรอยของรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากซึ่งปกติจะไร้ความรู้สึก

“ไม่” เขาเห็นพ้อง “ผมไม่ใช่คนจีน และผมก็ไม่ใช่ชาวคอเคเซียน คุณเห็นได้ว่าเมื่อแต่งกายเช่นวันนี้ ผมดูเป็นชาวตะวันออกอย่างไม่ผิดเพี้ยน แต่ในทางกลับกัน หากแต่งกายอย่างชายชาวฮ่องกง ผมจะดูเหมือนคนอเมริกันหรือคนอังกฤษ นั่นคือคำสาป และบางทีอาจเป็นพรของผม การผสมผสานของสายเลือดสองสายที่ไม่อาจประนีประนอมกันได้ทำให้ผมกลายเป็นผู้ถูกทอดทิ้ง ผมไม่มีที่ยืนในรัฐบาลของประเทศใดๆ ดังนั้นผมจึงจัดตั้งรัฐบาลของตนเองขึ้นมา

“ผมคือจักรพรรดิ ประธานาธิบดี และกษัตริย์ แห่งจักรวรรดิที่มองไม่เห็น ผมปกครองด้วยสิทธิแห่งสติปัญญาและเจตจำนง และความล้มเหลวครั้งแรกของผมจะเป็นใบสั่งตาย เพราะหากตัดสินด้วยมาตรฐานแม้แต่ของหัวขโมยอย่างคุณ พันเอกไนท์ ผมก็คืออาชญากร—ผู้ที่อยู่นอกเหนือการคุ้มครองของกฎหมายมนุษย์!”

เขาหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะสั้นๆ ที่ไร้ซึ่งความขบขัน ขณะที่เขาเดินตรงไปยังประตู เขาพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามองว่า “จำเรื่องหน้าต่างไว้ด้วย ผมจะออกไปข้างนอกเป็นระยะ แต่หากคุณปฏิบัติตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด จะไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้นกับคุณ แม้ในบ้านที่เต็มไปด้วยภยันตรายที่ซ่อนเร้นแห่งนี้”

ไม่ว่าพันเอกไนท์จะพยายามเพียงใด เขาก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติในสถานการณ์ที่อา วิง ได้ชี้แจงไว้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในวันแรกภายในห้องที่เขาตื่นขึ้นมา จากหน้าต่างในทิศทางหนึ่ง เขามองเห็นสนามหญ้าที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามและเนินเขา ซึ่งประดับประดาด้วยพุ่มไม้และมีทางเดินกรวดคดเคี้ยวตัดผ่าน

จากหน้าต่างด้านหลังที่เจ้าของบ้านได้เตือนเขาไว้อย่างน่าประหลาด เขามองออกไปเห็นสนามหญ้าเล็กน้อยที่ติดกับสวนผักครัว ถัดจากสวนไปเป็นทุ่งที่ชุ่มน้ำ และในระยะไกลเขามองเห็นคลองที่มีเรือยนต์แล่นผ่านไปเป็นระยะด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่เลย ไม่มีอะไรผิดปกติที่นี่—เขาแทบไม่อาจหวังหาสถานที่ที่สงบกว่านี้เพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกายได้อีกแล้ว

ทว่า—กลับมีบรรยากาศของการเฝ้าสังเกตอย่างครุ่นคิดปกคลุมบ้านที่เงียบสงัดหลังนี้ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างแผ่วเบาผ่านประตูห้องนั่งเล่นเป็นครั้งคราว ครั้งหนึ่งเขาแอบมองออกไป ที่ด้านไกลของเรือนกระจกขนาดใหญ่ คนรับใช้ผิวสีน้ำตาลที่นำอาหารเช้ามาให้เขากำลังฉีดพ่นน้ำใส่เถาวัลย์รูปร่างคล้ายงูซึ่งมีดอกไม้สีส้มขนาดมหึมา พันเอกไนท์ปิดประตูลง บางสิ่งเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้—อาจจะเป็นความเงียบและความโดดเดี่ยว—กำลังทำให้เขาประสาทเสีย

วันที่สองผ่านไปเช่นเดียวกับวันแรก แต่เมื่อใกล้เที่ยงของวันที่สาม อา วิง ก็เคาะประตูและเดินเข้ามาอย่างไร้เสียง เขาแต่งกายด้วยชุดตะวันออก และดูเหมือนคนผิวขาวที่ปลอมตัวได้อย่างไม่แนบเนียนอีกครั้ง

“บ่ายวันนี้ผมจะออกไปข้างนอกสองสามชั่วโมงครับ พันเอก” เขาอธิบาย พร้อมจ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่นิ่งสนิทไม่กะพริบตามปกติของเขา “ผมจะพาลิมไปด้วย และผมคิดว่าจะเป็นการดีที่สุดหากคุณพักอยู่ในห้องของคุณ”

แม้คำพูดของเขาจะอยู่ในรูปแบบของการขอร้อง แต่เบื้องหลังนั้นกลับมีอำนาจของการสั่งการ ชายผิวขาวมองเขาด้วยความระแวง แต่ในที่สุดก็พยักหน้าตอบรับ

ต่อมาไม่นานเขาได้ยินเสียงมอเตอร์สตาร์ทเครื่องยนต์ดังหึ่ง ลิมนำอาหารกลางวันมาส่งให้เขาแล้ว และตอนนี้ไนท์คาดว่าในบ้านคงไม่มีใครอยู่ เขาคลี่ยิ้ม นี่จะเป็นโอกาสดีที่จะได้เดินสำรวจรอบๆ สัญชาตญาณของอาชญากรในตัวเขายังคงรุนแรง และเขาก็มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับบ้านของอาวิงเป็นอย่างยิ่ง

เขารอหนึ่งชั่วโมงหลังจากได้ยินรถขับออกจากโรงรถ โดยเขามองเห็นมันแวบหนึ่งจากหน้าต่างด้านหลัง มันเป็นรถโรดสเตอร์สีเทาขนาดและกำลังปานกลาง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจะไม่มีใครมาขัดจังหวะ

เขาเดินข้ามไปยังประตูเรือนกระจกแล้วก้าวเข้าไป ด้านหนึ่งเต็มไปด้วยกล้วยไม้ ผู้พันไนท์ตระหนักได้ลางๆ ว่าของสะสมเหล่านี้ต้องมีมูลค่ามหาศาล หลายต้นปลูกอยู่ในห้องกระจกขนาดเล็ก ซึ่งบนผนังมีหยดน้ำเกาะพราว

ดอกไม้สีเขียวซีดดอกหนึ่งใกล้ตัวเขามีลวดลายประหลาดสีขาวและเหลือง ซึ่งดูคล้ายกับใบหน้ามนุษย์ที่กำลังแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก ชายหนุ่มยื่นนิ้วออกไปสัมผัสมันด้วยความสงสัย ทันใดนั้นดอกไม้ก็หุบตัวลงราวกับสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึก และเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมฉุนชวนคลื่นไส้ซึ่งทำให้เขาเวียนหัวในทันที

เขาถดตัวถอยหลังและเดินทางต่อ พื้นคอนกรีตเริ่มแคบลง และทางซ้ายมือเขาเห็นสระบัวที่มีดอกบัวสีขาวขนาดใหญ่โชว์เกสรสีเหลืองนวลอยู่บนผิวน้ำ ระหว่างใบบัวและดอกบัวนั้น น้ำในสระดูลึกและมืดมิด

ผู้พันไนท์โน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อจ้องมองลงไปในสระ ทันใดนั้นเขาก็ผงะถอยหลังพร้อมเสียงอุทานอย่างสำลัก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด จมูกสีดำน่าเกลียดพุ่งพรวดขึ้นมาจากความลึกที่ขุ่นมัว และกิ้งก่ายักษ์ที่มีขาหน้าสั้นแต่ทรงพลังพร้อมกรงเล็บยาวกำลังจ้องมองเขาด้วยความหิวโหย

เขาพบว่าความกระหายในการสำรวจเริ่มลดน้อยลง เขาอยากจะหันหลังกลับ แต่ต้องการให้แน่ใจในจุดหนึ่งว่า หากเขาต้องการออกจากบ้านหลังนี้ วิธีใดจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด หน้าต่างทุกบานถูกกั้นด้วยลูกกรงอย่างแน่นหนา แต่คงจะมีประตูอยู่หลายบาน

โถงทางเดินเปิดออกจากเรือนกระจก และทั้งสองข้างทางเป็นห้องต่างๆ ที่ตกแต่งไว้หลากหลาย เขาเร่งฝีเท้าเดินต่อไป เบื้องหน้าเขาเห็นประตูบานหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเปิดออกสู่โลกภายนอก เขาคว้าลูกบิดประตู แต่ประตูล็อคอยู่ และเพียงแค่ปราดเดียวเขาก็รู้ว่าแม่กุญแจนี้ไม่สามารถสะเดาะหรือพังเข้าไปได้

เขาหันกลับมาสำรวจส่วนหลังของบ้าน ในปีกตะวันออกเขาพบห้องครัวและที่พักคนรับใช้ แต่ประตูที่น่าจะเชื่อมต่อไปยังสวนครัวนั้นถูกล็อคไว้

ทันใดนั้น สายตาที่กวาดมองไปรอบๆ ก็เหลือบไปเห็นมือจับประตูตรงมุมห้องเก็บอาหาร เขาเดินเข้าไปใกล้และพบว่ามันเปิดออกสู่บันไดที่ทอดตัวลงด้านล่าง กระแสลมร้อนชื้นพัดขึ้นมาจากทางบันได ไนท์ชะงักครู่หนึ่งและสูดดมกลิ่นด้วยความสงสัย

เขาพบว่าตัวเองกำลังนึกถึงบ่ายวันที่อากาศอบอ้าวในอินเดีย ยามที่เขาเดินเข้าไปในป่าที่ร้อนระอุ ที่นี่มีกลิ่นป่าเถื่อนแบบเดียวกันนั้น

เขามีปืนรีโวล์เวอร์อยู่ในกระเป๋ากางเกง สิ่งนั้นทำให้เขามั่นใจ และเขาต้องรู้ให้ได้ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ที่จะหลบหนีออกไปในทิศทางนี้

ประโยคหนึ่งที่อาวิงเคยพูดดังก้องขึ้นมาในหัว “แม้แต่ในบ้านที่เต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนเร้นหลังนี้!” แต่อันตรายอะไรกันที่จะมีอยู่ได้?

ผู้พันไนท์คลำทางลงไปยังห้องใต้ดิน เขาพบว่ามันอยู่ต่ำกว่าระดับพื้นดินเกือบทั้งหมด แต่ในไม่ช้าสายตาของเขาก็เริ่มชินกับความสลัวและสามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้

เขาอยู่ในห้องกว้างและลึกซึ่งเต็มไปด้วยลังบรรจุของที่วางระเกะระกะ เฟอร์นิเจอร์ที่ถูกทิ้งขว้าง และเครื่องมือทำสวนไม่กี่ชิ้น ที่ด้านไกลออกไปมีประตูบานหนึ่ง นักสืบผู้นี้จึงค่อยๆ ก้าวเดินไปยังประตูนั้นอย่างระมัดระวัง

เมื่อเปิดออกก็พบเป็นทางเดินที่มืดและแคบ เขาเดินไปตามทางนั้น พยายามลองบิดลูกบิดประตูที่ล็อกอยู่สองบาน บานหนึ่งอยู่ทางขวาและอีกบานอยู่ทางซ้าย จากนั้นเขาก็มาถึงสุดทางเดินและพบกับประตูอีกบานหนึ่ง

เขาเปิดมันออกอย่างระมัดระวังและมองเข้าไปข้างใน เบื้องหน้าคือห้องที่มีแสงสว่างมากกว่าทางเดินเล็กน้อย แต่กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งเฟอร์นิเจอร์โดยสิ้นเชิง เขาก้าวข้ามธรณีประตูและยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อมองไปรอบๆ กลิ่นที่เขาเคยเชื่อมโยงกับบ่ายอันร้อนระอุในป่าทึบโชยมาปะทะจมูกอย่างรุนแรงในตอนนี้ แต่ถัดไปนั้นเขาเห็นประตูที่มีซี่กรงเหล็กกั้นอยู่ด้านบน เขาต้องการจะลองเปิดประตูบานนั้น

เขาเดินไปได้เพียงครึ่งทาง ความรู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่ละเอียดอ่อนก็ทำให้เขาหยุดชะงัก เขาหันกลับไปมอง แต่ไม่มีอะไร

ทันใดนั้น เขาก็สะดุ้งและเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่สลัวราง มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ที่นั่น เขาก้าวถอยหลังพลางสูดลมหายใจเข้าด้วยเสียงฟืดฟาดด้วยความหวาดกลัว เขาก้าวถอยหลังกลับไปยังประตู สิ่งนั้นเริ่มปรากฏรูปร่างชัดเจนขึ้นท่ามกลางคานและท่อที่ไม่มีอะไรปิดทับ มันคือแท่งทรงกระบอกมหึมาที่ดูราวกับมีชีวิต! มันค่อยๆ โค้งลงมาเป็นวงกว้าง

พันเอกไนท์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มันคืองู แต่เป็นงูที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอนยามตื่น แต่เป็นความจริงอันน่าสยดสยอง

เขาร้องออกมาด้วยเสียงสำลัก ก่อนจะหันหลังและวิ่งหนีอย่างที่ไม่เคยวิ่งเร็วเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เบื้องหลังเขาได้ยินเสียงขู่ฟืดฟาดราวกับเสียงทรายที่ถูกเทจากที่สูงลงในถังดีบุก กล่องใบหนึ่งถูกชนจนพลิกคว่ำ สิ่งนั้นกำลังไล่กวดเขามาทัน เขาหันกลับไปมองและเห็นงูหลามทอดตัวยาวไปตามพื้นด้วยดวงตาที่เบิกโพลง ลำตัวมหึมาของมันลอนคลื่น หัวแบนราบชูขึ้น และดวงตาที่ไม่กะพริบนั้นวาวโรจน์ผ่านความสลัว

เขาไม่มีทางวิ่งไปถึงบันไดได้ ทางซ้ายมีประตูบานเล็ก เขาโถมตัวเข้าใส่มันและคว้าลูกบิด ประตูเปิดออก และโดยไม่ทันมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า เขาพุ่งตัวเข้าไปข้างใน บางสิ่งกระแทกเข้ากับประตูในขณะที่เขากระชากมันปิด และเขาได้ยินเสียงพ่นลมประหลาดนั้นดังยิ่งกว่าเดิม

เขาคลำทางไปรอบๆ ในความมืดมิดสนิทของที่หลบภัยแห่งนี้ จนพบกับอุปกรณ์โลหะชิ้นหนึ่ง มันคือพวงมาลัยที่มีก้านโลหะเชื่อมต่อกับท่อเหล็กขนาดใหญ่ เขาอยู่ในห้องเก็บของซึ่งเป็นที่ติดตั้งระบบท่อน้ำเข้า

แล้วเขาก็นึกถึงปืนรีโวล์เวอร์ของตน แต่มันคงจะมีประโยชน์เพียงน้อยนิดเมื่อต้องเผชิญกับสิ่งน่าสยดสยองที่ขดตัวอยู่ด้านนอก

* * * * *

เมื่ออาวิงกลับมาที่บ้านในอีกหลายชั่วโมงต่อมา เขาเดินผ่านโถงทางเดินและเรือนกระจกอย่างเงียบเชียบไปยังประตูห้องพักของพันเอกไนท์

หลังจากตรวจสอบสั้นๆ จนแน่ใจว่า “แขก” ของเขาไม่ได้อยู่ในห้อง ชาวจีนผู้นั้นก็หันหลังและมุ่งหน้าไปยังประตูห้องใต้ดิน ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยดังเช่นปกติ แต่ดวงตากลับทอประกายวาววับราวกับโลหะ เขาเปิดประตูและยืนฟังอยู่ครู่หนึ่ง

เสียงขู่ฟืดฟาดที่เกรี้ยวกราดและลากยาว ซึ่งฟังดูเหมือนไอน้ำที่พุ่งออกมาจากท่อขนาดใหญ่ ดังแว่วมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน เขาก้าวเข้าไปในทางเดินและปิดประตูตามหลังอย่างตั้งใจ จากนั้นเขาคลำทางลงบันได และหยุดนิ่งก่อนจะถึงขั้นสุดท้ายเพียงไม่กี่ก้าวเพื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ โดยไม่กะพริบตา

บางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดสลัวที่ด้านไกลของห้อง มันค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาหาเขา และเขาสามารถมองเห็นลำตัวที่ลอนคลื่นของงูหลามตัวนั้น ดวงตาที่เป็นประกายของอาวิงจ้องนิ่งไม่ไหวติงไปยังหัวแบนๆ อันชั่วร้ายของงูยักษ์ ซึ่งกำลังเคลื่อนเข้าหาเขาอย่างช้าลงเรื่อยๆ

ด้วยเสียงขู่ฟ่อลากยาวเป็นครั้งสุดท้าย งูหลามตัวนั้นก็ขดตัวขึ้นเป็นวงมหึมา มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว โดยมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางส่วนที่กว้างที่สุดพอๆ กับร่างกายของมนุษย์ ทว่าในยามนี้มันกลับดูเหมือนกำลังค่อยๆ กลายเป็นหิน ดวงตาเม็ดเล็กๆ ของมันหม่นแสงลง และศีรษะที่เคยไกวเปลไปมาก็แข็งทื่อ

เสียงร้องอู้อี้ดังเข้าสู่โสตประสาทของชายชาวจีนผู้ยืนนิ่งสนิท เขายังคงจ้องมองลงไปยังงูหลามตัวนั้นโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ครู่ต่อมาเขาจึงเดินลงไปยังเชิงบันได งูตัวนั้นนิ่งสงบ

อาวิงเดินตรงไปยังประตูห้องเก็บของแล้วผลักมันให้เปิดออก

“คุณออกจากที่ซ่อนได้แล้วครับ ผู้พันไนท์” เขากล่าว “เพื่อนเล่นตัวน้อยของผมอยู่ในสภาวะชักเกร็งชั่วคราว—แต่ผมไม่แนะนำให้คุณกลับมาเยี่ยมเยียนที่นี่อีก!”