ว่าด้วยเรื่องสตรีสมัยใหม่

“มอลลี โดนาฮิว ลุกขึ้นมาเป็นสตรีสมัยใหม่เสียแล้ว!”

“แต่นั่นเป็นเรื่องดีสำหรับตาแก่โดนาฮิวนะ จอห์น เขาอดทนกับทุกสิ่งที่มนุษย์จะทนได้มาหมดแล้ว เขาเห็นเธอปรากฏตัวบนถนนในชุดที่สุภาพสตรีไม่ควรใส่และปั่นจักรยาน เขาต้องอับอายเมื่อเธอเรียกร้องสิทธิในการเลือกตั้ง เขาต้องเก็บศักดิ์ศรีไว้ใต้แขนแล้วเดินออกจากบ้านเมื่อเธอเริ่มก่อการทำร้ายร่างกายบนเปียโน แต่ตอนนี้เขามาถึงจุดสิ้นสุดของความอดทนแล้ว เมื่อคืนเขาเข้ามาที่นี่ด้วยท่าทางหงุดหงิด สวมหมวกเอียงปิดตาและมีสีหน้าเด็ดเดี่ยว และเมื่อเขาจากผมไป เขาพูดว่า ‘ดูลีย์’ เขาพูด ‘ฉันจะเอาชนะให้ได้ หรือไม่ก็ตายไปเสียเลย'”

“เรื่องนี้มันก่อตัวมาหลายเดือนแล้ว แต่เพิ่งจะระเบิดลงที่โดนาฮิวเมื่ออาทิตย์ก่อน เขาเพิ่งกลับถึงบ้านตอนกลางคืนด้วยความเหนื่อยล้า และหลังจากมื้อค่ำ ขณะที่เขากำลังถอดรองเท้าบูท มอลลีกับแม่ของเธอก็เริ่มคุยกันเรื่องสิทธิของสตรี ‘นี่คือยุคของสตรีสมัยใหม่’ มอลลีว่า ‘ถูกของเจ้า’ ผู้เป็นแม่เห็นพ้อง ‘สตรีสมัยใหม่นี่มันหมายความว่ายังไง’ โดนาฮิวถามพลางถือรองเท้าบูทค้างไว้ในมือ ‘สตรีสมัยใหม่’ มอลลีตอบ ‘คือผู้ที่จะเป็นอิสระจากการกดขี่ของบุรุษ’ เธอว่า ‘เธอจะหาหนทางของตัวเอง โดยไม่มีใครมาช่วยหรือขัดขวาง’ เธอว่า ‘เธอจะสวมเสื้อผ้าอะไรก็ได้ตามใจชอบ’ เธอว่า ‘และจะไม่เป็นทาสของชายใด’ เธอว่า ‘จะไม่มีเรื่องการยกผู้หญิงให้แต่งงานกับคนบ้านนอกแล้วต้องให้เธอมาขึ้นอยู่กับอารมณ์แปรปรวนของเขาอีก’ เธอว่า ‘ผู้หญิงจะหาเลี้ยงชีพด้วยตัวเอง’ เธอว่า ‘และบางที’ เธอว่า ‘พวกผู้ชายอาจจะต้องอยู่บ้านและรับภาระงานบ้านแทน’ เธอว่า ‘อาฮะ’ โดนาฮิวอุทาน ‘แล้วนั่นคือสตรีสมัยใหม่ใช่ไหม’ เขาว่า แล้วคืนนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

“แต่เช้าวันรุ่งขึ้น คุณนายโดนาฮิวกับมอลลีก็มาปลุกเขาถึงประตูห้อง ‘ตื่นได้แล้ว’ คุณนายโดนาฮิวว่า ‘แล้วเอาถ่านหินเข้ามาด้วย’ เธอว่า ‘ตาคนขี้เซา เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก’ ‘ถ่านหินบ้าบออะไรฉันจะไปเอา’ โดนาฮิวตอบ ‘ไปให้พ้นแล้วปล่อยฉันไว้คนเดียว’ เขาว่า ‘พวกเธอมาขัดจังหวะความฝันของฉัน’ ‘นี่คุณเป็นอะไรไปเนี่ย’ คุณนายโดนาฮิวว่า ‘ตื่นเดี๋ยวนี้’ ‘ไปให้พ้น’ โดนาฮิวว่า ‘ปล่อยให้ฉันหลับต่อไป’ เขาว่า ‘คิดดูสิว่าผู้หญิงตัวโตแข็งแรงสองคนอย่างพวกเธอจะมาสั่งให้ฉันทำงานให้’ เขาว่า ‘มอลลีจะเป็นคนเอาถ่านหินเข้ามา’ เขาว่า ‘ส่วนเธอ โฮโนเรีย เธอควรไปดูในตู้กับข้าวว่ามีอะไรเหลือบ้างแล้วตักใส่ปิ่นโตไปซะ’ เขาว่า ‘ฉันได้ยินเสียงนกหวีดดังขึ้นเมื่อนาทีที่แล้ว’ เขาว่า ‘และมีกองกากแร่ที่โรงงานที่ต้องเข็นออกไปให้พ้นก่อนที่ผู้จัดการจะเดินตรวจ’ เขาว่า ‘เธอรู้ดีว่าเราเสียงานนี้ไม่ได้ในขณะที่ฉันอยู่ในสภาวะเปราะบางเช่นนี้’ เขาว่า ‘ตอนนี้ฉันจะนอนแล้ว’ เขาว่า ‘และมอลลี ช่วยเอาโกโก้หนึ่งถ้วยกับไข่ลวกฟองหนึ่งมาให้ฉันตอนสิบโมงด้วย’ เขาว่า ‘ฉันนัดครูสอนดนตรีไว้เวลานั้น เราต้องซ้อมเพลงของวากเนอร์กับเบโธเฟนให้เต็มที่ก่อนเที่ยง’ ‘พระเจ้าคุ้มครองเราให้พ้นภัยด้วยเถิด’ คุณนายโดนาฮิวว่า ‘ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ’ ‘บ้าบออะไรกัน’ โดนาฮิวว่าพลางโบกเสื้อซับในผ้าสำลีสีแดงไปมาในอากาศ ‘ฉันนี่แหละคือบุรุษสมัยใหม่’ เขาว่า”

“คืออย่างนี้ครับท่าน โดนาฮิวบอกว่าเรื่องนี้ทำให้พวกเขางงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้จะพูดอะไรเลย มอลลีเธอยังใจเด็ด ยอมไปขนถ่านมา แต่พอใกล้จะแปดโมง คุณนายโดนาฮิวก็เริ่มกระวนกระวาย ‘คุณจะไม่นอนอืดอยู่บนเตียงทั้งวันจนตกงานหรอกนะ’ เธอว่า ‘ช่างหัวงานของผมเถอะ’ โดนาฮิวตอบ ‘ผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะรับงานในขณะที่พวกผู้หญิงว่างงานกันเกลื่อนกลาดแบบนี้’ เขาว่า ‘เอาหนังสือพิมพ์มาให้ผมดูซิ ผมอยากรู้ว่าจะหาซื้อหมวกราคาแปดสิบเซนต์ได้ในราคาแค่สองเซนต์ครึ่งจากที่ไหน’ เขาดื้อรั้นเสียจนคงจะนอนอืดอยู่บนเตียงทั้งวันถ้าผู้หญิงคนดีคนนั้นไม่ยอมอ่อนข้อให้ ‘มาเถอะ’ เธอว่า ‘อย่าโง่ไปหน่อยเลย’ เธอว่า ‘คุณคงไม่อยากให้ยายแก่ต้องไปทำงานในโรงงานหรอกใช่ไหม’ เธอว่า ‘เรื่องทั้งหมดมันก็แค่เรื่องล้อเล่นน่ะ’ เธอว่า ‘โอ้โฮ ยายแก่รึ!’ เขาว่า ‘ยายแก่รึ!

เอาละ ถ้าอย่างนั้นมันก็คนละเรื่องกันเลย’ เขาว่า ‘แล้วผมก็ไม่เกี่ยงที่จะบอกคุณด้วยว่า วันนี้โรงงานปิดนะ โฮโนเรีย’ ดังนั้นเขาจึงแต่งตัวแล้วออกไปข้างนอก แล้วเขาก็บอกกับมอลลีว่า ‘คุณนิววูแมน’ เขาว่า ‘คุณน่าจะหางานทำรอบๆ บ้านได้เยอะเลยนะ’ เขาว่า ‘และถ้าคุณมีเวลา คุณอาจจะทาสีบันไดหน้าบ้านด้วย’ เขาว่า ‘ตาแก่นี่กำลังจะพายายแก่ไปแถวถนนฮัลสเตด แล้วจะยอมควักกระเป๋าซื้อผ้าคลุมไหล่ผืนใหม่ให้เธอ’

“และเขาก็ภูมิใจในชัยชนะครั้งนี้มากเสียจนกลายเป็นลูกค้าประจำที่นั่นมาเป็นอาทิตย์แล้ว”