ตอนที่ 13

เมื่อหญิงสาวแปลกหน้าเห็นเหล่าอัศวินจ้องมองมาที่เธอเป็นตาเดียว เธอก็รีบก้มหน้าด้วยความเขินอายจนใบหน้าแดงระเรื่อ ซึ่งความประหม่านั้นกลับยิ่งส่งเสริมให้เธอดูงดงามน่าเอ็นดูมากขึ้นไปอีก เมื่อพระราชาทรงเห็นว่าเธอขัดเขิน จึงไม่อยากปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว ทรงจูงมือเธออย่างอ่อนโยนให้มานั่งทางเบื้องขวา โดยมีพระราชินีประทับอยู่ทางเบื้องซ้าย

พระราชินีตรัสกับพระราชาว่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันเห็นว่าผู้ที่สามารถพิชิตใจหญิงงามเช่นนี้ได้ด้วยฝีมือการต่อสู้ในดินแดนห่างไกล ย่อมคู่ควรที่จะได้เข้ามาอยู่ในราชสำนัก ดีแล้วที่เราอดทนรอเอเรค เพราะตอนนี้ฝ่าบาทสามารถมอบจุมพิตให้แก่หญิงที่งดงามที่สุดในราชสำนักได้แล้ว หม่อมฉันเชื่อว่าคงไม่มีใครคัดค้าน เพราะหากไม่โกหก ก็คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธว่าแม่นางผู้นี้ไม่ใช่หญิงที่ทรงเสน่ห์ที่สุดในบรรดาสาวงามที่นี่ หรืออาจจะที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้"

พระราชาทรงตอบว่า "ไม่เป็นการโกหกเลย และหากไม่มีใครทัดทาน ข้าจะมอบเกียรติแห่งกวางขาว (White Stag) ให้แก่เธอ" จากนั้นทรงหันไปถามเหล่าอัศวินว่า "ท่านทั้งหลายมีความเห็นอย่างไร? ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา หรือคุณสมบัติใดที่หญิงสาวพึงมี ข้ากล้าพูดได้เลยว่านางผู้นี้งดงามที่สุดเท่าที่พวกท่านจะหาได้ในโลกใบนี้ ดังนั้นจึงเหมาะสมแล้วที่เธอจะได้รับเกียรติแห่งกวางขาว พวกท่านเห็นด้วยหรือไม่? หากใครจะคัดค้าน ขอให้พูดออกมาเดี๋ยวนี้ ในฐานะกษัตริย์ ข้าต้องรักษาคำพูดและไม่ยอมให้มีความต่ำช้า การหลอกลวง หรือความโอหังใดๆ เกิดขึ้น ข้าต้องธำรงไว้ซึ่งความจริงและความถูกต้อง เพราะหน้าที่ของกษัตริย์ผู้ซื่อสัตย์คือการสนับสนุนกฎหมาย ความจริง ความศรัทธา และความยุติธรรม ข้าจะไม่กระทำการใดที่ไร้สัตย์หรือรังแกใครไม่ว่าผู้นั้นจะอ่อนแอหรือแข็งแกร่ง ข้าไม่ปรารถนาให้ใครต้องตำหนิ และไม่อยากให้ธรรมเนียมที่ตระกูลของข้าสืบทอดมาต้องสูญสิ้นไป พวกท่านเองก็คงไม่อยากเห็นข้าเปลี่ยนกฎเกณฑ์ที่พระบิดาเคยปฏิบัติมา ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ข้าขอสืบสานเจตนารมณ์ของพระบิดาเพนดรากอน ผู้ทรงเป็นกษัตริย์และจักรพรรดิที่ยุติธรรม เอาละ บอกข้ามาตามตรง หากแม่นางผู้นี้ไม่ใช่คนที่งดงามที่สุดในวังของข้า และไม่คู่ควรกับจุมพิตแห่งกวางขาว ข้าอยากรู้ความจริงจากพวกท่าน"

เหล่าอัศวินต่างขานรับเป็นเสียงเดียวกันว่า "ฝ่าบาท ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้าและไม้กางเขน! พระองค์ทรงมีเหตุผลเพียงพอที่จะจุมพิตนาง เพราะนางคือผู้ที่งดงามที่สุด ความงามของนางนั้นเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงอาทิตย์เสียอีก ขอให้พระองค์จุมพิตนางได้ตามประสงค์ พวกเราทุกคนเห็นพ้องด้วย"

เมื่อพระราชาทรงทราบว่าทุกคนเห็นชอบ จึงไม่รอช้าที่จะมอบจุมพิตนั้น ทรงหันไปสวมกอดและจุมพิตเธอ ซึ่งหญิงสาวเองก็มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์และยินดีให้พระราชาทำเช่นนั้น เพราะหากเธอปฏิเสธคงจะเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง พระราชาทรงจุมพิตเธออย่างสุภาพต่อหน้าเหล่าอัศวิน พร้อมตรัสว่า "ยอดรัก ข้ามอบความรักให้เจ้าด้วยความจริงใจ ข้าจะรักเจ้าด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ ปราศจากความพยาบาทและเล่ห์กลใดๆ" และด้วยเหตุนี้ พระราชาจึงได้รักษาธรรมเนียมการมอบเกียรติแห่งกวางขาวในราชสำนักสืบต่อไป

จบส่วนแรกของเรื่องราว

เมื่อพิธีจุมพิตแห่งกวางขาวเสร็จสิ้นตามธรรมเนียม เอเรคผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีและสุภาพ ก็หันมาใส่ใจเจ้าบ้านผู้ยากไร้ เขาไม่คิดจะผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ โดยได้ส่งล่อบรรทุกของที่แข็งแรงและสง่างามจำนวนห้าตัว ซึ่งบรรทุกไปด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ ผ้ากำมะหยี่ ผ้าสีแดงสด เครื่องเงินเครื่องทอง ขนสัตว์ราคาแพง หนังเซเบิล ผ้าสีม่วง และผ้าไหม เมื่อบรรทุกสิ่งของจำเป็นสำหรับสุภาพบุรุษจนครบถ้วนแล้ว เขาได้ส่งอัศวินและทหารติดตามอีกสิบคนที่คัดเลือกมาอย่างดี ให้ไปทำความเคารพและให้เกียรติเจ้าบ้านและภรรยาอย่างสูงสุด ราวกับว่าพวกเขาเป็นตัวแทนของเอเรคเอง เมื่อมอบทรัพย์สินเงินทองและสิ่งของในหีบทั้งหมดแล้ว ให้พาทั้งสองเดินทางไปยังอาณาจักรฟาร์เธอร์เวลส์ (Farther Wales) ด้วยความสมเกียรติ

เอเรคได้สัญญาจะมอบเมืองสองเมืองที่สวยงามและตั้งอยู่ในชัยภูมิที่ดีที่สุดในดินแดนของเขา ซึ่งปลอดภัยจากการโจมตี เมืองหนึ่งชื่อมอนเทรเวล (Montrevel) และอีกเมืองชื่อโรดาน (Roadan) เมื่อทั้งสองเดินทางถึงอาณาจักร ให้โอนกรรมสิทธิ์เมืองทั้งสอง รวมถึงรายได้และอำนาจการปกครองให้ตามที่สัญญาไว้

ทุกอย่างดำเนินไปตามคำสั่งของเอเรค เหล่าผู้ส่งสารไม่รีรอและนำทรัพย์สินเงินทองรวมถึงเสื้อผ้าจำนวนมหาศาลไปมอบให้เจ้าบ้าน พร้อมพาทั้งสองเดินทางเข้าสู่อาณาจักรของเอเรคและดูแลอย่างดีที่สุด เมื่อเดินทางถึงในวันที่สาม พวกเขาก็ส่งมอบหอคอยและเมืองทั้งสองให้ ซึ่งกษัตริย์แลคก็ไม่ได้คัดค้าน ทรงต้อนรับทั้งสองอย่างอบอุ่นและให้เกียรติอย่างยิ่ง เพราะทรงรักพวกเขาในฐานะคนสำคัญของเอเรคผู้เป็นบุตรชาย ทรงโอนกรรมสิทธิ์เมืองให้และสถาปนาอำนาจการปกครอง โดยให้เหล่าอัศวินและชาวเมืองสาบานตนว่าจะจงรักภักดีต่อทั้งสองในฐานะเจ้าเมืองคนใหม่

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ผู้ส่งสารจึงเดินทางกลับไปรายงานเอเรค ซึ่งได้รับข่าวด้วยความยินดี เมื่อเขาถามถึงสารทุกข์สุกดิบของเจ้าบ้านและภรรยา รวมถึงข่าวคราวของบิดาและอาณาจักร คำตอบที่ได้รับนั้นล้วนเป็นเรื่องที่น่ายินดีและราบรื่นทุกประการ