ว่าด้วยปณิธานปีใหม่

คุณเฮนเนสซีมองออกไปที่สายฝนซึ่งโปรยปรายลงมาบนถนนอาร์ชี แล้วถอนหายใจ “อา… ช่วงนี้สภาพอากาศแย่เหลือเกิน”

“จริงแท้แน่นอน” คุณดูลีย์กล่าว “หรือไม่เราก็แค่จำมันได้แม่นกว่าแต่ก่อน ข้าจำวันคืนไม่ได้เลยว่าวันไหนเป็นวันไหน ตอนข้ายังหนุ่ม ข้าไม่เคยใส่ใจเรื่องฝนหรือหิมะ ความหนาวหรือความร้อน แต่ตอนนี้ความร้อนมันแสบผิว ส่วนความหนาวก็เสียดแทงเข้าถึงกระดูก และถ้าข้าออกไปกลางฝนโดยไม่มีชุดยางหนักเป็นตันคลุมตัว ข้าจะต้องชดใช้ด้วยอาการปวดข้ออย่างสาหัสแน่ นั่นแหละคือความหมายของความแก่ชรา และตอนนี้ปีใหม่ก็เพิ่มเข้ามาอีกปีจากสิ่งที่เรามีอยู่ก่อนแล้ว และเราก็ถูกคาดหวังให้ร่าเริง ‘สลัดสิ่งเก่าทิ้งไป’ มีคนหนึ่งที่โรงเรียนบราเธอร์สพูดไว้ ‘สลัดสิ่งเก่าทิ้งไป ต้อนรับสิ่งใหม่’ เขาว่าอย่างนั้น ‘สลัดสิ่งลวงทิ้งไป ต้อนรับความจริง’ เขาว่าแบบนั้น มันเป็นความรู้สึกที่สวยงามนะฮินนิสซี

แต่เราจะทำมันได้อย่างไรล่ะ ไม่มีอะไรจะทำให้ข้าพอใจได้มากกว่าการหันหลังให้แก่อดีตที่ชั่วร้ายและไร้เกียรติ ปรับปรุงชีวิต และอยู่อย่างสงบสุขกับโลกใบนี้จนสิ้นอายุขัย แต่ข้าจะทำได้อย่างไรกันวะ เหมือนที่เพื่อนคนนั้นว่าไว้ ‘เสือดาวจะเปลี่ยนลายของมันได้หรือ’ หรือว่ามันทำไม่ได้กันแน่”

คุณรู้จักดอร์ซีย์ไหมล่ะ แน่นอนสิ ไอ้คนตาเหล่จากเมโยที่ย้ายมาประเทศนี้ก่อนที่หมายจับคดีขโมยแกะจะตามมาถึงเพียงวันเดียว? รู้ไหมว่ามันทำอะไรฉันไว้ มันเที่ยวบอกชาวบ้านว่าฉันถูกจับได้ในห้องใต้ดินขณะกำลังเทน้ำใส่ถัง? เอาละ เมื่อคืนนี้ฉันบอกกับตัวเองขณะที่นึกถึงดอร์ซีย์ว่า ‘ฉันขอสาบานว่านับจากนี้ไป ฉันจะระงับอารมณ์กับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ฉันจะไม่ยอมให้ความโกรธหรือความริษยามาครอบงำฉันได้’ ฉันว่าอย่างนั้น ‘ฉันจะเลิกจองเวรเรื่องเก่าๆ ทั้งหมด และถ้าฉันเจอศัตรูเดินมาตามถนน ฉันจะเดินเข้าไปจับมือเขา ถ้าฉันมั่นใจว่าอีกมือของเขาไม่ได้ถืออิฐอยู่’

โอ้ ฉันช่างเยินยอตัวเองเสียเหลือเกิน ฉันนั่งข้างเตาผิง ดื่มเครื่องดื่มร้อนๆ และทุกแก้วที่ดื่มเข้าไปก็ทำให้ฉันกลายเป็นกวีมากขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นแบบนั้นแหละกับไอ้เครื่องดื่มชนิดนี้ เวลาฉันเมา ฉันมักมีความคิดที่ล้ำเลิศ และถ้าฉันไม่รู้สึกสบายตัวเกินกว่าจะลุกไปหาขวดหมึก ฉันคงเขียนบทกวีที่ทำให้เชกสเปียร์กับไมค์ สแกนลัน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนงานขุดลอกคลอง ‘ทำไม’ ฉันรำพึง ‘เราต้องแบกความเกลียดชังจากปีเก่าไปสู่ปีใหม่ด้วยเล่า?’ ฉันว่า ‘ปล่อยให้อดีตที่ตายแล้วฝังร่างของมันไปเถิด’ ฉันว่า ‘จงหันตะเกียงของคุณขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม’ ฉันว่า (ตอนนั้นฝนตกหนักอย่างกับนรกสั่ง และเป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี

แต่ฉันไม่สนใจหรอก เพราะกำลังเคลิบเคลิ้มกับเครื่องดื่มร้อนๆ) แล้วฉันก็เดินไปที่ประตู และเมื่อไมค์ ดัฟฟี ขับรถรางหมายเลขหนึ่งร้อยห้าผ่านมา พร้อมกับสั่นกระดิ่งรถ ฉันก็ตะโกนบอกเขาว่า ‘สลัดสิ่งเก่าทิ้งไป ต้อนรับสิ่งใหม่เข้ามา’ เขาตอบกลับมาว่า ‘กลับไปอยู่ในคอกของแกเถอะ แล้วบิดตัวให้แห้งด้วย เพราะแกเปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว’

พอตื่นมาเช้านี้ ความเป็นกวีหายวับไปหมด และฉันเริ่มคิดว่าเครื่องดื่มร้อนแก้วสุดท้ายที่ดื่มเข้าไปน่าจะมีอะไรผิดปกติ นอกจากนี้ อาการปวดหลังยังรุมเร้าจนฉันแทบจะก้าวเท้าไม่ออก แต่ฉันยังจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองได้ จึงเดินออกไปบนถนน ตั้งใจจะอวยพร ‘สวัสดีปีใหม่’ ให้กับทุกคน และหวังลึกๆ ในใจว่าคนแรกที่ฉันอวยพรจะไล่ฉันไปลงนรก ฉันจะได้ต่อยตาเขาสักหมัด ฉันเดินไปไม่ถึงครึ่งบล็อกก็เหลือบไปเห็นดอร์ซีย์อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ฉันหยิบเศษอิฐครึ่งก้อนใส่กระเป๋า และดอร์ซีย์ก็ทำแบบเดียวกัน

จากนั้นเราก็เดินเข้าหากัน ‘สวัสดีปีใหม่’ ฉันว่า ‘เช่นกันนะ’ เขาตอบ ‘ขอให้มีปีใหม่ดีๆ อีกหลายปี’ เขาว่า ‘นายถืออิฐอยู่ในมือนะ’ ฉันทัก เขาตอบว่า ‘ฉันกำลังคิดจะให้นายเป็นของขวัญปีใหม่อยู่พอดี’ ‘ฉันก็เช่นกัน และขอให้มีปีใหม่ดีๆ อีกหลายปี’ ฉันว่าพลางลูบคลำอาวุธในกระเป๋า ‘ถือว่าเจ๊ากัน’ เขาว่า ‘ก็จริง’ ฉันตอบ ‘เมื่อคืนฉันคิดว่าจะเลิกแค้นนาย’ เขาว่า ‘ฉันก็คิดแบบเดียวกัน’ ฉันตอบ ‘แต่พอเห็นหน้านาย’ เขาว่า ‘ฉันก็สรุปได้ว่า การเกลียดนายมันทำให้ฉันสบายใจกว่าการมีนายเป็นเพื่อน’ เขาว่า ‘นายเป็นคนที่มีรสนิยมดีจริงๆ’ ฉันว่า แล้วเราก็ค่อยๆ ถอยห่างจากกัน เขาเป็นพวกมือฉมัง ขว้างหินได้แม่นอย่างกับพลแม่นปืน และฮินนิสซี่เอ๋ย ตัวฉันเองก็เป็นมือสมัครเล่นที่ยิงเศษอิฐได้ไม่แพ้กัน

มิสเตอร์ดูลีย์ในยามสงบและยามศึก

“เอาละ ข้าลองตรองดูแล้ว และได้ข้อสรุปว่าชีวิตนี้คงไม่น่าอยู่หากเราไม่มีศัตรูไว้บ้าง ส่วนเพื่อนฝูงน่ะ ข้าจะมีเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ ใครที่เปิดร้านเหล้าก็หาเพื่อนได้ทั้งนั้น แต่ศัตรูที่แข็งแกร่งจริงๆ โดยเฉพาะศัตรูระดับตัวพ่อ—คนที่เกลียดข้าเข้าไส้ และเป็นคนที่ข้ายอมสละเสื้อนอกตัวสุดท้ายบนหลังเพื่อกลั่นแกล้งให้เขาลำบากได้—นี่แหละคือความหรูหราที่ข้าขาดไม่ได้ในวัยชรา ดอร์ซีย์นี่แหละคือคนประเภทนั้น ข้าเดินผ่านบ้านเขาไม่ได้เลยโดยไม่ระแวงว่าเขาจะทำปล่องไฟหล่นทับหัว

ส่วนเวลาเขาเดินผ่านบ้านข้า เขาก็จะเดินกลางถนนแล้วก็ทำเครื่องหมายกางเขนไล่สิ่งชั่วร้าย ข้าจะเลิกยุ่งกับทุกสิ่งทุกอย่าง ยกเว้นดอร์ซีย์ เขาเป็นคนดี และข้าก็รังเกียจเขาเข้าไส้ ขอให้เขามีอายุยืนยาวเถิด”