ภาคผนวก W

หนูน้อยเบสซี่จะช่วยพระผู้สร้าง

(ดูบทที่ cclxxxii)

[มันช่างน่าเบื่อ และฉันต้องการความตื่นเต้นและความเพลิดเพลินที่รื่นรมย์ ดังนั้น ฉันจะลองท่องไปอย่างเบาๆ ตามเส้นทางดอกพริมโรสแห่งเทววิทยา]

หนูน้อยเบสซี่อายุเกือบสามขวบ เธอเป็นเด็กดี ไม่ฉาบฉวย ไม่เหลวไหล แต่เป็นเด็กช่างคิดและไตร่ตรอง มักชอบขบคิดถึงเหตุผลของสิ่งต่างๆ และพยายามทำให้เหตุผลเหล่านั้นสอดคล้องกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น วันหนึ่งเธอเอ่ยขึ้นว่า

“แม่คะ ทำไมถึงมีความเจ็บปวด ความโศกเศร้า และความทุกข์ทรมานมากมายขนาดนี้คะ ทั้งหมดนี้มีไว้เพื่ออะไร?”

มันเป็นคำถามที่ตอบง่าย และผู้เป็นแม่ก็ไม่มีความลำบากในการตอบเลย

“เพื่อสิ่งที่ดีสำหรับเราไงจ๊ะลูกรัก ด้วยพระปรีชาญาณและความเมตตา พระเจ้าทรงส่งความทุกข์ยากเหล่านี้มาเพื่อดัดนิสัยเราและทำให้เราเป็นคนดีขึ้น”

“พระองค์ทรงเป็นผู้ส่งมาหรือคะ?”

“ใช่จ้ะ”

“พระองค์ทรงส่งมาทั้งหมดเลยหรือคะแม่?”

“ใช่จ้ะลูกรัก ทั้งหมดเลย ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยบังเอิญ พระองค์เพียงผู้เดียวที่ทรงส่งมา และทรงส่งมาด้วยความรักที่มีต่อเราเสมอ เพื่อให้เราดีขึ้น”

“มันไม่แปลกหรือคะ?”

“แปลกหรือ? ไม่เลยจ้ะ แม่ไม่เคยคิดในแง่นั้นเลย และไม่เคยได้ยินใครบอกว่ามันแปลกมาก่อน สำหรับแม่มันดูเป็นเรื่องธรรมชาติและถูกต้องเสมอ ทั้งยังทรงปรีชาญาณ และเปี่ยมด้วยความเมตตากรุณาที่สุด”

“ใครเป็นคนคิดแบบนั้นเป็นคนแรกคะแม่? ใช่แม่หรือเปล่า?”

“โอ้ ไม่ใช่หรอกลูก แม่ถูกสอนมาแบบนี้”

“ใครสอนแม่คะ?”

“เอ จริงๆ แล้วแม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน จำไม่ได้แล้ว น่าจะเป็นแม่ของแม่ หรือไม่ก็ท่านศาสนาจารย์ แต่มันเป็นสิ่งที่ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ”

“แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ดูแปลกนะคะ พระองค์ทรงมอบโรคไข้รากสาดให้บิลลี่ นอร์ริส หรือเปล่าคะ?”

“ใช่จ้ะ”

“เพื่ออะไรคะ?”

“ก็เพื่อดัดนิสัยเขาและทำให้เขาเป็นคนดีไงจ๊ะ”

“แต่เขาตายแล้วนะคะแม่ ดังนั้นมันจึงทำให้เขาเป็นคนดีไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้น แม่ก็คิดว่าคงมีเหตุผลอื่น เราย่อมรู้ว่ามันเป็นเหตุผลที่ดี ไม่ว่าเหตุผลนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม”

“แม่คิดว่าเป็นเพราะอะไรคะ?”

“โอ้ ลูกถามคำถามเยอะเหลือเกิน! แม่คิดว่าคงเพื่อดัดนิสัยพ่อแม่ของเขาละมั้ง”

“ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่ยุติธรรมสิคะแม่ ทำไมชีวิตของเขาต้องถูกพรากไปเพื่อเห็นแก่พ่อแม่ ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย?”

“โอ้ แม่ไม่รู้หรอก! แม่รู้เพียงว่ามันเป็นเหตุผลที่ดี มีปรีชาญาณ และเปี่ยมด้วยความเมตตา”

“เหตุผลอะไรคะแม่?”

“แม่คิดว่า—แม่คิดว่า—เอาเถอะ มันคือการพิพากษา เป็นการลงโทษพวกเขาที่ได้กระทำบาปบางอย่างไว้”

“แต่คนที่ถูกลงโทษคือเขาไม่ใช่หรือคะแม่ แบบนั้นมันถูกต้องแล้วหรือคะ?”

“ถูกต้องสิจ๊ะ แน่นอนที่สุด พระองค์ไม่ทรงทำสิ่งใดที่ไม่ถูกต้อง ไม่ปรีชาญาณ และไม่เมตตา ลูกยังไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้หรอกลูกรัก แต่เมื่อลูกโตขึ้น ลูกจะเข้าใจ และลูกจะเห็นว่าสิ่งเหล่านี้ยุติธรรมและปรีชาญาณเพียงใด”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

“พระองค์ทรงทำให้หลังคาพังลงมาทับชายแปลกหน้าที่พยายามช่วยหญิงชราพิการออกจากกองไฟหรือเปล่าคะแม่?”

“ใช่จ้ะลูกรัก เดี๋ยวก่อน! อย่าถามแม่ว่าทำไม เพราะแม่ไม่รู้ แม่รู้เพียงว่ามันเพื่อดัดนิสัยใครบางคน หรือเป็นการพิพากษาใครบางคน หรือเพื่อแสดงให้เห็นถึงอำนาจของพระองค์”

“แล้วชายขี้เมาคนที่เอาคราดแทงเด็กทารกของนางเวลช์ตอนที่—”

“ช่างมันเถอะลูก ไม่ต้องลงรายละเอียดหรอก มันเพื่อดัดนิสัยเด็กคนนั้น—เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว”

“แม่คะ คุณเบอร์เกสกล่าวในบทเทศนาว่า มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ นับพันล้านตัวถูกส่งมาหาเราเพื่อทำให้เราเป็นอหิวาตกโรค ไข้รากสาด บาดทะยัก และโรคอื่นๆ อีกนับพันชนิด และ—แม่คะ พระองค์ทรงส่งพวกมันมาหรือเปล่าคะ?”

“โอ้ แน่นอนสิจ๊ะลูก แน่นอนอยู่แล้ว”

“เพื่ออะไรคะ?”

“โอ้ เพื่อดัดนิสัยเราไง! แม่ไม่ได้บอกลูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอกหรือ?”

“มันใจร้ายเหลือเกินค่ะแม่! และงี่เง่าด้วย! และถ้าหนู—”

“เงียบนะ เงียบเดี๋ยวนี้! ลูกอยากให้ฟ้าผ่าลงมาหรือไง?”

“แม่ก็รู้นี่คะว่าสัปดาห์ก่อนฟ้าผ่าลงมาจริงๆ และผ่าลงที่โบสถ์หลังใหม่จนไฟไหม้หมดเลย นั่นเพื่อดัดนิสัยโบสถ์หรือคะ?”

(ตอบอย่างเหนื่อยหน่าย) “โอ้ แม่ก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ”

“แต่มันทำให้หมูตัวหนึ่งตาย ทั้งที่มันไม่ได้ทำอะไรเลย นั่นเพื่อดัดนิสัยหมูหรือคะแม่?”

“ลูกรัก ลูกไม่อยากออกไปวิ่งเล่นสักพักหรือจ๊ะ? ถ้าลูกอยากจะ—”

“คุณแม่ ลองคิดดูสิคะ! คุณฮอลลิสเตอร์บอกว่าไม่มีนก ปลา สัตว์เลื้อยคลาน หรือสัตว์ชนิดใดเลยที่ไม่มีศัตรูซึ่งพระผู้เป็นเจ้าส่งมาเพื่อกัด ไล่ล่า รบกวน ฆ่า ดูดเลือด ฝึกฝน และทำให้มันกลายเป็นสัตว์ที่ดีและเคร่งศาสนา เรื่องนี้เป็นความจริงไหมคะคุณแม่ เพราะถ้ามันเป็นความจริง ทำไมคุณฮอลลิสเตอร์ถึงหัวเราะเยาะเรื่องนี้ล่ะคะ?”

“ฮอลลิสเตอร์คนนั้นเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะ แม่ไม่อยากให้ลูกไปฟังอะไรที่เขาพูดทั้งนั้น”

“โธ่ คุณแม่คะ เขาเป็นคนที่น่าสนใจมาก และหนูคิดว่าเขาพยายามจะเป็นคนดีนะคะ เขาบอกว่าตัวต่อจะจับแมงมุมแล้วยัดลงไปในรังใต้ดิน ทั้งที่ยังเป็นๆ อยู่เลยค่ะคุณแม่! แล้วพวกมันก็ต้องมีชีวิตอยู่และทนทุกข์ทรมานอยู่หลายวัน หลายวัน และหลายวัน โดยมีตัวต่อตัวน้อยที่หิวโหยคอยแทะขาและกัดกินท้องของพวกมันตลอดเวลา เพื่อให้พวกมันกลายเป็นสัตว์ที่ดีและเคร่งศาสนา และสรรเสริญพระเจ้าสำหรับความเมตตาอันหาที่สุดมิได้ หนูคิดว่าคุณฮอลลิสเตอร์น่ารักและใจดีมากค่ะ เพราะตอนที่หนูถามเขาว่าเขาจะทำกับแมงมุมแบบนั้นไหม เขาบอกว่าขอให้เขาตกนรกเสียดีกว่าถ้าจะทำเช่นนั้น แล้วเขาก็ -คุณแม่คะ คุณแม่เป็นลมไปแล้วหรือคะ! หนูจะรีบไปตามคนมาช่วยเดี๋ยวนี้ค่ะ! นี่แหละคือผลของการมาอยู่ในเมืองในช่วงอากาศร้อนแบบนี้”