ตอนที่ 37

20:8 จงระลึกไว้ว่าต้องรักษา วันสะบาโต ให้ศักดิ์สิทธิ์
20:9 ให้เจ้าทำงานและทำภารกิจทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในหกวัน
20:10 แต่ในวันที่เจ็ดคือวันสะบาโตของพระยาเวห์พระเจ้าของเจ้า เจ้าจะต้องไม่ทำงานใดๆ ทั้งตัวเจ้าเอง ลูกชาย ลูกสาว คนรับใช้ชาย คนรับใช้หญิง สัตว์เลี้ยง หรือแม้แต่คนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองของเจ้า
20:11 เพราะพระยาเวห์ทรงใช้เวลาหกวันในการสร้างฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล และทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น แล้วจึงทรงพักผ่อนในวันที่เจ็ด ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงทรงอวยพรและทำให้วันที่เจ็ดเป็นวันศักดิ์สิทธิ์
20:12 จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า เพื่อเจ้าจะได้มีอายุยืนยาวบนแผ่นดินที่พระยาเวห์พระเจ้าจะประทานให้
20:13 ห้ามฆ่าคน
20:14 ห้ามล่วงประเวณี
20:15 ห้ามลักทรัพย์
20:16 ห้ามเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน
20:17 ห้ามโลภอยากได้บ้านของเพื่อนบ้าน และห้ามปรารถนาในภรรยาของเขา ไม่ว่าจะเป็นคนรับใช้ชาย คนรับใช้หญิง วัว ลา หรือสิ่งใดก็ตามที่เป็นของเขา

20:18 เมื่อประชาชนเห็นเสียงกัมปนาท เปลวไฟ เสียงแตร และภูเขาที่พ่นควันออกมา ต่างก็ตกใจกลัวจนตัวสั่นและถอยห่างออกไป
20:19 พวกเขาบอกโมเสสว่า "ท่านพูดกับเราเถิด แล้วเราจะฟัง แต่อย่าให้พระเจ้าตรัสกับเราโดยตรงเลย เพราะเราอาจจะต้องตาย"
20:20 โมเสสจึงบอกประชาชนว่า "อย่ากลัวเลย พระเจ้าเสด็จมาเพื่อทดสอบพวกท่าน เพื่อให้ท่านมีความยำเกรงในพระองค์และไม่ทำบาป"
20:21 ประชาชนยังคงยืนห่างออกไป แต่โมเสสเดินเข้าไปในเมฆดำที่มีพระเจ้าสถิตอยู่
20:22 แล้วพระยาเวห์ตรัสกับโมเสสว่า "จงบอกลูกหลานอิสราเอลว่า พวกเจ้าเห็นแล้วว่าเราพูดกับพวกเจ้าจากสวรรค์"
20:23 "ห้ามสร้างพระรูปจากเงินหรือทองคำเพื่อมาเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า"
20:24 "จงสร้างแท่นบูชาจากดินให้เรา และจงถวายเครื่องเผาบูชาและเครื่องสันติบูชา ทั้งแกะและวัวบนแท่นนั้น ในทุกที่ที่เราให้ระลึกถึงนามของเรา แล้วเราจะมาหาและอวยพรเจ้า"
20:25 "หากเจ้าจะสร้างแท่นบูชาจากหิน ห้ามใช้หินที่ผ่านการสกัดด้วยเครื่องมือ เพราะถ้าเจ้าใช้เครื่องมือสกัดหินนั้น แท่นบูชาก็จะกลายเป็นสิ่งไม่บริสุทธิ์"
20:26 "ห้ามทำบันไดขึ้นสู่แท่นบูชาของเรา เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเจ้าปรากฏแก่สายตา"

อพยพ บทที่ 21
กฎหมายว่าด้วยความยุติธรรม

21:1 นี่คือข้อกำหนดที่เจ้าต้องประกาศให้พวกเขาปฏิบัติ
21:2 หากเจ้าซื้อทาสชาวฮีบรู เขาจะต้องรับใช้เจ้าหกปี และในปีที่เจ็ดเขาจะได้เป็นอิสระโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน
21:3 เขาเข้ามาด้วยเสื้อผ้าแบบไหน ก็ให้เขาออกไปด้วยเสื้อผ้าแบบนั้น และหากเขามีภรรยา ภรรยาของเขาก็ต้องได้ออกไปพร้อมกับเขาด้วย
21:4 แต่ถ้าเจ้านายหาภรรยาให้ และนางได้ให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาว ทั้งตัวนางและลูกๆ จะยังคงเป็นของเจ้านาย ส่วนตัวทาสเองจะได้ออกไปพร้อมกับเสื้อผ้าของเขา
21:5 แต่ถ้าทาสคนนั้นกล่าวว่า "ข้ารักเจ้านาย รักภรรยาและลูกๆ ข้าพเจ้าจึงไม่ขอเป็นอิสระ"
21:6 เจ้านายต้องนำเขาไปหาผู้พิพากษา ให้เขายืนที่ประตูหรือเสาบ้าน แล้วใช้เหล็กแหลมเจาะหูเขา เพื่อให้เขาเป็นทาสของเจ้านายตลอดไป

21:7 หากชายใดขายลูกสาวให้เป็นทาส นางจะไม่ได้รับอิสระเหมือนทาสหญิงทั่วไป
21:8 หากนางไม่เป็นที่พอใจของเจ้านายที่รับนางไป เจ้านายต้องปล่อยนางไป แต่ห้ามนำนางไปขายให้คนต่างชาติหากเขาไม่พึงใจในตัวนาง
21:9 แต่ถ้าเจ้านายหมั้นนางไว้ให้ลูกชายของตน เขาต้องปฏิบัติต่อนางในฐานะลูกสาว
21:10 และหากเขาหาภรรยาอีกคนให้ลูกชาย เขาต้องไม่ตัดสิทธิในเรื่องการแต่งงาน เสื้อผ้า และค่าสินสอดของนาง
21:11 หากเขาไม่ทำทั้งสามข้อนี้ นางจะได้เป็นอิสระโดยไม่ต้องจ่ายเงิน
21:2 ห้ามฆ่าคนโดยเจตนา ใครที่ทำเช่นนั้นต้องถูกประหารชีวิต
21:13 แต่หากเป็นการพลั้งมือโดยไม่ได้วางแผนไว้ และพระเจ้าทรงส่งคนนั้นมาให้เขา ให้เจ้ากำหนดสถานที่ลี้ภัยเพื่อให้เขาหนีไปได้
21:14 หากใครฆ่าเพื่อนบ้านโดยเจตนาและมีการวางแผนไว้ เจ้าต้องนำเขาออกมาจากแท่นบูชาของเราเพื่อให้เขาถูกประหาร
21:15 ใครที่ทำร้ายบิดามารดาจนบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิต ต้องถูกประหารชีวิต
21:16 ใครที่ลักพาตัวคนอื่นไปขาย หากถูกจับได้ว่ามีความผิด ต้องถูกประหารชีวิต
21:17 ใครที่แช่งด่าบิดามารดา ต้องมีโทษถึงตาย

21:18 หากมีการทะเลาะกันและฝ่ายหนึ่งใช้หินหรือหมัดทำร้ายเพื่อนบ้านจนบาดเจ็บแต่ไม่ถึงตาย และต้องนอนพักรักษาตัว
21:19 เมื่อเขาลุกขึ้นมาเดินโดยใช้ไม้เท้าได้แล้ว ผู้ที่ทำร้ายจะต้องพ้นผิด แต่ต้องชดใช้ค่าเสียหายสำหรับเวลาที่เสียงานและค่ารักษาพยาบาล
21:20 หากเจ้านายใช้ไม้ตีทาสชายหรือทาสหญิงจนตาย เจ้านายต้องรับผิดชอบในความผิดนั้น
21:21 แต่ถ้าทาสยังไม่ตายทันทีและมีชีวิตอยู่ได้อีกวันหรือสองวัน เจ้านายจะไม่ต้องรับโทษ เพราะทาสนั้นถือเป็นทรัพย์สินของเขา
21:22 หากมีการทะเลาะกันแล้วฝ่ายหนึ่งทำร้ายหญิงมีครรภ์จนแท้งลูก แต่ตัวนางไม่ตาย ผู้ทำร้ายต้องชดใช้ค่าเสียหายตามที่สามีของนางเรียกร้องและตามที่ผู้ตัดสินกำหนด
21:23 แต่หากนางเสียชีวิตด้วย ให้ใช้กฎชีวิตแลกด้วยชีวิต
21:24 ตาแลกด้วยตา ฟันแลกด้วยฟัน มือแลกด้วยมือ เท้าแลกด้วยเท้า
21:25 รอยไหม้แลกด้วยรอยไหม้ บาดแผลแลกด้วยบาดแผล และรอยเฆี่ยนแลกด้วยรอยเฆี่ยน

21:26 หากใครทำร้ายทาสชายหรือทาสหญิงจนตาบอดไปข้างหนึ่ง เขาต้องปล่อยทาสคนนั้นให้เป็นอิสระเพื่อเป็นการชดเชย
21:27 เช่นเดียวกัน หากทำร้ายจนฟันของทาสหลุดไป ก็ต้องปล่อยให้เป็นอิสระ
21:28 หากวัวขวิดคนจนตาย วัวตัวนั้นต้องถูกหินขว้างจนตาย และห้ามนำเนื้อของมันมาบริโภค ส่วนเจ้าของวัวจะไม่มีความผิด
21:29 แต่ถ้าเจ้าของวัวรู้ว่าวัวตัวนี้ชอบขวิดคนมาก่อนแล้ว แต่ไม่ยอมขังมันไว้ แล้ววัวตัวนั้นไปขวิดคนจนตาย ทั้งวัวและเจ้าของวัวต้องถูกประหารชีวิต
21:30 หากเจ้าของวัวต้องการรักษาชีวิตไว้ เขาต้องจ่ายเงินตามจำนวนที่ถูกกำหนดไว้เพื่อไถ่ชีวิตตนเอง
21:31 หากวัวขวิดลูกชายหรือลูกสาวของใครจนตาย เจ้าของวัวก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกัน
21:32 หากวัวทำร้ายทาสชายหรือทาสหญิง เจ้าของวัวต้องจ่ายเงินสามสิบชิเคิลให้แก่เจ้านายของทาส และวัวตัวนั้นต้องถูกหินขว้างจนตาย

21:33 หากใครขุดหลุมแล้วไม่ปิดปากหลุม จนวัวหรือลาตกลงไป
21:34 เจ้าของหลุมต้องชดใช้ค่าสัตว์นั้น และสัตว์ที่ตายแล้วจะตกเป็นของเจ้าของหลุม
21:35 หากวัวของคนหนึ่งไปขวิดวัวของอีกคนจนตาย ให้ขายวัวตัวที่ยังรอดอยู่แล้วแบ่งเงินกัน ส่วนซากวัวที่ตายให้แบ่งกันคนละครึ่ง
21:36 แต่ถ้าเจ้าของวัวรู้ว่าวัวของตนชอบขวิดคนอื่นอยู่แล้วแต่ไม่กักขังไว้ เขาต้องชดเชยด้วยวัวตัวใหม่หนึ่งตัว และเอาซากวัวที่ตายไปเอง

อพยพ บทที่ 22
บทลงโทษการลักทรัพย์และการละเมิดอื่นๆ กฎหมายว่าด้วยการให้กู้ยืมโดยไม่คิดดอกเบี้ย การรับจำนำ และการถวายสิบลด

22:1 หากใครลักวัวหรือแกะไปแล้วนำไปฆ่าหรือขาย เขาต้องชดใช้คืนวัวห้าตัวต่อวัวหนึ่งตัว และแกะสี่ตัวต่อแกะหนึ่งตัว
22:2 หากพบหัวขโมยกำลังงัดบ้านหรือขุดดินเข้าไปในบ้าน แล้วถูกทำร้ายจนตาย ผู้ที่ฆ่าหัวขโมยนั้นไม่มีความผิดฐานฆ่าคน
22:3 แต่หากการลักทรัพย์เกิดขึ้นในตอนกลางวัน ถือเป็นการฆาตกรรมและผู้ทำต้องถูกประหาร หากเขาไม่มีทรัพย์สินจะชดใช้ค่าเสียหาย ให้ขายตัวเขาเพื่อนำเงินมาชดใช้
22:4 หากพบของที่ลักไป ไม่ว่าจะเป็นวัว ลา หรือแกะ ในสภาพที่ยังมีชีวิตอยู่ หัวขโมยต้องชดใช้คืนเป็นสองเท่า
22:5 หากใครทำลายทุ่งนาหรือสวนองุ่น และปล่อยสัตว์ให้เข้าไปกินพืชผลของผู้อื่น เขาต้องชดใช้ด้วยผลผลิตที่ดีที่สุดจากทุ่งนาหรือสวนองุ่นของตนเองตามมูลค่าความเสียหาย
22:6 หากไฟลุกลามจากพุ่มหนามไปเผากองข้าวหรือข้าวในนา ผู้ที่จุดไฟต้องชดใช้ความเสียหายทั้งหมด
22:7 หากใครฝากเงินหรือสิ่งของไว้กับเพื่อนแล้วของนั้นถูกขโมยไป หากจับหัวขโมยได้ หัวขโมยต้องชดใช้คืนเป็นสองเท่า
22:8 แต่หากไม่ทราบตัวหัวขโมย เจ้าของบ้านที่รับฝากต้องไปสาบานต่อหน้าผู้พิพากษาว่าตนไม่ได้ยักยอกทรัพย์สินของเพื่อนบ้าน
22:9 ไม่ว่าจะเป็นวัว ลา แกะ เสื้อผ้า หรือสิ่งใดก็ตามที่ก่อให้เกิดความเสียหาย ให้ทั้งสองฝ่ายนำเรื่องไปสู่ผู้พิพากษา และหากตัดสินว่าผิดจริง ต้องชดใช้คืนให้เพื่อนบ้านเป็นสองเท่า
22:10 หากใครฝากลา วัว แกะ หรือสัตว์ใดๆ ไว้กับเพื่อนบ้าน แล้วสัตว์นั้นตาย บาดเจ็บ หรือถูกศัตรูชิงไปโดยไม่มีใครเห็น
22:11 ให้ทั้งสองฝ่ายสาบานว่าผู้รับฝากไม่ได้ยักยอกทรัพย์สินนั้น และเมื่อเจ้าของยอมรับคำสาบานแล้ว ผู้รับฝากก็ไม่ต้องชดใช้ค่าเสียหาย
22:12 แต่หากพิสูจน์ได้ว่าเป็นการลักขโมยไปอย่างลับๆ ผู้รับฝากต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่เจ้าของ