ว่าด้วยเรื่องแมวของประธานาธิบดี

เรื่องของดร. ฮักเคนลูปเปอร์ เป็นเช่นนี้ แม็คมีแมวตัวหนึ่งซึ่งเป็นของขวัญวันคริสต์มาสจากเพื่อนของเขาที่ชื่อ เพียร์พอนท์ มอร์แกน และแมวตัวนี้ก็เป็นที่รักอย่างยิ่งในไวท์เฮาส์ มันสงบเสงี่ยมเหมือนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตร และขี้อ้อนเหมือนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง แมวตัวนี้ชื่อว่า โกลด์ บอนด์ส เพราะมันดึงดูดความสนใจได้มาก มันมักจะเล่นกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือบ่อยๆ และทุกคนที่มาที่ไวท์เฮาส์เพื่อหางานทำต่างก็รักมัน

“แต่แล้ววันหนึ่ง โกลด์ บอนด์ส ก็เริ่มดูท่าไม่ดี เขาไม่ยอมกินครีมรสเลิศจากจานประดับเพชร ไม่แม้แต่จะชายตามองนกคานารีในกรง เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือลงมาเล่นด้วย โกลด์ บอนด์ส ก็ถ่มน้ำลายใส่ชายผู้แสนดีและยิ่งใหญ่คนนั้น แม็คกำลังโกนหนวดหน้ากระจก และเพิ่งจะดึงผิวหน้าไปด้านหนึ่งเพื่อโกนให้เกลี้ยงเกลา ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากข้างหลัง พอหันไปก็เห็นโกลด์ บอนด์ส กระโดดตัวลอยเอาอุ้งเท้ากุมท้องพุ่งชนเพดาน แม็คอุทานด้วยความตกใจแล้วรีบคว้าตัวโกลด์ บอนด์ส ไว้

แต่โกลด์ บอนด์ส กลับวิ่งพล่านไปทั่วบ้าน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามเห็นเข้าจึงร้องเรียก ‘เหมียว เหมียว’ แต่โกลด์ บอนด์ส วิ่งลอดขาเขาไป แล้วควบตะบึงไปยังจุดที่ไปรษณีย์ใหญ่กำลังนั่งตรวจแก้บทความของตนอยู่ ไปรษณีย์ใหญ่เพิ่งเขียนถึงคำว่า ‘เรามีความเห็นว่า’ ตอนที่เห็นโกลด์ บอนด์ส และเขาก็โดนแมวตะปบเข้าที่จมูกอย่างจัง

“สุดท้ายโกลด์ บอนด์ส ก็ไปจบลงที่ห้องเก็บถ่านหิน และมีการประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาว่าจะทำอย่างไรดี ‘ส่งคนไปตามตัวหมอไฮเนกากูเบลอร์มา’ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามกล่าว ‘เขาเป็นหนึ่งในศัลยแพทย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคเรา และรักษาได้ทุกโรคตั้งแต่โรคพืชไปจนถึงโรคกแลนเดอร์สในม้า’ จากนั้นหมอฮันนีคูลเลอร์ผู้โด่งดังก็ถูกเรียกตัวมา ‘ท่านครับ’ แม็คกล่าว ‘โกลด์ บอนด์ส ความภูมิใจของรัฐบาล เกิดอาการชักขึ้นมา ใจเราคงสลายหากต้องเสียสัตว์เลี้ยงตัวน้อยนี้ไป’ เขากล่าว ‘จงไปเถิด และใช้มาตรการใดก็ได้ที่ศิลปะการรักษาอันสูงส่งของท่านแนะนำ และขอให้คำอธิษฐานของผู้เป็นพ่อบุญธรรมที่กำลังโศกเศร้าจงสถิตอยู่กับท่าน’ แล้วหมอฮิกเกนล็อกเกอร์ก็ลงไปในโรงเก็บถ่านหิน และเมื่อเขากลับออกมา เขาก็อุ้มโกลด์ บอนด์ส ไว้ในอ้อมแขน แมวตัวนั้นดูอ่อนแรงและซีดเซียว แต่มีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนริมฝีปาก

“หลังจากสวมกอดโกลด์ บอนด์ส และพามันไปนอนพักบนเตียงแล้ว แม็คก็หันไปหาคุณหมอ ‘คุณหมอ’ เขากล่าว ‘ท่านได้ทำคุณประโยชน์อันยิ่งใหญ่แล้ว ผมขอแต่งตั้งให้ท่านเป็นพลตรี’ ‘ผมเป็นตำแหน่งนั้นอยู่แล้วครับ’ คุณหมอตอบ ‘ผมมีญาติร่ำรวยอยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย’ ‘แต่’ แม็คกล่าว ‘มันน่าเสียดายหากคุณประโยชน์อันสูงส่งของท่านต้องสูญเปล่าในยามที่ประเทศชาติเรียกหา ผมขอแต่งตั้งท่านเป็น ศัลยแพทย์ใหญ่ จงมุ่งหน้าไปยังคิวบา และกำจัดภัยร้ายอันน่าสะพรึงกลัวของโรคข้อเท้าบวมและโรคเดินเซให้สิ้นซาก’

“นั่นคือวิธีที่คุณหมอได้งานนี้ ท่านกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่นั่น และตอนนี้ท่านก็เป็นหนึ่งในสัตวแพทย์แห่งสงคราม ท่านคงเคยได้ยินเรื่องไข้ไทฟอยด์และไข้เหลืองในสนามเพลาะ แต่ท่านเคยได้ยินเรื่องโรคข้อเท้าบวมหรือโรคปากและเท้าเปื่อยบ้างไหม? ไม่เลยสักครั้ง คุณหมอปฏิบัติหน้าที่ทั้งเช้าและค่ำ ด้วยความไม่หลับใหลและเฝ้าระวัง ท่านยืนเคียงข้างล่อที่กำลังทนทุกข์ บรรเทาความเจ็บปวด และค่อยๆ ฉุดรั้งพวกมันออกมาจากเงื้อมมือของโรคตาแดงและโรคระบาด ท่านมีคำพูดที่ร่าเริง รอยยิ้มที่นุ่มนวล และขวดยาหม่องสำหรับทุกคน ท่านรักษาอาการขาเจ็บของม้าของเท็ดดี้ รูสเวลต์ และปรุงโลชั่นปลอบประโลมจากจาระบีเพลาสำหรับรถม้าของนายพลแชฟเตอร์ ท่านอาจเห็นท่านเดินเตร่ไปทั่วค่ายพร้อมกับหมวกที่เต็มไปด้วยข้าวโอ๊ตหรือหญ้าแห้งกำหนึ่ง พวกเขาเรียกท่านว่า ทูตสวรรค์แห่งคอกม้า และม้าป่วยนับพันนับหมื่นตัวต่างสรรเสริญท่าน คุณหมอเป็นผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ

แต่ถ้าไม่มีโกลด์ บอนด์ส ประเทศชาติคงไม่มีโอกาสได้ใช้บริการของท่าน ใครจะรู้ว่าแมวของแม็คอาจเป็นผู้ชนะที่แท้จริงที่ซันติอาโก?”

“แล้วเขาไม่ได้รักษาคนเลยหรือ?” คุณเฮนเนสซี่ถาม

“รักษาซิ” คุณดูลีย์ตอบ “เขารักษาเท็ดดี้ รูสเวลต์ จากอาการกินเร็วเกินไปจนสำลัก”