20. เซ็บกลับสู่ไร่

ยูเรก้าประหลาดใจมากที่พบว่าตนเองตกอยู่ในสถานะที่น่าอับอาย ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ได้กินลูกหมูตัวนั้น ทว่าชาวเมืองออซต่างรู้ดีว่าลูกแมวตัวนี้พยายามจะก่ออาชญากรรม และมีเพียงอุบัติเหตุเท่านั้นที่ขัดขวางไม่ให้เธอทำสำเร็จ ดังนั้นแม้แต่เสือผู้หิวโหยก็ยังไม่อยากคบค้าสมาคมกับเธอ ยูเรก้าถูกสั่งห้ามไม่ให้เดินเตร่ไปทั่วพระราชวังและถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องของโดโรธี เธอจึงเริ่มอ้อนวอนขอให้เจ้านายส่งเธอไปยังที่อื่นที่เธอจะสามารถมีความสุขได้มากกว่านี้

ตัวโดโรธีเองก็ปรารถนาจะกลับบ้านเช่นกัน เธอจึงสัญญาว่าพวกเขาจะไม่พำนักอยู่ในดินแดนออซนานกว่านี้

เย็นวันถัดมาหลังจากเสร็จสิ้นการพิจารณาคดี เด็กหญิงขอร้องให้ออซมาอนุญาตให้เธอได้มองดูภาพวิเศษ และเจ้าหญิงก็ยินยอมโดยทันที พระองค์พาเด็กน้อยไปยังห้องส่วนพระองค์และตรัสว่า จงตั้งจิตอธิษฐานเถิดแม่หนู แล้วภาพนี้จะแสดงฉากที่เจ้าปรารถนาจะเห็น

จากนั้นด้วยความช่วยเหลือของภาพวิเศษ โดโรธีจึงพบว่าลุงเฮนรี่ได้กลับไปยังฟาร์มในแคนซัสแล้ว และเธอยังเห็นว่าทั้งลุงและป้าเอ็มต่างสวมชุดไว้ทุกข์ เพราะพวกเขาคิดว่าหลานสาวตัวน้อยได้เสียชีวิตจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวไปแล้ว

จริงๆ นะคะ เด็กหญิงกล่าวด้วยความกังวล ฉันต้องรีบกลับไปหาครอบครัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เซ็บเองก็อยากเห็นบ้านของเขา และแม้ว่าเขาจะไม่พบใครที่กำลังไว้อาลัยให้เขา แต่ภาพของไร่ฮักสันในกระจกวิเศษก็ทำให้เขาโหยหาที่จะกลับไปที่นั่น

ที่นี่เป็นประเทศที่วิเศษ และผมก็ชอบทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ เขาบอกกับโดโรธี แต่ความจริงคือ ผมกับจิมดูจะไม่เข้ากับดินแดนเทพนิยายเอาเสียเลย และเจ้าม้าแก่ก็รบเร้าให้ผมกลับบ้านตั้งแต่มันแพ้การแข่งขัน ดังนั้น ถ้าคุณสามารถหาทางจัดการเรื่องนี้ได้ พวกเราจะขอบคุณคุณมาก

ออซมาทำได้ง่ายๆ เลยค่ะ โดโรธีตอบ พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปแคนซัส และคุณก็ไปแคลิฟอร์เนียได้เลย

ค่ำคืนสุดท้ายนั้นช่างรื่นรมย์จนเด็กชายจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต พวกเขาอยู่รวมกันในห้องอันสวยงามของเจ้าหญิง (ยกเว้นยูเรก้า) พ่อมดแสดงกลชุดใหม่ หุ่นไล่กาเล่านิทาน และหุ่นไล่กาดีบุกขับขานเพลงรักด้วยน้ำเสียงกังวานราวกับโลหะ ทุกคนต่างหัวเราะและมีความสุข จากนั้นโดโรธีก็ไขลานทิกท็อกเพื่อให้เขาเต้นรำจิ๊กเพื่อสร้างความบันเทิงให้แก่คณะผู้ร่วมโต๊ะ หลังจากนั้นแม่ไก่เหลืองจึงเล่าเรื่องการผจญภัยของเธอกับราชาโนมในดินแดนแห่งเอฟ

เจ้าหญิงทรงจัดเตรียมของว่างรสเลิศไว้รับรองผู้ที่ยังรับประทานอาหารได้ และเมื่อถึงเวลาเข้านอนของโดโรธี ทุกคนก็แยกย้ายกันหลังจากได้แลกเปลี่ยนความรู้สึกอันเป็นมิตรต่อกันอย่างมากมาย

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อการอำลาครั้งสุดท้าย โดยมีเหล่าข้าราชการและข้าราชบริพารจำนวนมากมาร่วมชมพิธีอันน่าประทับใจนี้

โดโรธีอุ้มยูเรก้าไว้ในอ้อมแขนและกล่าวคำอำลาเพื่อนๆ ด้วยความรัก

เธอต้องกลับมาเยี่ยมอีกนะ สักวันหนึ่ง พ่อมดตัวน้อยกล่าว และเธอสัญญาว่าจะกลับมาหากสามารถทำได้

แต่ลุงเฮนรี่กับป้าเอ็มต้องการให้ฉันช่วยงานค่ะ เธอเสริม ดังนั้นฉันจึงไม่อาจจากฟาร์มในแคนซัสไปได้นานนัก

ออซมาทรงสวมสายรัดวิเศษ และเมื่อพระองค์ทรงจุมพิตลาโดโรธีพร้อมกับตั้งจิตอธิษฐาน เด็กหญิงและลูกแมวของเธอก็หายวับไปในชั่วพริบตา

เธอหายไปไหนแล้ว เซ็บถามด้วยความงุนงงกับความรวดเร็วที่เกิดขึ้น

ป่านนี้คงกำลังทักทายคุณลุงและคุณป้าที่แคนซัสแล้วละ ออซมาตอบพร้อมรอยยิ้ม

จากนั้นเซ็บก็นำจิมที่สวมเครื่องเทียมม้าพร้อมลากรถม้าออกมา แล้วจึงขึ้นนั่งประจำที่ของตน

“ผมขอบคุณในความเมตตาของทุกท่านมากครับ” เด็กชายกล่าว “และซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ช่วยชีวิตผมไว้ และส่งผมกลับบ้านหลังจากที่ผมได้พบกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษมากมาย ผมคิดว่าที่นี่เป็นดินแดนที่งดงามที่สุดในโลก แต่ในเมื่อผมกับจิมไม่ใช่แฟรี่ เราจึงรู้สึกว่าควรกลับไปยังที่ที่พวกเราควรอยู่ ซึ่งก็คือที่ไร่ครับ ลาก่อนนะครับทุกท่าน!”

เขาสะดุ้งตื่นและขยี้ตา จิมกำลังวิ่งเหยาะๆ ไปตามถนนที่คุ้นเคย พลางสะบัดหูและกวัดแกว่งหางด้วยท่าทางพึงพอใจ เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูทางเข้าไร่ของลุงฮักสัน และขณะนั้นเองลุงฮักสันก็เดินออกมา ยืนชูแขนขึ้นและอ้าปากค้าง จ้องมองด้วยความตกตะลึง

“พุทโธ่พุทถัง! เซ็บกลับมาแล้ว แถมจิมก็มาด้วย!” เขาอุทาน “เจ้าไปอยู่ที่ไหนมากันหะ เจ้าหนู”

“โธ่ ลุงครับ ในโลกนี้แหละครับ” เซ็บตอบพร้อมกับหัวเราะ