บทที่เจ็ด

ผ่านบานประตู

เสียงเคาะนั้นไม่ดัง เป็นเพียงการเคาะเบาๆ อย่างระมัดระวัง แต่มีความเร่งรีบแฝงอยู่ในนั้น

แอนนิสเตอร์เคลื่อนกายอย่างไร้เสียงบนพรมขนหนา เขาบิดลูกกุญแจและผลักประตูให้เปิดกว้างออกในจังหวะเดียวกันนั้น

คราแรกเขาไม่เห็นสิ่งใดเลย ทางเดินที่ทึบทะมึนด้วยเงาสลัวแม้ในยามเที่ยงวัน ปรากฏเพียงแสงรำไรที่มืดสลัว ซึ่งจู่ๆ ก็มีใบหน้าหนึ่งผุดขึ้นมา ดูราวกับวงรีสีขาวเรืองรอง พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นด้วยเสียงฟืดฟาดรวดเร็ว

“ชู่ว! เงียบๆ! ฉันต้องไม่ให้ใครเห็น! มิเช่นนั้นเขาจะ… ปิดประตูเร็ว!”

หญิงสาวก้าวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวซีดของเธอหันมาทางชายตรงหน้าด้วยความสงบนิ่งที่ดูราวกับถูกแช่แข็ง แอนนิสเตอร์มีความรู้สึกเลือนลางว่าเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน เส้นผมสีทองภายใต้หมวกโทคที่รัดรูป กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตที่จำได้เลือนลาง ใบหน้าที่มีความงามสะดุดตา ทว่าในยามนี้กลับขาวซีดและซูบเซียว มันเหมือนกับท่วงทำนองเพลงที่เคยได้ยินแล้วลืมเลือนไป

เขาปิดประตูบานหนักและล็อกกลอน จากนั้นจึงหันกลับมาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

“ว่ามา—?” เขาเอ่ย สายตาจ้องมองเธอด้วยการพินิจพิเคราะห์ที่เย็นชา “นี่มันไม่—กะทันหัน—ไปหน่อยหรือ?”

แต่หญิงสาวเงยใบหน้าที่เรียบเฉยราวกับก้อนหินขึ้น

“ฉันมีเวลาไม่มาก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยอย่างประหลาด ราวกับว่าเธอเพิ่งวิ่งมา “ฉันคือคลีโอ ริดจ์ลีย์ เลขานุการของแฮมิลตัน รูก—หมายถึง เคยเป็น ฉันไม่ได้เป็นเลขานุการของเขาแล้ว แต่เขายังไม่รู้เรื่องนี้—ในตอนนี้”

เธอหยุดชะงัก พยายามควบคุมลมหายใจที่หอบถี่อีกครั้ง พร้อมกับเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

“ฉันเคยเตือนคุณวันนั้นบนรถไฟ จำได้ไหม? ฉันเตือนเพราะฉันรู้จักแฮมิลตัน รูก… และตอนนี้ฉันรู้จักเขาดียิ่งกว่าเดิม เขาตั้งใจจะฆ่าคุณ คุณแอนนิสเตอร์ และตอนนี้เขากำลังวางแผน—”

“—ที่จะใช้ประโยชน์จากผม ใช่ไหม?” แอนนิสเตอร์ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นเมื่อเห็นเธอส่ายหน้าช้าๆ เขาก็ตัวแข็งทื่อ

“เขาคงจะกำจัดคุณทิ้งอยู่ดีแม้หลังจากที่คุณ—ตกลง—แต่นั่นไม่ใช่แนวทางของเขา และเขาจะไม่ใช้ประโยชน์จากคุณในแบบที่คุณคิด แผนการที่รอบคอบซึ่งเขาบอกคุณน่ะ เป็นเพียงฉากบังหน้า ไม่มีไร่ปศุสัตว์ที่อยู่ใกล้พอหรอก ส่วน S. S. S. นั่นก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเรื่องที่กุขึ้น คุณเห็นไหม เขาแค่ต้องการกักตัวคุณไว้ที่นี่จนกว่าเขาจะเห็นว่าจำเป็นต้อง—กำจัดคุณทิ้ง แต่แรงจูงใจที่แท้จริง แผนการที่แท้จริงของเขา ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันอาจจะสงสัย แต่ฉันไม่—คิด—ถึงเรื่องนั้น”

เธอหยุดอีกครั้ง สีหน้าเคร่งเครียด เมื่อมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยินดังมาจากทางเดินด้านนอก เสียงนั้นผ่านพ้นไป

“เขาจะ—ฆ่าฉัน—ถ้าเขารู้” เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คำเตือนบนรถไฟนั่น ฉันทำตามคำสั่งของเขา ถ้าเขาสามารถขู่ให้คุณกลัวจนหนีไปได้ เขาก็คงพอใจกับสิ่งนั้น แต่ตอนนี้ มันจะ—แตกต่างออกไป ฉันบอกคุณเรื่องนี้ด้วยตัวฉันเอง และตอนนี้—”เธอนำมือเรียวบางวางลงบนแขนของเขา—“คืนนี้อย่าไปตามนัดหมายนั้น คุณแอนนิสเตอร์ เอลลิสันจะอยู่ที่นั่น คุณจำเขาได้ไหม? เขาคือคนที่พยายามรั้งคุณไว้บนรถไฟขบวนนั้น”

เธอยิ้มบางๆ ที่ริมฝีปาก แต่ดวงตากลับหม่นหมอง

“เอลลิสันเป็นหมาจิ้งจอกของรูก เช่นเดียวกับที่รูกเป็น—”

ประโยคนั้นไม่เคยถูกกล่าวจนจบ มีเสียงไอขากดังขึ้นจากด้านนอกประตูพอดี พร้อมกับแสงไฟวาบหนึ่งจากช่องลมที่เปิดแง้มอยู่ด้านบน หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ใบหน้าว่างเปล่า เธอทรุดฮวบลงบนพรม ในขณะที่แอนนิสเตอร์สะบัดล็อกประตูและผลักมันให้เปิดกว้างออก

เขาชักปืนออกมาแล้วพุ่งตัวเข้าไปในทางเดิน ในขณะที่จากเงามืดตรงมุมไกลๆ เขาจินตนาการว่าได้ยินเสียงสะท้อนแผ่วเบาของเสียงหัวเราะเยาะเย้ย

ทว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่เลย

เขารีบวิ่งขึ้นไปยังหัวบันได แต่กลับไม่พบสิ่งใดและไม่มีใครเลย ชายผู้ลั่นไกนัดนั้นใช้ที่เก็บเสียง และได้หายตัวไปแล้ว ไม่ว่าจะเข้าไปในห้องนอนห้องใดห้องหนึ่งทางซ้ายหรือขวา หรือไม่ก็ลงบันไดไป ทว่านี่ไม่ใช่เวลามาคาดเดา หญิงสาวต้องการการดูแล หากว่าเธอยังไม่สายเกินกว่าจะช่วยได้

แอนนิสเตอร์ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า แต่ในขณะที่เขาวิ่งย้อนกลับไปตามโถงทางเดินเพียงชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นและถูกตรึงไว้ด้วยแสงวาววับของโลหะบนพรมที่เท้า เขาโน้มตัวลงเก็บสิ่งนั้นขึ้นมาขณะที่ยังวิ่งอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นปลอกกระสุนเปล่า แล้วเมื่อถึงธรณีประตูห้องของเขา เขาก็ผงะถอยหลังพร้อมสบถออกมาด้วยอาการหอบ

เพราะหญิงสาวหายตัวไปแล้ว!

แอนนิสเตอร์ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง นิ้วที่แข็งทื่อค่อยๆ คลายออกอย่างเป็นกลไกเพื่อปล่อยสิ่งของที่ถืออยู่ เขาจ้องมองมันด้วยความทรงจำที่ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลันและความกลัวที่เริ่มก่อตัว

สิ่งของที่เขาพบวางอยู่บนฝ่ามือที่เปิดกว้าง มันบิดเบี้ยวและผิดรูปอย่างประหลาด พื้นผิวสีทองหม่นทอแสงสลัวภายใต้แสงไฟ

มันคือสะพานฟัน